Anton Korteweg - Ouderen zijn het gelukkigst

Wim Brands ,

'Ouderen zijn het gelukkigst', een vuistdikke ode aan de kortstondigheid van alles.

lichtvoetig

Toen ik hem lang geleden in Leiden hoorde voorlezen dacht ik: ja, zo kan ik het ook. Ironische, melancholische niemendalletjes over je eigen leven. Toch bleef ik zijn gedichten lezen om van lieverlede te ontdekken dat wat hij doet enorm veel vakmanschap vereist. Toen ik hem onlangs op een poëziefestival zag – slepend been, tic in het gezicht – was ik helemaal verbaasd: hoe die man er in slaagt om zo monter oud te worden en daar al een leven lang zo lichtvoetig verslag van doet zoals we kunnen nalezen in de dikke verzamelbundel die nu verscheen: Ouderen zijn het gelukkigst (Meulenhoff), een vuistdikke ode aan de kortstondigheid van alles. Het is me een raadsel waarom Anton Korteweg nog nooit een grote literaire prijs heeft gewonnen.