Herfstbundel

Als Rodaan al Galidi een dichter is ‘van alle seizoenen’ zoals er staat op de achterflap van 'De maat van de eenzaamheid', dan is deze nieuwe bundel een herfstbundel.

Als Rodaan al Galidi een dichter is ‘van alle seizoenen’ zoals er staat op de achterflap van De maat van de eenzaamheid, dan is deze nieuwe bundel een herfstbundel. De van oorsprong Irakese Al Galidi, die sinds 1998 in Nederland woont maar uitgeprocedeerd is, schrijft hierin over oorlog, de dood die op de loer ligt, moeizame liefdes en eenzaamheid.

In heldere, lichtvoetige taal, doorspekt met – soms wat flauwe, maar op de een of andere manier vergeef je die Al Galidi al gauw – grappen.
Het is ook een fantasierijke bundel waarin het stikt van de dieren: ook de katten, koeien, vogels en vooral honden hebben hier een stem.

Maar tussen de humor en fantasie sluimert een grimmige sfeer, somberder dan in zijn voorgaande werk lijkt het. Zo loopt de ik-persoon in het pijnlijke gedicht ‘Ik ben sociaal, ik heb veel vrienden en kennissen’ door een stad waar hij iedereen kent. Toch zijn het enkel de honden die hem groeten: ‘Als ik van mijn huis naar het centrum loop, / kwispelen vele staarten naar mij, / maar geen hand zwaait.’ Niet alle gedichten zijn even geslaagd; soms lijkt Al Galidi zich er wat makkelijk van af te maken. Maar daar staan ook dan weer veel prachtige exemplaren tegenover. Zoals deze herfstige:

Gesprek met een paar muren

Weten jullie
dat ik er serieus over denk
om mijn bestaan te verlaten?
Maar tot nu toe heb ik geen enkel ziekenhuis kunnen vinden
dat mij in een meeuw kan veranderen
en geen zee in een golf,
en geen vraag in een bodem.
Al wat ik vond
waren mannen
die mij in vele oorlogen veranderden
en vrouwen
in dezelfde eenzaamheid.
Dit.

(uit: De maat van de eenzaamheid -Bezige Bij Antwerpen.)