filmjaar 2016

'Ik wil veel, maar niets moet'

Interview met Leontien Borsato

Leontine Borsato (1967) leende haar stem aan een robot in de animatiefilm Robots, die vandaag in 170 zalen in première gaat. Borsato - voorheen 'onze enige echte Leontine' in Rad van Fortuin - speelt een moeder die haar kind door dik en dun steunt. 'Ze dachten: die heeft drie kinderen, dat komt wel goed.'

Wat dacht u toen u werd gevraagd de Nederlandse stem te zijn van Mevrouw Copperbottom, een moeder die haar kind door dik en dun steunt?
'Het is de eerste keer dat ik een stem deed. Inderdaad: een moederrol. Vanzelfsprekend, zou ik bijna zeggen. Ze dachten: die heeft drie kinderen, dat komt wel goed. Het maakt het ook wel makkelijker, al lijkt me een stem die verder van me af staat ook leuk.

U maakte uw tv-debuut als actrice in de jeugdserie Briefgeheim. Helpt acteerervaring bij het doen van een stemmetje ?
'Ik ben er helemaal blanco ingegaan. Het is compleet anders. Je staat alleen in een studio, met een regisseur. En je krijgt de teksten niet van tevoren. Het is vooral heel technisch. Je moet op veel dingen letten. Op het Engels, op de tijdcode, en dan maar zorgen dat het goed bekt. Moet de stem hoger ? Of juist omlaag? Het gaat uiteindelijk om het goede gevoel.

Ziet u de rol die u speelt, van mevrouw Copperbottom, als een opstap naar een nieuwe acteercarrière?
'Toen ik 15 was, ben ik besmet geraakt met het acteervirus. Dat gaat nooit meer over. Ik verkeer in de luxepositie dat ik kan wachten tot er echt iets aardigs voorbij komt. Een paar jaar geleden speelde ik Bleke Doortje in De Jantjes. Zes avonden per week. Dat zou ik nu, met drie kinderen, niet willen. Of ik zou zo'n rol moeten delen met een andere acteur, wat in Amerika heel gewoon is.'

Wat is eigenlijk een acteervirus?
'Ik schrijf columns, maar ik ben geen schrijfster. Ik heb gezongen, maar ik ben zeker geen zangeres. Ik heb gepresenteerd, maar voel me niet echt een presentator. Met acteren ligt dat anders. Dat komt echt van binnenuit. Dat geeft een gevoel van: dit is het.'

Maar de moederrol gaat boven de gedroomde hoofdrol?
'Zonder twijfel. Ik ben wel ambitieus, maar dan op een gezonde manier. Ik wil veel, maar niets moet.'

Dat was toch anders toen u bij Veronica nog 'keihard de lekkerste' was?
'Een mooie tijd. Ik heb van alles gedaan. Reisde de hele wereld over. Voor een filmpje naar Cuba. Of hup: even naar Hawaii. Alles kon in die tijd. Het was werk, maar het was nog veel meer lol maken.'

Als tv-babe in ruste geen heimwee naar die wilde tijd?
'Het paste in het leven dat ik toen had. Maar het had altijd met uiterlijk te maken - logisch natuurlijk als je het gezicht van een omroep bent. Als ik nu reis, heeft het meer betekenis. Vorig jaar ben ik voor de Postcodeloterij naar Afrika geweest. Dan gaat het leven plotseling over het wel of niet hebben van een waterput. Zoiets beklijft meer dan fijne, witte stranden.'

Wat doet u eraan om uw acteerwens uit te laten komen?
'Niet zo veel, zo streberig ben ik dus niet. Ik heb vorig jaar een workshop gevolgd bij Gosschalk Training, die werd geleid door Victor Löw. Acht weken achter elkaar. Casting agent Job Gosschalk weet dat ik graag iets in die richting zou doen. Alleen moet er net iets tussen zitten. Je moet helemaal het juiste type zijn. Dan denken ze eerst aan jou, wordt het vervolgens toch iemand die groter en dikker is.'

Waarom die honger naar het podium? Is de rust van de Gooise bossen niet veel weldadiger?
'Je doelt op de bladen? Toen ik net iets met Marco kreeg, lagen ze wel in de bosjes. Verder heb ik er niet zo'n negatief gevoel bij. Soms staat er wel eens fotograaf achter een paal als ik mijn kinderen van school haal. Dan denk ik: die heeft zeker een plaatje nodig.'