nieuwe site?

34 dagen huilen

Interview met Felix Van Groeningen

Rick de Gier ,

Na de succesvolle boekverfilming De helaasheid der dingen werd er veel verwacht van regisseur Felix Van Groeningen. Dat maakte opvolger The Broken Circle Breakdown een zware bevalling, vertelt de Vlaming.

Een hartstochtelijke romance tussen twee uitersten, een ziek kind, leven, dood, religie en heel veel bluegrassmuziek. Dat zijn de elementen van The Broken Circle Breakdown, de nieuwe film van Felix Van Groeningen, die is gebaseerd op de gelijknamige theatervoorstelling van Compagnie Cecilia.

‘Toen ik dat stuk bezocht, heb ik anderhalf uur zitten wenen,’ vertelt de Vlaamse regisseur. ‘Ik vond het geniaal en wilde het graag verfilmen, maar zag de vertaling niet meteen. De voorstelling is opgezet als een soort concert, een reeks liedjes met scènes en monologen ertussendoor. Pas toen ik de structuur ingrijpend had omgegooid, begon het een beetje te werken. Ik heb heel veel geprobeerd, eerst in de scenariofase, en later in de montage opnieuw. In de huidige versie lopen er drie verschillende tijdslijnen door elkaar, maar op zeker moment bestond er ook een chronologische versie. Ik heb mezelf af en toe vervloekt dat ik eraan begonnen was.’



Hoe wist u wanneer de definitieve versie was bereikt?
‘Voor al mijn films geldt dat ze ook in een andere volgorde hadden kunnen worden verteld. Maar dat zie ik niet als een zwaktebod. Ik blijf net zo lang puzzelen tot ik een versie heb die emotioneel het beste werkt. Juist door die werkwijze ontstaan er soms dingen die ik op papier nooit had kunnen bedenken. Magische momenten zijn dat.’

Het verhaal is behoorlijk melodramatisch. Was u niet bang voor sentiment en pathetiek?
‘Daar was ik zelf niet zo bang voor, maar anderen die bij de film betrokken waren wel. Toen ik bepaalde scènes voorlegde aan de producent , riep die: “Niet doen, dat is veel te melig!” Maar het meeste heb ik laten staan en vind ik toch wel werken. Nee, ik was zelf vooral bang dat het geheel veel te zwaar zou worden. Dat heb ik proberen te compenseren met humor en hoopvolle scènes en visuele oplossingen.’

Was de sfeer op de set net zo intens als die in de film?
‘Ja. Vanaf dag een, scène een, take een, begon ik meteen te wenen. Het was een kalme scène in het ziekenhuis, met de moeder en het dochtertje, lang niet de heftigste scène in de film, maar ik schoot meteen vol. En dat is eigenlijk de rest van de opnameperiode niet meer gestopt. 34 Draaidagen heb ik staan huilen – alleen de laatste drie hield ik het droog, toen we alleen nog wat technische opnamen maakten.’

Dus u was opgelucht het achter de rug te hebben.

‘Ja, eigenlijk wel . Al heb ik er ook van genoten. Het was een van de moeilijkste en meest intense periodes van mijn leven, maar ook een van de mooiste. Je komt in een soort roes , in een soort emo-roes. Ik was net een vrouw die haar maandstonde heeft.’ ( lacht)

Had die intensiteit ook te maken met de druk die u voelde na het succes van De helaasheid der dingen?
‘Ik denk het wel. Je wilt jezelf wijsmaken dat zoiets geen rol speelt, maar dat doet het natuurlijk wel.’

Waarin uitte zich dat?

‘Ik legde de lat nog hoger en was op alle vlakken nog strenger dan bij mijn vorige films. Alles moest zo goed mogelijk. Tot ik op zeker moment tijdens de opnames een punt bereikte waarop ik nogal doorsloeg. Ik begon overal aan te twijfelen en merkte dat ik er geen enkele fun meer aan beleefde. Dat was wel leerzaam om mee te maken, ook voor de toekomst. Je moet nooit vergeten hoe bijzonder het is dat iedereen zich inspant om samen iets moois te maken, dat iedereen meegaat in jouw trip.’