Danny Boyle over T2 Trainspotting

Het langverwachte vervolg op cultklassieker uit 1996

, Gerhard Busch

Iets meer dan twintig jaar na het wereldsucces van het hippe junkiedrama Trainspotting komt regisseur Danny Boyle met een vervolg, T2 Trainspotting. ‘Door de jaren heen bleven mensen mij maar vragen wanneer er een vervolg zou komen.’

Spud, Renton, Sick Boy en Begbie in T2 Trainspotting

Renton, Sick Boy, Begbie en Spud zijn geboren ergens begin jaren negentig. In het hoofd van de Schotse schrijver Irvine Welsh. In zijn volledig in Schots dialect geschreven roman Trainspotting (1993) lazen we voor het eerst over de avonturen van dit aan heroïne en geweld verslaafde viertal. Trainspotting was een cultsucces, maar dat inmiddels zo’n beetje de hele wereld de vier dysfunctionele twintigers kent, komt door de gelijknamige verfilming uit 1996 door Danny Boyle. De anarchistische humor, het hoge tempo, de hippe soundtrack en enkele onvergetelijke scènes (denk aan de de zwempartij in de wc, of de kruipende baby op het plafond) maakten een instant klassieker van de film.

Daarmee was de kous af, zou je denken. Maar Renton, Sick Boy, Begbie en Spud wilden niet weggaan. Ze doken op in nieuwe romans van Welsh (o.a. Glue, Porno en Skagboys), en nu ook in een vervolg op de film uit 1996, T2 Trainspotting. Met de zelfde acteurs in de hoofdrollen, en ook weer geregisseerd door Danny Boyle, die dankzij films als Slumdog Millionaire, 127 Hours en Steve Jobs inmiddels een gevestigde naam is.

Eind januari is Boyle, die in zijn indrukwekkende loopbaan nog niet eerder een sequel maakte, met zijn acteurs in Londen om uit te leggen waarom dat vervolg er moest komen.

Boyle: ‘Door de jaren heen bleven mensen mij maar vragen wanneer er een vervolg op Trainspotting zou komen. En wat opviel: ze kenden alle personages bij naam. Wat ongebruikelijk is. Meestal herinneren mensen zich de naam van de acteur die een bepaalde rol speelt, en niet die van zijn personage. Bij Trainspotting kenden ze de namen van de personages wel. En niet een, alle vier. Over wie ze dan geëmotioneerd begonnen te vertellen. Vol liefde of juist heel boos lieten ze me weten wat ze vonden van Renton, Sick Boy, Spud of Begbie. Ik was benieuwd wat er zou gebeuren als je de levens van die vier zou updaten.’

‘De toon van deze film is wat melancholieker, omdat de vier hun verleden niet kunnen herleven en moeten erkennen dat ze de tijd niet kunnen stilzetten’

Danny Boyle

Waar lette u vooral op?
‘Toen ik jong was [Boyle is nu zestig] had je de comedyserie The Likely Lads. Zeven jaar nadat de serie gestopt was, kwam er een vervolg, Whatever Happened to the Likely Lads? Ik weet nog dat ik daar gebiologeerd naar heb gekeken. Vooral omdat sommige acteurs in die zeven jaar enorm veranderd waren en andere juist helemaal niet. De indruk die dat maakte, ben ik nooit vergeten, en dat gevoel van voorbijgegane tijd moest ook in een eventueel vervolg op Trainspotting zitten. Tien jaar na de eerste film hebben we het al eens geprobeerd, maar dat lukte toen niet. Omdat we geen goed verhaal konden verzinnen en we het origineel niet wilden bezoedelen met een matig vervolg. In 2014 kwam John Hodge [die ook het scenario schreef voor de originele Trainspotting] met een scenario dat ons allemaal de hoop gaf dat dat vervolg er toch zou komen. Een scenario waarin de acteurs niet alleen moeten onderzoeken wat er de afgelopen twintig jaar met hun personages gebeurd is, maar ook met hun zelf.’

Danny Boyle samen met Ewan McGregor op de set van T2 Trainspotting

Zou u de film hebben gemaakt als een van de vier had bedankt?
‘Nee. Maar ik wist dat ze het allevier zouden doen. Als we maar met een goed genoeg script zouden komen.’

Als T1 gaat over jeugd, drugs en provocatie, waar gaat T2 dan over?
‘Eigenlijk over hetzelfde, want wat je opnoemt zijn allemaal aspecten van mannelijkheid, en daar gaat T2 over. Die mannelijkheid uit zich in het origineel op een nogal hedonistische manier. Daar komen ze mee weg, omdat ze nog jong zijn. Daarna zet het verval in. En daar gaat T2 over.’

De mannen zijn twintig jaar ouder, dus dat vraagt om een andere toon dan het origineel. Was het moeilijk om die toon te vinden?
‘Ik heb me daar vooraf eerlijk gezegd niet zo mee bezig gehouden. De juiste toon dient zich aan wanneer je bezig bent met filmen. Je stuurt het natuurlijk wel een beetje, maar het moet toch oprijzen uit het materiaal. In deze film wilde ik natuurlijk wel iets van de toon van het origineel, want het zijn de zelfde personages en ze zijn niet of nauwelijks veranderd. Dat is nota bene een van de thema’s van de film. Maar de film moest ook zijn eigen toon krijgen. Die is wat melancholieker, omdat de vier hun verleden niet kunnen herleven en moeten erkennen dat ze de tijd niet kunnen stilzetten.’

Komt er over twintig jaar met de zelfde acteurs nog een T3? Een beetje zoals Boyhood?
(lacht) ‘O, mijn God! Ik moet er niet aan denken. Het was in iedere geval niet de bedoeling. Maar mensen hebben me al gewezen op het feit dat er in T2 een verhaallijn zit die nog niet echt is afgerond. Dus wie weet.’

Bekijk hier het interview met Danny Boyle én de vier hoofdrolspelers