nieuwe site?

Geluid horrorfilms bootst dierlijke noodkreten na

Onderzoek naar filmgeluid

Wetenschappelijk onderzoek naar het gebruik en effect van filmgeluiden heeft uitgewezen dat filmcomponisten met het manipuleren van geluid inspelen op de menselijke oerangsten. In horrorfilms worden dierlijke, disharmonische geluiden gebruikt om spanning te creëren.

Deze zogeheten non-lineaire geluiden zijn volgens de onderzoekers effectief omdat ze de klanken van wilde dieren met stress imiteren. Professor Daniel Blumstein van de Universiteit van Californië, die de leiding had over het onderzoek, vatte zijn bevindingen samen in de Daily Telegraph: ‘Abrupte frequentieveranderingen worden geassocieerd met zielige, dramatische scènes. Lawaai wordt geassocieerd met horror en angst.’

Het extreem hard bespelen van koper- en  blaasinstrumenten is een van de middelen om dierlijke geluiden te creëren. Maar onze natuurlijke afkeer van geluiden die angst of nood uitdrukken wordt ook geactiveerd door de manipulatie van echte dierengeluiden .  Zo werden voor de King Kong-versie uit 1933 dierenkreten qua toonhoogte en klank bewerkt om de geluidsband zo zenuwslopend mogelijk te maken.

Voor het onderzoek werden korte fragmenten van ruim honderd films bestudeerd, zoals de beroemde douchescène in Psycho (Hitchcock, 1960) en de executiescène in The Green Mile (Frank Darabont, 1999). Het onderzoek richtte zich oorspronkelijk op vier filmgenres – de avonturenfilm, horror, drama en de oorlogsfilm – maar het werd de onderzoekers al snel duidelijk dat de krassende, ongelijkmatige geluiden vooral op de geluidsbanden van horrorfilms voorkwamen, en incidenteel in drama’s.

De beroemde douchescène in Psycho (Hitchcock, 1960)