nieuwe site?

Ook in première

Ellektra van Rudolf Mestdagh en Intermission van John Crowley

Een gekunsteld Vlaams drama en een onderhoudende maar oppervlakkige ensemble-film kort besproken.

Ellektra van Rudolf Mestdagh
Een moeder raakt haar kind kwijt, een pianiste komt met haar vingers tussen het autoportier, bij een actrice wordt het puntje van de tong afgeknipt. Een dj wordt doof, een parfum-expert kan zijn neus niet meer gebruiken, een jongen die piloot wil worden raakt verlamd. Iedereen verliest iets belangrijks in het drama Ellektra van de Vlaamse regisseur Rudolf Mestdagh. Dat gebeurt op meestal hardhandige wijze in het begin van de film, en met een snelle montage van mooie beeldrijmen gaan de ongelukken en misdaden die het verlies veroorzaken in elkaar over.

Maar als vervolgens de verschillende lijnen moeten worden voortgezet, schiet de productie tekort. Het zijn ook te veel verhalen voor een enkele film, en daardoor blijven alle scènes snel geschetste clichés. Ellektra, een voortvluchtige gangsterdochter, probeert de personages met sms'jes met elkaar in contact te brengen, maar dat benadrukt alleen hoe gekunsteld de constructie is waarvan ze deel uitmaken.
(David Sneek)

Intermission van John Crowley
De eerste scènes van Intermission herinneren eraan wat een vreselijke miscast Colin Farrell was in Oliver Stones Alexander. De acteur hoort geen legeraanvoerder te spelen die trots een wereldrijk bestuurt. Hij is een straatschoffie met een leuke babbel. Als de jonge crimineel Lehiff is hij een van de Ieren die opgevoerd worden in de film van John Crowley, net als Ellektra een snel gemonteerde ensemble-film. De meeste episodes zijn licht van toon: de politieman die zich Dirty Harry waant en zich afreageert op elke crimineel is amusant, net als de supermarktmedewerker die wanhopig op zoek is naar een relatie. Voor anderen, zoals de vrouw die door haar man werd verlaten voor een jongere minnares, is het leven harder, al slaat ze zich er met overtuiging doorheen. Maar door de onnozele bankroof die de verschillende personages samenbrengt is Intermission toch vooral een lichtvoetige slapstickproductie. Vlot, vakkundig, onderhoudend, en oppervlakkig.
(David Sneek)