filmjaar 2016

Twee voor de prijs van een

Crazy Stupid Love van Glenn Ficarra en John Requa

Rick de Gier ,

Crazy Stupid Love geeft de kijker twee films voor de prijs van een: een gevatte sekskomedie én een zoet familiedrama, vol wijze levenslessen. Jammer van die tweede film, want de eerste is erg geslaagd.

Cal ( Steve Carell) is een vriendelijke, wat uitgebluste veertiger die na meer dan twintig jaar huwelijk nog altijd gek is op zijn vrouw Emily ( Julianne Moore), al spatten de vonken niet bepaald meer van de relatie af. Om die reden is Emily een impulsieve affaire aangegaan met haar gladde collega David ( Kevin Bacon), een wanhoopsdaad die ze in tranen opbiecht aan Cal.

Verslagen verkast Cal naar een appartementje, om zijn avonden voortaan mokkend te slijten aan de bar van een naburige hippe club. Daar wordt hij opgemerkt door de jonge playboy Jacob ( Ryan Gosling). In het type wending dat alleen acceptabel is in luchtige Hollywoodfilms, besluit Jacob zich over Cal te ontfermen – hij geeft hem een chique makeover en leert hem de kunst van het verleiden. Mét succes, tot Cals eigen verbazing.

Wat is Ryan Gosling toch een aanwinst voor de cinema. Eerder overtuigde de 32-jarige Canadees onder meer als neonazi ( The Believer), verslaafde leraar ( Half Nelson) en eenvoudige ziel ( Lars and the Real Girl), en binnenkort is hij te zien als keiharde actieheld in de in Cannes bekroonde thriller Drive. Met Crazy Stupid Love bewijst Gosling nu ook in een ‘romcom’ de show te kunnen stelen. Zeker wanneer zijn personage Jacob verliefd wordt op de charmante Hannah ( Emma Stone). De chemie spat van het koppel af.

Daarnaast is het jammer dat Crazy Stupid Love óók draait om het gezinsleven van Cal, die het vrijgezellenbestaan al gauw zat is en z’n best gaat doen zijn vrouw en kinderen voor zich terug te winnen. De acteurs valt weinig te verwijten, en ook deze verhaallijn kent aardige komische en dramatische momenten, maar voormalig Disney -scenarist Dan Fogelman laat zijn personages wel erg sentimenteel uit de hoek komen. Dat geeft de film een gespleten karakter – wat doet die weeïge slotspeech van Steve Carell in dezelfde film als de snedige oneliners van Ryan Gosling?

Toch: binnen een genre dat doorgaans zo ongeïnspireerd wordt ingevuld als de Hollywood-romcom, mag het voortdurend onderhoudende Crazy Stupid Love er best zijn.