filmjaar 2016

Flarden van levens

War Horse van Steven Spielberg

Sven Gerrets ,

Een typische Steven Spielberg, deze verfilming van Michael Morpurgos’ roman over de vriendschap tussen een jongen en een paard. Groots melodrama, groots geschoten, met vet aangezette muziek van John Williams als soundtrack.

Liefhebbers van de pompeuze stijl van Spielberg zouden War Horse zomaar als de belichaming van cinema kunnen ervaren. Voor wie daar minder van gecharmeerd is, rest een technisch hoogstaand tussendoortje.

De eerste scènes zijn wel even doorbijten. De kennismaking tussen Albert Narracott (Jeremy Irvine) en paard Joey is akelig clichématig en op alle fronten over the top. De camera glijdt over weidse panorama’s, violen klinken en Irvine acteert alsof hij in een overdreven kinderfilm zit. Zijn vriendschap met het paard komt uiteraard niet vanzelf, eerst moet het beestje even eigenwijs dartelen. Snel zijn ze echter een onverslaanbaar team. Een onploegbare akker? Daar draaien ze hand en hoef niet voor om.

Wat volgt is minder conventioneel, zeker voor Spielberg. Personage Albert verdwijnt naar de achtergrond en paard Joey gaat richting de frontlinie van de Eerste Wereldoorlog. Daar wisselt hij regelmatig van eigenaar . Engelse soldaten in de cavalerie, twee Duitse broers die deserteren, een Franse opa en zijn kleindochter: we zien flarden van de levens waarin Joey te gast is. Spielberg toont via hen de grijstinten van een oorlog, maar de verhaaltjes zijn te kort en oppervlakkig om het beoogde drama echt aan te laten komen.

Het ‘spektakel’ komt van de techneut die Spielberg is. De immense decors, vol realistisch oorlogsgeweld, zijn we inmiddels wel van hem gewend; het gaat om de manier waarop hij daarbinnen de camera hanteert om dynamiek te creëren, om de mise-en-scène en beeldrijm in de montage waarmee het verhaal wordt voortgestuwd, om de adembenemend mooie belichting en composities.

De bewondering die hij door het dirigeren van alle filmische afdelingen bij elkaar sprokkelt, wordt echter zo goed als tenietgedaan door de onwaarschijnlijke en mierzoete climax. Subtiliteit is nooit zijn sterkste punt geweest, maar hier gaat Spielberg wel erg ver. De wansmaak kost hem een ster aftrek.