filmjaar 2016

Vampieren in een zee van bloemetjes

The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2

Sven Gerrets ,

Films met een specifiekere doelgroep zijn er haast niet te maken. De perikelen van Bella (Kristen Stewart) en vampier Edward (Robert Pattinson) en hun onmogelijke liefde die toch mogelijk blijkt, zijn droomvoer voor de zwijmelende mensen onder ons. De rest, met een wat genuanceerder idee van romantiek, zal er geen moment van wakker liggen dat met dit deel de hele saga tot een einde komt.

Na het tergend trage en saaie deel een van deze ‘epic conclusion’, waarin eerst ruim een half uur naar een mierzoete bruiloft gekeken moest worden, voelt waarschijnlijk alles als een frisse wind. Toch lijkt dit vervolg, waarin het ditmaal draait om een grootse showdown tussen de Cullen vampierenclan en de machtige Volturi, ook om andere redenen de beste uit de serie.

De grootste positieve verandering komt in de vorm van Kristen Stewart. Ze kauwt niet meer hulpeloos op haar onderlip, maar op roofdieren die ze uit de lucht klauwt. Nadat ze op het einde van het vorige deel eindelijk haar vampierenmaagdelijkheid verloor is ze getransformeerd van schaapachtig kijkend wicht tot sterke vrouw die wolven tegen bomen kwakt.

Dat kijkt allemaal een stuk prettiger weg, helemaal als er wat vaart in het verhaal zit en de film niet enkel meer onbedoeld grappig is. Een scène waarin weerwolf Jacob ( Taylor Lautner) de vader van Bella toont wat hij precies is speelt op een leuke manier in op aanmerkingen die er waren van fans en critici.

Dat alles gezegd hebbende, het blijft een Twilight film, en dus is subtiliteit ver te zoeken. Plotelementen worden er het ene moment met een sloophamer doorheen gejaagd, terwijl ze op andere momenten veel te lang worden uitgesmeerd . Prachtige shots van de natuur in het noordwesten van Amerika worden vervuild met middelmatige special effects van weerwolven en de grote veldslag waar de hele film om draait laat veel te lang op zich wachten. Om vervolgens na een paar degelijke actiescènes te eindigen in een anticlimax.

Maar het ergste blijven de zoetgevooisde popliedjes en dralende scènes van zwoel kijkende mooimensen die elkaar in een zee van bloemetjes de eeuwige liefde beloven. Zoals gezegd, films voor een heel specifieke doelgroep. Maar als je dan toch al een Twilight zou moeten zien, dan kan het maar beter deze zijn.