filmjaar 2016

Catherine Deneuve, even robuust als haar Mercedes

Elle s'en va van Emmanuelle Bercot

Ronald Rovers ,

Emmanuelle Bercots melancholisch meanderende roadmovie Elle s'en va is een klein eerbetoon aan Catherine Deneuve, de grande dame van de Europese film, die hier geen seconde uit beeld is.

Elle s'en va is ook een verrassend coming of age verhaal waarin Deneuves personage Bettie bijna per ongeluk het leven opnieuw ontdekt. Verlaten door haar minnaar – haar man stikte ooit in een kippenbotje – en bedreigd door schuldeisers stapt ze op een zondag in de auto om sigaretten te halen. Maar overal in de buurt zijn de winkels dicht en zo raakt ze steeds verder van huis. Na een dronken nacht in een plattelandsdisco wordt ze wakker naast een jonge kerel, waarop Bettie besluit dat het weer tijd is om naar huis te gaan. Maar onderweg belt haar dochter, met wie ze al jaren ruzie heeft, met de vraag of ze haar kleinzoon naar de schoonfamilie wil brengen. In haar ouwe Mercedes, die net zo robuust is als zijzelf, gaat ze op weg.

De film heeft wel wat problemen: de rommelige openingsakte neemt te veel tijd in beslag en de slotakte is juist weer te gelikt. Toch zijn het geen wezenlijke bezwaren, omdat het in films nog steeds uitzonderlijk is dat een vrouw op deze leeftijd zulke avonturen beleeft. Bovendien kiest Bercot niet voor gemakkelijke oplossingen, behalve dan helemaal aan het eind. De passief-agressieve en soms openlijk agressieve verhoudingen tussen Bettie en haar familie maken dat de sfeer nooit echt ontspannen is en dat levert aardig drama op. Deneuve speelt overwegend rollen van kosmopolitische vrouwen en je zou verwachten dat haar wereldse, afstandelijke verschijning vloekt met het Bretonse plattelandsleven. Maar hier past die juist heel goed. Ze weet aannemelijk te maken dat niemand in deze familie geleerd heeft hoe je als ouders en kinderen met elkaar omgaat.

Misschien zou iets meer achtergrond over al die conflicten de film de nodige diepte hebben gegeven. Nu wordt over al dat ongenoegen net iets te snel heengestapt, zodat het voelt alsof het hart van de film je steeds ontglipt. Evengoed is duidelijk dat Bercot een geïmproviseerde ' look and feel' wilde, waarschijnlijk omdat Bettie ook nooit een plan had voor haar leven. En eigenlijk was ze niet afgelopen zondag, maar al lang geleden vertrokken, en komt ze nu voor het eerst sinds lange tijd echt thuis. Dat is alleen niet in het huis waar ze met haar moeder woont.