filmjaar 2016

Slappe bonenstaak

Jack the Giant Slayer van Bryan Singer

Sven Gerrets ,

Sprookjes zijn hip. Na Red Riding Hood, verschillende films rondom Sneeuwwitje, Hansel and Gretel: Witch Hunters en een lading televisieseries, waagt ook regisseur Bryan Singer (The Usual Suspects, X-Men) zich aan een volksverhaal. Uiteraard vertaalt hij de perikelen rondom Sjaak (Jack) en de bonenstaak wel naar hedendaagse blockbuster-maatstaven.

Jack ( Nicholas Hoult) is een jongen van het platteland, zo'n type dat zich bonen laat aansmeren in ruil voor een paard. Zijn pad kruist dat van prinses Isabelle ( Eleanor Tomlinson), die zich, hongerig naar avontuur, buiten de muren van het kasteel begeeft. Ze zijn beiden dromerig, beiden moedig, en zitten beiden in de problemen als de bonen van Jack magisch blijken en een brug slaan tussen de aarde en een wraakzuchtig ras van reuzen in de wolken. De twee gaan, geholpen door ridder Elmont ( Ewan McGregor), de strijd aan met de slechteriken en vallen ondertussen als bakstenen voor elkaar.

Singer blaast de bekende plotelementen op, voegt her en der wat toe en werkt alles akelig volgens het boekje uit. Binnen enkele minuten staat de blauwdruk van het verhaal en weten we precies hoe de personages in elkaar steken. Het is een feest van archetypen en gebaande Hollywoodpaden dat door de voorspelbaarheid en herhaling aanvoelt als een wiskundige formule, opgesteld om een zo groot mogelijke doelgroep te plezieren.

De aankleding van dit alles is al even middle of the road. De creaturen uit de computer zijn groots, hun interactie met de acteurs is degelijk en de actiescènes hebben vaart. Alles ziet er gelikt uit, maar mist elke vorm van originaliteit en sprankeling om zich langer dan een seconde in je brein te nestelen. Het resultaat is een klinisch avontuur dat met vlagen vermaakt en geen seconde beklijft.

Wat de film uiteindelijk de das omdoet is het schipperen in stijl en toon. Het ene moment is er een misselijkmakende snotgrap , dan weer zoete romantiek of heftige actie. Door te proberen zowel jeugdige sprookjesfans als actieverslaafde volwassenen te vriend te houden is de film een rommelpotje geworden dat waarschijnlijk niemand écht kan bekoren.