nieuwe site?

Superschurk zonder scherpe randjes

Despicable Me 2 van Pierre Coffin en Chris Renaud

Jelle Schot ,

Nadat superschurk Gru (Steve Carell) in het zeer succesvolle eerste deel zijn hart verloor aan drie schattige weesmeisjes, is het nu tijd voor een vrouw in zijn leven. Met Lucy Wilde (Kristen Wiig), een kittige agente van de Anti-Villain League (AVL), die eropuit is Gru voor de goede zaak te rekruteren, staat de eerste kandidaat al snel op de stoep.

Een nieuw crimineel meesterbrein met een levensgevaarlijk serum in zijn bezit , houdt zich volgens de AVL schuil in een winkelcentrum. En wie anders dan de man die ooit de maan stal – en weer terugplaatste – is er beter geschikt hem te ontmaskeren?

Weldoenerij is natuurlijk niet aan een kwade genius als Gru besteed, maar het recent verworven vaderschap heeft hem in een zachtaardige goedzak veranderd, die zijn ondergrondse lab tegenwoordig inzet als jam- en geleifabriek. En dus opent hij na enig tegenstribbelen samen met Lucy een cupcakewinkel, om al het potentiële boventuig in de gaten te houden – onder wie eigenaar van de lokale pruikenzaak Floyd Eagle-san ( Ken Jeong, wederom als archetypische gekke Aziaat) en Salsa & Salsa-uitbater Eduardo Perez ( Benjamin Bratt).

Het verhaal wil niet echt tot leven komen, maar voor een animatiefilm die vooral gericht is op fysieke humor, is dat zo'n ramp nog niet. Vooral zonde is het eigenlijk dat alle scherpe randjes van Gru's personage al aan het einde van deel één volledig werden afgevijld. Want dat was nu juist wat de film uit 2010 zo leuk en verrassend maakte. En dus is Despicable Me 2 eigenlijk precies wat je had kunnen verwachten: een slappe herhaling van zetten, en een stuk conformistischer dan het origineel.

Gelukkig zijn Gru's 'minions' er nog, de lompe, onverstaanbaar babbelende gele wezentjes die voortdurend voor de broodnodige slapstick zorgen, al is ook daar het nieuwe wel een beetje van af.

De doelgroep zal dat echter een zorg zijn. Voor hen is ook deel twee weer een kleurrijk, dwaas avontuur met YMCA-zingende minions, zoete romantiek, kinderleed en tegeltjeswijsheden. Maar voor de ouders valt er een stuk minder te genieten.