nieuwe site?

Vunzige klucht

The Big Wedding van Justin Zackham

Jelle Schot ,

Mannen en vrouwen van een zekere leeftijd die openlijk keuvelen over de talloze synoniemen voor cunnilingus: het kan plotseling in Hollywood. Waar Meryl Streep en Tommy Lee Jones verleden jaar nog schoorvoetend hun seksuele fantasieën en frustraties bespraken in Hope Springs, gaan bij het sterrenensemble van Robert De Niro, Diane Keaton en Susan Sarandon in The Big Wedding – een remake van het Franse Mon frère se marie (2006) – alle reserves overboord. Al blijven de kleren netjes aan.

De Niro en Keaton spelen een al jarenlang gescheiden echtpaar, Don en Ellie, dat voor de aanstaande bruiloft van hun geadopteerde zoon Alejandro besluit nog eenmaal het liefhebbende koppel van weleer te spelen, om zijn strenggelovige biologische moeder uit Colombia niet voor het hoofd te stoten. Dons nieuwe liefde Bebe ( Sarandon) vertrekt noodgedwongen via de achterdeur, en Ellie neemt na tien jaar afwezigheid voor een dag of drie weer haar intrek in de kapitale villa die ze ooit samen met haar man bouwde.

Lang kan dat natuurlijk niet goed gaan. Vanuit alle hoeken stort regisseur/scenarist Justin Zackham ( The Bucket List) de chaos over het toekomstige bruidspaar uit. Don en Ellies oudste zoon Jared ziet het niet meer zitten nog langer op de ware te wachten en droomt dat Alejandro's vrijpostige halfzus Nuria zijn eerste zal zijn. Dochter Lyla worstelt met haar mislukte huwelijk. De redneck-ouders van de aankomende bruid maken zich keer op keer belachelijk met hun infantiele, xenofobe opmerkingen. En ook de alcoholistische, Oscar Wilde-citerende priester (gezapig rolletje van Robin Williams) zorgt voor de nodige stress.

Saai wordt het door al die terzijdes zelden, met dank ook aan de behapbare speelduur van 89 minuten . Knap is het daarnaast dat Zackham juist tijdens de dramatische momenten tussen ouders en kinderen de toon oprecht houdt, ondanks alle frivoliteiten en vunzige dialogen.

Maar The Big Wedding is bovenal bedoeld als komedie, en echt leuk wordt de film nooit. De humor blijft steken op kluchtniveau: bevindt zich in een scène een zwembad, dan moet en zal er iemand in vallen. Gezien de indrukwekkende verzameling talent is dat behoorlijk teleurstellend.