filmjaar 2016

Recensie: Masaan

Rommelige verhalen prachtig verbeeld

Sven Gerrets ,

Zelfmoord, een seksschandaal, onmogelijke liefde, uitbuiting, corruptie, seksuele intimidatie – regisseur Neeraj Ghaywan neemt nogal wat heftige onderwerpen op zijn schouders. Hij verdeelt ze over twee in elkaar schuivende verhaallijnen en toont het spanningsveld tussen de traditionele Indiase maatschappij en een nieuwe generatie die opgroeit met een drang naar meer vrijheden.

Devi (Richa Chadda) is een door hormonen gedreven tiener die digitaal verbonden is met de hele wereld en zich ontwikkelt met normen en waarden die daarop gebaseerd zijn. Maar de samenleving om haar heen is nog niet zover en kent vele religieuze en maatschappelijke beperkingen. Direct aan het begin van de film begaat ze een daad die officieel strafbaar is en haar familie grote schande kan brengen. De corrupte politie wil harde roepies zien om het gebeuren stil te houden, en samen met haar vader moet ze hard werken om het zwijggeld te kunnen betalen.
 
Het leven van Deepak (Vicky Kaushal) wordt net zo hard op z’n kop gezet, maar bij hem komt het drama wat rustiger op gang. Hij wordt verliefd op Shaalu (Shweta Tripathi), die tot een hogere kaste behoort. Een schijnbaar onmogelijke liefde, want ondanks zijn opleiding tot ingenieur is hij de zoon van een simpele lijkenverbrander en dus niet geschikt voor een relatie met het meisje. 
 



Als het verhaal van Deepak een tragische wending neemt, is de impact daarvan op de kijker vele malen groter dan bij het verhaal van Devi het geval is. Debuterend regisseur Neeraj Ghaywan weet geen mooie balans te vinden tussen de twee verhaallijnen. Hij schakelt bovendien zonder gevoel voor tempo of ritme heen en weer, terwijl beide delen vaak doelloos voortkabbelen en de levens van Devi en Deepak uiteindelijk geforceerd samenkomen.
 
Wat Ghaywan wel sterk doet, is inzoomen op de schoonheid van India. Zonder zich te verlagen tot ‘poverty porn’ toont hij de kleurrijke cultuur op en rondom de heilige Ganges in de stad Benares. Met prachtig belichte shots vanaf bergen en vanuit bootjes creëert hij betoverend mooie composities waarin architectuur, natuur en inwoners samenkomen en een rijk decor vormen voor de complexe verhalen van de hoofdpersonen. Ook al zijn die verhalen zelf dan dus wat rommelig verteld.