nieuwe site?

Lugubere clichés

Dvd-recensie: The Following, seizoen 1

Rick de Gier ,

Wie kent het spelletje Six Degrees of Kevin Bacon nog? De bedoeling is een willekeurige Hollywoodster binnen zes stappen te verbinden aan acteur Kevin Bacon. Toen het spel net opdook, zou Bacon er zelf met gemengde gevoelens op hebben gereageerd: het leidde maar af van zijn werk.

Bij het kijken naar tv-serie The Following, waarin Bacon de hoofdrol speelt, is het vooral een ander spelletje dat de aandacht afleidt: herken het filmcliché.

De serie is ontsproten aan het brein van scenarist/producent Kevin Williamson. Net als de meeste films die hij schreef (o.a. Scream 1, 2, 3 en 4 ) draait The Following om een seriemoordenaar. Een ex-professor Engelse literatuur ditmaal, die is geïnspireerd door het werk van Edgar Allan Poe. Bacon speelt agent Ryan Hardy, wiens hulp wordt ingeroepen wanneer deze Joe Carroll ( James Purefoy) uit de gevangenis ontsnapt. De twee delen namelijk een verleden.

Alleen al in de pilot van The Following wordt geen formule uit het griezel- en politiefilmhandboek overgeslagen. Het begint meteen goed: we ontmoeten Hardy als die met een kater wordt wakker gebeld – een shot van een lege drankfles bevestigt nog even dat hij niet zomaar hoofdpijn heeft. Met tegenzin neemt hij op. ‘We hebben je nodig, Hardy,’ klinkt de sombere stem van zijn voormalige FBI-baas. Waarop de hoofdpersoon reageert: ‘I’m not an agent anymore.’

Zo gaat het verder: als Carroll opnieuw heeft toegeslagen, is de spanning tussen Hardy en zijn oud-collega’s op de plaats delict te snijden. Hardy ziet meteen overal aanwijzingen, maar wordt door niemand serieus genomen. Wanneer hij op onderzoek uitgaat in een donker huis of vervallen loods, wacht hij nooit op versterking, schakelt nergens het licht aan en vergeet steeds een wapen mee te nemen. En als Carroll hem op zeker moment te pakken heeft, steekt die eerst een lange monoloog af om zijn daden te verklaren.

Het kan niet anders of Kevin Williamson is zich van al die gemeenplaatsen bewust. In zijn Scream-films speelt hij expliciet met horrorclichés door de personages die steeds te laten benoemen. Maar een dergelijke knipoog ontbreekt in The Following – de sfeer is zwartgallig en bloedserieus. De afspraak lijkt te zijn: alle geijkte formules worden omarmd, maar binnen die strakke kaders wordt de spanning zo hoog mogelijk opgevoerd.

En het moet gezegd dat de makers daar aardig in slagen. Afgezaagd of niet, het idee dat in elke schaduw een man met een mes kan schuilen, drijft je als kijker geregeld naar het puntje van je stoel . Vooral omdat er niet kinderachtig wordt gedaan over een litertje bloed meer of minder – voor een mainstream tv-serie is The Following uitzonderlijk luguber.

De titel verwijst bovendien naar een slimme scenariovondst: in de gevangenis blijkt Carroll via internet een gevolg te hebben verzameld van allerlei labiele types die hij heeft opgeleid tot een soort ‘copycat killers’. Daardoor kan elke onschuldig ogende figurant zich plots onthullen als bloeddorstige moordenaar.

Dat het verhaal verder de diepgang heeft van een Suske en Wiske wordt enigszins gecompenseerd door de prima acteurs (met name de altijd betrouwbare Bacon), die nog enige menselijkheid weten te suggereren. Ook helpt het hoge tempo de aandacht af te leiden van de meest vergezochte wendingen.

Onderhoudend exploitatievermaak, niets meer of minder. 

The Following is nu verkrijgbaar op dvd en blu-ray, met een aardig pakket extra's (o .a. audiocommentaar bij diverse afleveringen en een aantal achter-de-schermen- repo's).