filmjaar 2016

Glad en gepolijst

De Bankzitter over Duplicity

Martin ten Broek ,

Donderdag komt Duplicity op tv, een nogal gladde en gepolijste film, die desondanks, of juist daardoor, weet te boeien.

Julia Roberts behoort niet tot mijn favoriete actrices. In Mystic Pizza en Flatliners was ze nog wel leuk, maar in veel van haar latere films is ze te gepolijst en te glad, meer een superster dan een goede actrice. In haar Oscar- winnende rol van Erin Brockovich speelt ze bijvoorbeeld technisch zonder meer goed. Toch schemert in die film haar supersterstatus steeds door haar rol (van bijstandsmoeder die hogerop probeert te komen en en passant een multinational op de knieën krijgt) heen. Ook is het moeilijk medelijden te hebben met haar personage als duurbetaalde actrice in Notting Hill, die erover klaagt dat ze maar heel weinig mag eten, omdat ze als ze niet meer graatmager is geen rollen meer krijgt. Klaagt ze daar nu echt over dat ze het zo moeilijk heeft, vraag je je af.

Maar in Duplicity komt ze prima tot haar recht. Duplicity is een gladde en gepolijste film: Roberts en haar tegenspeler Clive Owen zitten strak in het pak, hun personages Claire en Ray zijn slim, geslaagd en goed in wat ze doen. Ze zijn koelbloedig, op het kille af. Maar ook voelen ze zich sterk tot elkaar aangetrokken. Of misschien doen ze wel alsof. Roberts speelt het allemaal heel overtuigend, Owen doet trouwens niet voor haar onder.

 

Julia Roberts speelt een duurbetaalde actrice in Notting Hill

Het verhaal: Claire en Ray werkten vroeger voor de CIA en MI6. Nu hebben ze goedbetaalde functies bij cosmeticafabrikanten die bedrijfsspionage willen voorkomen. De belangen zijn groot, dus moeten ze al hun oude vaardigheden uit de kast halen. Ze ontmoetten elkaar in hun geheime diensttijd, wat een stormachtige nacht opleverde. De wederzijdse aantrekkingskracht is overduidelijk, maar omdat ze van liegen en bedriegen hun vak hebben gemaakt, hebben ze moeite om elkaar te vertrouwen. Of dat wantrouwen terecht is, is de centrale vraag in de film.

Tussendoor zijn er in de film ook nog mooie rolletjes voor Paul Giamatti en Tom Wilkinson. Zij spelen concurrerende cosmetica-fabrikanten die elkaars bloed wel kunnen drinken. Terwijl je lang in het ongewisse wordt gelaten of de warme gevoelens tussen de personages van Roberts en Owen echt of gespeeld zijn, is er geen twijfel over de haat tussen de twee fabrikanten. Die is vanaf de erg leuke titelsequentie zonneklaar.

Alles bij elkaar levert een geslaagde film op. Vanaf de opening is het tempo vlot en word je met een prettige regelmaat aan het twijfelen gebracht over wie nu precies wie bedriegt. Daarbij is het misschien juist goed dat je niet zo meeleeft met het personage van Roberts of Owen, omdat dat maar af zou leiden van de slim gedoseerde informatie, van de puntige plotontwikkelingen, van de hinkstapsprongen door de tijd. Een boeiende, amusante film. Zo mag Roberts er nog wel meer maken.

Duplicity: Donderdag 7 juni, 20:30 uur, Net 5

Meer columns van De Bankzitter over het filmaanbod op tv