filmjaar 2016

Graag een onsje meer

De Bankzitter wil spannend historisch drama

Martin ten Broek ,

Voor wie, net als ik, zijn kinderen graag iets over de vaderlandse geschiedenis zou willen bijbrengen, zou film een interessant en nuttig medium kunnen zijn. Maar dat is het meestal niet.

Onlangs heb ik met mijn oudste zoon, een brugpieper, naar Ben Sombogaarts De storm gekeken. We hoopten op een meeslepend epos over de oer-Hollandse strijd tegen het water, maar de film bleek een relaas over intolerantie, bekrompenheid en gierigheid. Terwijl een uitgangspunt als de watersnoodramp, waarbij per slot van rekening bijna tweeduizend doden vielen en honderdduizend mensen dakloos werden een mooi gegeven zou zijn om eens flink uit te pakken, toch? Maar na een veelbelovend begin is niet zozeer het natuurgeweld de vijand in de film, maar zijn de inwoners van een Zeeuws dorpje de boosdoeners.

Dat had wel wat grootser en meeslepender gemogen. Waarom niet de hele film gevuld met bulderende windkracht tien en elf, beukende golven, stoere mannen en vrouwen die wanhopig vechten tegen de elementen? Maar nee hoor, de film speelt zich vooral af in de nasleep van de storm, die trouwens verrassend snel gaat liggen. Terwijl de hotelhouder daarna probeert zijn zakken te vullen, kabbelt het water kalm verder.

Dit is hooguit 4 Beaufort, toch?

Natuurlijk is het fijn dat we in Nederland meestal niet zo borstklopperig zijn, maar je zou bijna wensen dat we in Nederland wat meer flair voor heldendom zouden hebben. Mooie mogelijkheden voor sterke scenario's zou dat geven. Ik zou best een film willen zien over een stoere Fries die met zijn hooivork Bonifatius vermoordt, in de stijl van Nicolas Winding Refns Valhalla Rising, bijvoorbeeld. Of een zeeheldenfilm over Piet Hein, waarin we kunnen zien waarom zijn daden nou precies zo groot bennen, met lekker veel kanongebulder, en dan gewoon de stijl kopiëren van Peter Weirs spannende zeeheldenfilm Master and Commander.

Jeugdfilms mogen gelukkig trouwens wél bevolkt worden door stoere helden, al worden zelfs die niet serieus genomen door het beoogde publiek, zoals laatst bleek toen ik met de zoons (acht en twaalf jaar) naar Dolfje Weerwolfje zat te kijken. Gesidderd hadden ze destijds voor het slapengaan, toen ze nog uit Paul van Loons moderne klassieker werden voorgelezen , maar nu vonden ze de actie niet vet genoeg, de horror te tam. Terwijl ik het een enorm leuke film vond, heerlijk gesitueerd in een zeer Hollands decor.

Mijn kinderen zijn, sinds ze de ondertiteling van Amerikaanse films kunnen lezen, blasé. Maar ik blijf hopen. Misschien vinden ze Pietje Bell wel leuk. Zeer Nederlandse film: behalve grote schilders, filosofen en wetenschappers heeft Nederland ook nog monumentale deugnieten voortgebracht, zoals Pietje Bell. Met wat fantasie kan hij gezien worden als de verpersoonlijking van de Nederlandse traditie van vrije en onafhankelijke denkers, een traditie die ons in een niet al te ver verleden nog het predicaat ' vooruitstrevend gidsland' opleverde. Zonder Pietje Bell geen homohuwelijk of coffeeshop, waarschijnlijk.

Maar ik ben bang dat de zoons ook deze vrijheidsstrijder te gewoontjes vinden.

Pietje Bell is te zien op woensdag 3 oktober, 15:30 uur, op Nederland 3

Meer columns van De Bankzitter over het tv-aanbod