nieuwe site?

Ook geschikt voor de linkse kerk

De Bankzitter over First Blood

Martin ten Broek ,

Sylvester Stallone heeft hele reactionaire, nare films gemaakt, maar First Blood, de eerste uit de Rambo-serie, valt alleszins mee. Prima actiefilm, bovendien.

Voor leden van de linkse kerk van eind jaren tachtig stond kijken naar een Rambo-film min of meer gelijk met verklikker spelen voor de Binnenlandse Veiligheidsdienst, of sympathiseren met het Apartheid-regime. Vreemd was dat niet, met name detweede en derde film hebben een nogal rechtse signatuur, om het maar eens te understaten. In Rambo 2, bijvoorbeeld, wordt voormalig commando John Rambo ( Stallone) jaren na de oorlog naar Vietnam gestuurd om een aantal vergeten krijgsgevangenen te bevrijden. Dan ontdekt hij dat de bevrijdingsactie gesaboteerd wordt door laffe regeringsbureaucraten. Rambo wordt boos en vermoordt tientallen Vietnamezen, in z'n eentje. In de derde Rambo-film verslaat de gespierde held met pijl en boog een legertje zwaarbewapende Sovjets - met slechts een klein beetje hulp van heldhaftige moedjahedien, de moslimstrijders die later door het leven zouden gaan als de Taliban.

Maar First Blood, de eerste Rambo-film, is veel beter en lang niet zo absurd propagandistisch. Rambo is in deze film een Vietnam-veteraan die zijn oude maten probeert op te zoeken, maar helaas, ze zijn inmiddels allemaal dood. Treurig loopt hij door de beboste heuvels van Oregon als hij, door zijn halflange haar en informele kledij, de aandacht trekt van sheriff Teasle ( Brian Dennehy), die hem prompt buiten de gemeentegrenzen van zijn dorpje zet . Niet vervelend bedoeld, maar Teasle probeert hippies te weren uit zijn kneuterige gemeenschap. Als de sheriff terugrijdt naar zijn dorpje ziet hij in zijn achteruitkijkspiegel dat Rambo weer richting zijn dorpje sjokt. Wel heb je ooit! Hij rijdt hem klem, er volgt een schermutseling, hij arresteert hem wegens landloperij en brengt hem naar het bureau.

En dan gaat het fout. En dan volgt een zeer strakke actiefilm, waarbij Stallone regelmatig zijn indrukwekkende spieren laat zien, zodat we ons realiseren dat het hier geen gewone zwerver betreft. Hoe stoer hij is, wordt onder andere duidelijk als hij een centimeterslange jaap in zijn bovenarm dichtnaait, zonder verdoving, waarbij - heel knap van de make-up afdeling - op het ritme van zijn hartslag steeds een golfje bloed uit de wond komt. 

Rambo 2, volgens Wierd Al Yankovich.

Toch is Rambo niet het interessantste personage uit de film. Dennehy zet als sheriff Teasle een uitstekende rol neer. Hij wordt afwisselend gemotiveerd door schaamte, plichtsbesef en gekwetste trots. Hij is woedend maar weet dat van hem verwacht wordt dat hij de zaken zo beschaafd mogelijk oplost. Volkomen begrijpelijk raakt hij geïrriteerd door de betweterige Kolonel Trautman, Rambo's voormalige superieur, met zijn gelul over de onoverwinnelijkheid van zijn protegé. Terwijl Rambo een superheld is zorgt Dennehy voor de menselijke maat. Ook het amusante geschutter van de politiemannen en de deeltijd-militairen van de National Guard, die evident veel te veel hooi op hun vork hebben genomen, ziet er zeker niet onrealistisch uit.

Alleen in de finale, als Rambo een monoloog houdt over hoe hij zo getraumatiseerd uit de oorlog is gekomen, zakt de film in. Stallone is nu eenmaal niet zo'n geweldige acteur. Als hij vertelt hoe vreselijk hij het vond om, nadat hij terug kwam uit Vietnam, uitgescholden te worden voor baby-moordenaar kun je nog wel met hem meevoelen. Maar als hij erover moppert dat hij en zijn maten de oorlog niet móchten winnen , werpt dat, voor trouwe leden van de linkse kerk, toch een smet op deze verder behoorlijk sterke film.