nieuwe site?

Prettig onrealistische zwaardkunst

De Bankzitter over Kill Bill

Martin ten Broek ,

Kill Bill is Quentin Tarantino's ode aan de Japanse zwaardvechtfilm. Ook geschikt voor westerlingen. Woensdag is hij op tv.

Toen de Japanse arthouse-regisseur Takeshi Kitano ( Hana-bi, Kikujirô) hoorde dat Quentin Tarantino met Kill Bill een hommage wilde maken aan de Japanse zwaardvechtfilm verwachtte hij dat het een belachelijke film zou worden. Maar het resultaat viel hem mee. Niet omdat de zwaardgevechten in Kill Bill zo realistisch waren in zijn Japanse ogen, maar omdat Tarantino zijn karikaturale beeld van Japanse zwaardgevechten zo consequent had doorgevoerd. Kitano nam de film niet serieus en vermaakte zich daarom uitstekend bij Kill BIll.

Kitano vertelde dit ooit op het IFFR. Hij was in Rotterdam vanwege zijn samoerai-epos Zatôichi, een film die nogal verschilt van Kill Bill. Als Kitano's held - een door hemzelf gespeelde blinde masseur en meesterzwaardvechter  - een duel met het samoeraizwaard uitvoert is het in een flits voorbij. Eigenlijk lijkt zo' n gevecht wel wat op een vuurgevecht uit een spaghettiwestern: de vechters nemen hun posities in, de spanning wordt opgebouwd, maar zodra het begint is het in een flits voorbij.

Waarschijnlijk is dat historisch correct. Japanse zwaardvechters wilden graag dat een gevecht snel voorbij was. Moderne studenten in Japanse zwaardkunst oefenen ook nu nog in iaido, een verzameling technieken waarbij in een paar vloeiende bewegingen het zwaard wordt getrokken en de tegenstander wordt gedood. Twee, drie seconde duurt het. Ook wordt er geoefend in het in een klap doormidden hakken van stukken bamboe, wat ongeveer even moeilijk schijnt te zijn als het in een klap doorklieven van een arm of een nek.

Een tamelijk realistisch gevecht uit Takeshi Kitano's Zatôichi

Vechtersbazen hebben in westerse films meer tijd nodig. Al was het maar om ze gelegenheid te geven om tussendoor gevatte opmerkingen te maken. Een film van Tarantino kan niet zonder geestige woordenwisselingen, dus rekte ook Tarantino de gevechten op. De soms minutenlange confrontaties in Kill Bill zijn niet bijzonder realistisch, maar leveren wel enerverende cinema op. Althans, voor wie het niet erg vindt dat er de nodige hectoliters nepbloed worden vergoten.

Gelukkig choreografeerde de legendarische filmster en vechtkunstenaar Sonny Chiba de gevechten. Chiba heeft zwarte banden in karate,  ninjutsu, judo, shorinji kempo én in kendo, de Japanse zwaardvechtkunst. Dat maakt dat veel gevechten er toch wel realistisch uitzien. Het messengevecht in het begin bijvoorbeeld. Of de erg mooi gesitueerde finale in de besneeuwde zen-tuin.

De leukste scène, waarin de heldin enkele tientallen in zwarte pakken gestoken boeven met maskertjes verslaat, is behoorlijk over the top, maar dat is helemaal niet erg. Het is het gevecht waarin de verslagen vijanden uiteindelijk toestemming krijgen om te vertrekken, 'maar ze moeten hun afgehakte ledematen laten liggen'.

Kill Bill: Woensdag 18 april, 22:30 uur, RTL 7

Meer columns van De Bankzitter over het tv-aanbod.