nieuwe site?

Splat

De Bankzitter over Splat Pack horrorfilms

Martin ten Broek ,

Splat Pack-horrorfilms zijn gewelddadig, bloederig, smerig, naar en doodeng. Woensdag komt Alexandre Aja's The Hills Have Eyes op tv. Voor kijkers met sterke magen.

Een nieuwe lichting horrorregisseurs vonden eind jaren negentig dat er geen echt griezelige horrorfilms meer werden gemaakt. Scream, I Know What You Did Last Summer, het was allemaal te grappig en ironisch, niet bloederig genoeg. Dat kon enger.

En verdomd, het kon. Eli Roth maakte in 2002 voor een prikkie bijvoorbeeld Cabin Fever, over kamperende tieners die op gruwelijke wijze de dood vonden nadat een van hen geïnfecteerd was met een eng virus. Twee jaar later was Neil Marshalls The Descent ook al zo spannend. Daarin verdwaalt een vriendinnengroep in een ondergronds gewelf. Het loopt allemaal gruwelijk en bloederig af. En in 2003 maakte Alexandre Aja de huiveringwekkende slasherfilm Haute Tension, waarin een meisje haar vriendin probeert te redden van een gruwelijke dood door een meedogenloze psychopaat.

Enthousiast als ze waren maakten de mannen van de Splat Pack, zoals ze later werden genoemd, films die een grens naderden of overschreden. Bijvoorbeeld: in Haute Tension zit in het begin een scène waarin we vanuit de verte een Citroen-busje zien, we kunnen uit het geluid opmaken dat de bestuurder zich oraal laat bevredigen. Als dat gebeurd is gooit de man iets uit het raam. Het blijkt het afgehakte hoofd van een jonge vrouw te zijn. De toon is gezet. Haute Tension is echt een gitzwarte horrorfilm. Razend knap, maar heel duister. Een film waarbij zelfs een ervaren horrorliefhebber af en toe weg wil kijken.

'I want to offend people ...' Trailer voor een documentaire over het Splat Pack

Toen wegens overweldigend financieel succes het ene na het andere vervolg op films als Saw en Hostel werd gemaakt bleek dat de missie was geslaagd, de grenzen doorbroken . Aja ging naar Hollywood, en maakte, met Wes Craven als producent, een remake van Cravens The Hills Have Eyes. Daarin gaat een gezin - vader, moeder, kinderen , een baby - op vakantie.  Ze belanden in een woestijn waar ooit kernproeven werden gedaan, en waar nog een aantal van de oorspronkelijke bewoners rondhangt in de heuvels, door straling gruwelijk mismaakt en dorstend naar bloed en vrouwen, of een combinatie daarvan. Een bij vlagen snoeiharde film, op het nare af, waarbij de bloedvoorraad van de make up-afdeling ongetwijfeld een stevig deel van het produktiebudget zal hebben opgeslokt.

In 2010 maakte Aja Piranha, die als 3D-versie in de bioscoop opzien baarde, niet door het bloed , maar door de enorme hoeveelheid bloot. Dat het in de openingsscène Richard Dreyfuss (wetenschapper en haaienjager Matt uit Jaws) is die het als eerste aan de stok krijgt met de piranha's uit de titel, laat meteen zien dat er flink zal worden geknipoogd in deze film. De spanning heeft in Piranha plaats gemaakt voor genre-grapjes.

Maakte de meest getalenteerde splatpacker dus toch weer een ironische film.

Meer columns van De Bankzitter over het tv-aanbod