nieuwe site?

To See-lijstje

De Bankzitter over La dolce vita

Martin ten Broek ,

Vrijdag komt Fellini's La dolce vita op tv, een Erkend Meesterwerk, waar ik nog nooit aan toegekomen was. Gelukkig hadden we de dvd in de kast staan.

Van de films die je eigenlijk gezien moet hebben, maar die ik tot dusver heb gemist, was Fellini's  La dolce vita er een waarover ik me het meest schuldig voelde. Ik wist er ook weinig van af, eigenlijk voornamelijk dat het een Groot Meesterwerk scheen te zijn, dat het woord paparazzi uit die film afkomstig was en dat er een heel beroemde fonteinscène met Anita Ekberg in voorkwam. Die scène had ik wel eens gezien, maar verder was het niet gekomen. Het was tijd om die grote omissie recht te zetten en één film van mijn schaamlijst af te strepen.

Ik had hem me anders voorgesteld. Hij gaat bijvoorbeeld, in tegenstelling tot wat de titel suggereert, niet over zo'n heel zoet leven. Weliswaar is het Rome van de jaren zestig heel stijlvol - mensen rock-'n-roll-dansen er op zo'n heerlijk pleintje, en mooie Romeinsen in bikini zwaaien naar helikopters - toch hebben de mensen in de film eigenlijk vrij herkenbare problemen. Zelfs in de eeuwige stad , in de optimistische jaren van de wederopbouw, waren mensen klaarblijkelijk niet zo verschillend van de mensen van hier en nu.

De fonteinscène

Die beroemde fonteinscène is niet de climax van de film, zoals ik verwachtte . De film is in een aantal, niet al te lange hoofdstukken onderverdeeld, en de scène bij de Trevi-fontein is een mooi poëtisch stukje uit een van die hoofdstukken. Maar er zijn veel meer indringende en belangrijke momenten. (Voor de Romegangers: het enorme voordeel van de fonteinscène is wel dat je die fraaie beeldengroep kunt bekijken zonder je eerst door een haag van toeristen heen te worstelen, als het je bij het bekijken van de film tenminste lukt om je aandacht los te rukken van Mastroianni en Ekberg.)

In een opzicht ben ik teleurgesteld na het kijken van de film: ik hoopte hem af te kunnen strepen van mijn To See-lijstje, maar dat gaat niet lukken. De onlangs overleden beroemde filmcriticus Roger Ebert zag de film zo'n beetje om de tien jaar, en ontdekte er telkens weer iets anders in. Al vrij snel nadat de aftiteling voorbij was werd het me duidelijk dat een keer kijken inderdaad niet genoeg was. Want wat had ik nu precies gezien? Wat was de betekenis van die ene scène? Had ik dat significante plotelement eigenlijk al bij de eerste keer moeten zien aankomen? Hoe werkt Fellini nu precies naar zijn conclusie toe? Verdorie. Nu staat hij dus op mijn  To See Again and Again- lijstje.

Voor wie de film (opnieuw) wil zien: vrijdag 28 juni wordt hij uitgezonden op Nederland 2, om 23.30 uur.

Meer columns van De Bankzitter over het filmaanbod op tv