filmjaar 2016

Bruut

De Bankzitter: Dredd

Martin ten Broek ,

Vrijdag is Dredd op tv, een actiefilm uit 2012 over een ‘Judge’ uit de toekomst, een agent die meteen functioneert als rechter en als beul. Net iets minder snoeihard dan de Indonesische actiefilm The Raid die in 2011 uitkwam.

Binnen het actiegenre zijn er aardig wat films gemaakt over helden die in een afgesloten ruimte, een torenflat met een dichte toegangsdeur, een voortrazende trein of een boot, in hun eentje of met minimale hulp af moeten rekenen met boeven. Die Hard was bijvoorbeeld een zeer geslaagd exemplaar. Aan het begin van dit decennium kwamen vlak na elkaar twee films uit waarin ook een eenzame held zijn weg omhoog moet vechten in een door misdadigers bevolkte torenflat.

De reacties op The Raid: Redemption (2011), waren bijzonder lovend. Hoofdrolspeler Iko Uwais, een begaafd beoefenaar van de Indonesische vechtkunst pencak silat, had samen met zijn tegenspeler en gevechtschoreograaf Yayan Ruhian en regisseur Gareth Evans een film gemaakt die een nieuwe standaard zette als het ging om zinderende, bloedstollende actie. Dat het verhaal daarbij wat ondergesneeuwd raakte was voor de fans (waaronder ondergetekende) van weinig belang.

Die enorme aandacht voor de Indonesische film was wel een beetje sneu voor de makers van Dredd (2012), een remake van een campy actiefilm met Sylvester Stallone uit 1995. Ook in Dredd wordt het verhaal verteld van een wetshandhaver die zijn weg naar boven moet zien te vechten in een door allerlei geteisem bevolkte torenflat. Dredd is veel beter dan Stallones film, vooral omdat de actie gewoonweg veel opwindender is. Hij mist alleen het unieke stunttalent van de hoofdrolspeler uit The Raid. Maar dat is eigenlijk niet zo erg.

Een van de redenen dat Dredd ook interessant is voor liefhebbers van de betere actiefilm is Karl Urban. Zijn vermogen om zijn gezicht onder alle omstandigheden in de plooi te houden maakte hem al tot een waardevolle bijrolacteur in Peter Jacksons Lord of the Rings-films en in J.J. Abrams Star Trek-reboot. In Dredd moet zijn personage meer dan ooit zijn gevoelens volledig verbergen onder een dikke laag compromisloos plichtsbesef. En dat is voor Urban een eitje, ook omdat hij de hele film zijn masker ophoudt en dus alleen hoeft te acteren met zijn stem, zijn lichaamstaal en met de onderkant van zijn gezicht. Het moet gezegd worden: Urban heeft een enorm strenge kin.

Gelukkig is die toetermuziek ook afwezig in de moderne versie

Zijn kille persoonlijkheid levert een mooi contrast op met het personage van Olivia Thirlby, een jonge, beginnende Judge, die vanwege haar telepatische begaafdheid geen masker kan dragen, zodat we goed kunnen zien hoe hulpeloos en ongelukkig ze overkomt. En er is het contrast met de bazin van het drugskartel dat de touwtjes in handen heeft in de flat, de met littekens getooide Ma-Ma, vertolkt door een met kwaadaardig smeulende ogen spelende Lena ‘Game of Thrones’ Headey.

De virtuositeit van de gevechtschoreografie in The Raid wordt min of meer geëvenaard door cameravoering , montage en kleurgebruik in Dredd. Terwijl hoofdpersoon Rama in de Indonesische film tegenstanders veelal neerschopt, slaat, werpt en steekt, gebruikt Dredd vuurwapens en explosieven: in slow motion zien we bijvoorbeeld hoe kogels aan de voorkant van een slechterik inslaan en er aan de andere kant weer uitkomen. Niet erg fijnzinnig, dus, maar wel effectief als gruweleffect.

De opvolger van Iko Uwais' film, The Raid 2, draait sinds kort in de bioscopen en schijnt ook zeer de moeite waard te zijn. Maar voor degenen die hun hectoliters rondspattend bloed liever op een wat kleiner scherm zien, is Dredd dus een stevig alternatief.

Dredd is vrijdag 18 juli om 22.20 uur te zien op Fox

Meer columns van De Bankzitter over het filmaanbod op tv