nieuwe site?

Droomland

De Bankzitter: Mulholland Drive

Martin ten Broek ,

Vrijdag is Mulholland Drive op tv, een van de laatste films die David Lynch regisseerde. Ging hij maar weer aan de slag. Niemand knutselt zo meeslepend aan de werkelijkheid als Lynch.

In een interview vertelt Lynch hoe hij aan zijn ideeën komt: 'Als je zoekt naar een idee is het alsof je aas aan een haak doet. En als je dan op een mooie dag een idee hebt gevangen schrijf je het op, dan heb je nog meer aas. En dan komen er nog meer ideeën, en dat zijn dan de fragmenten die uiteindelijk een scenario opleveren. Of een stoel, of een schilderij.' (Lynch vertelt het natuurlijk veel mooier, af en toe met zijn ogen dicht van concentratie, op zijn karakteristieke manier wiebelend met zijn vingers. Bekijk vooral het filmpje.)

Lynch maakt het niet zoveel uit welke vorm zijn ideeën krijgen. De laatste tijd steekt hij meer tijd in het maken van muziek dan in het maken van films. De laatste speelfilm die hij regisseerde was Inland Empire, uit 2006. Misschien heeft hij de moed opgegeven dat hij zijn nogal esoterische denkbeelden via het medium film kan overbrengen. Hij is namelijk ook een groot pleitbezorger van meditatietechnieken, die volgens hem de mensheid een stap verder kunnen brengen in onze ontwikkeling. Hij is buitengewoon geïnteresseerd in de merkwaardiger krochten van de menselijke geest.

Mooie muziek van David Lynch. Fijne clip ook. Tikje minimalistisch.

Ik geloof best dat scholieren zich beter kunnen concentreren als ze voor aanvang van de lessen twintig minuten met hun ogen dicht naar hun ademhaling gaan luisteren, in plaats van dat ze nog even hun Facebook checken of een Miley Cyrus-clipje kijken. Maar ik vind het wel jammer dat hij bijna geen films meer maakt.

Lynch' handelsmerk: de kijker een droomtoestand voorschotelen, of een werkelijkheid onder de gepolijste oppervlakte, wordt fantastisch gedemonstreerd in Mulholland Drive. De film gaat over een vrouw met geheugenverlies, een man in een snackbarketen, een regisseur in een werkbespreking met de productiemaatschappij, en een jonge actrice die bij haar tante gaat logeren. Hun verhaallijnen worden door elkaar geklutst tot een hallucinant brouwsel, met al dan niet verborgen boodschappen, met  erotiek, met film in een film, met vervreemdend theater en nog veel meer. Kortom: Mulholland Drive is best een rare film.

Ik wil hem nog een keer bekijken, maar misschienkan ik dat beter niet doen. Als je hem meermaals bekijkt kun je heerlijk puzzelen, maar misschien snap je dan ook uiteindelijk waar alle puzzelstukjes hun plek hebben, hoe de tovenarij werkt. En dat is misschien jammer, want de film bevalt – mij althans – ook bijzonder goed als een mooie, verwarrende, soms nogal verontrustende droom.

Mulholland Drive is op vrijdag 29 augustus om 20.40 uur te zien op Canvas

Meer columns van De Bankzitter over het filmaanbod op tv