filmjaar 2016

De Bankzitter: Midnight in Paris

Escapisme voor gevorderden

Midnight in Paris is ideale kost voor iedereen die, bijvoorbeeld na het bekijken van een verkiezingsdebat of een uitzending van het journaal, snakt naar een injectie van mooie beelden, mooie ideeën en mooie mensen.

Wie wel eens naar het nieuws kijkt, heeft het vast ook: weemoed naar een minder platvloerse tijd. Toen kunstenaars en schrijvers, niet schreeuwers, het publieke debat domineerden, toen kunst en cultuur niet werden gezien als linkse hobbies voor de elite, toen geld niet het belangrijkst was, maar de kwaliteit van het leven.

Gil, het personage van Owen Wilson in Woody Allens Midnight in Paris, is ook niet erg gecharmeerd van de moderne tijd. Liever zou hij in het Parijs van rond 1920 leven, toen 'de regen nog niet zuur was, de aarde niet opgewarmd, toen er nog geen tv was, of zelfmoordaanslagen, of kernwapens en drugskartels.' Maar zijn verloofde wijst hem terecht: 'Nostalgie is ontkenning van de realiteit'. Dus wordt Gil hardhandig teruggeroepen naar zijn echte leven, met zijn fanatiek meubels shoppende verloofde en zijn Frankrijk-hatende schoonvader, een fan van de Republikeinse Tea Party.

Dan wordt hij op magische wijze door de tijd getransporteerd naar het Parijs van de jaren twintig, en je moet haast wel vallen voor zijn wensdroom. Terwijl Parijs er in het heden al mooi uitziet in Allens film, ziet het verleden er nóg aantrekkelijker uit. Allens briljante cameraman Darius Khondji toont Parijs zowel in het heden als in het verleden van zijn beste kant, met warme, verzadigde kleuren.

De film is een onderdompeling in een mooie en interessante wereld, waarin Parijs, zelfs als het regent, uitnodigt om meteen een Thalys te boeken. Wie er wel eens geweest is, weet dat je beter niet met de auto kunt gaan, omdat je dan in de veel minder pittoreske periferie in de file en in een veel minder romantische bui belandt. En je weet dan ook dat niet alle Parisiennes even oogverblindend zijn als Marion Cotillard en Léa Seydoux. Maar in de film is Paris heel erg geschikt om je onder te dompelen in een mytische plaats, bevolkt door Hemingway, Picasso, Dalí, Buñuel, F. Scott Fitzgerald, Joséphine Baker en nog vele, vele anderen. Escapisme voor gevorderden.