filmjaar 2016

Gekkenhuis

Code Black vanaf 12 januari op tv

Nick Boers ,

Van aspirant-filmmaker naar kankerpatiënt, naar dokter, naar daadwerkelijk filmmaker. Ryan McGarry maakte het mee.

Uit de categorie ‘het kan verkeren’: De Amerikaanse Ryan McGarry was een jonge, sportieve student die droomde van een carrière als filmmaker. In plaats daarvan kreeg hij kanker. Na twee jaar in en uit ziekenhuizen besloot hij zijn leven om te gooien en geneeskunde te studeren.

Voor zijn coschappen belandde McGarry in 2008 op de spoedeisende hulp van het County Hospital in Los Angeles, een van de drukst bezochte ziekenhuizen van Amerika. Van ‘doodgewone’ ongelukken tot gangsters met kogelgaten: het wandelt, strompelt of komt per brancard daar de deuren door. De term code black, die gebruikt wordt om aan te geven dat er meer patiënten zijn dan de afdeling eigenlijk aankan, geldt in de meeste ziekenhuizen als een uitzondering, maar is hier de norm.

Een dramatisch gegeven van heb ik jou daar, zag ook McGarry. Nog tijdens zijn coschappen pakte hij de camera weer op. Vijf jaar werk en slaapgebrek leverde de prijswinnende documentaire Code Black (2014) op, een film die meer gemeen heeft met Saving Private Ryan dan met ER. De spoedeisende hulp is hier een strijdtoneel waar het bloed alle kanten op spat en stalen zenuwen, snel handelen en een sterke maag vereisten zijn. Op de achtergrond spelen de verhuizing naar een moderner pand en de invoering van de zogeheten Obamacare. De nieuwe zorgwet betekent weliswaar meer zorg voor meer patiënten, maar tegelijkertijd ook stapels papierwerk. Dokters zitten vaker achter de computer dan ze aan een bed staan.

De trailer van de documentaire

Hollywood zou Hollywood niet zijn als ze in zo’n verhaal geen brood zagen. Code Black de documentaire werd zo vorig jaar Code Black de serie, vanaf 12 januari ook bij Net 5 te zien. Hoewel vooral (g)rauwer dan Grey’s Anatomy, kun je dat ook overdrijven. Geen lid van de medische staf dat niet op de een of andere manier een trauma met zich meetorst.

Feelgood-factor in het hele verhaal is natuurlijk McGarry, die tegenwoordig zijn droom leeft als executive producer én in de weekends nog een nachtdienstje draait in het ziekenhuis ook.