Philippe Saal

Acteur, Producer

Philippe Saal is acteur en producer.
Er zijn 5 films gevonden.

Les âmes câlines

2002 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 2002. Romantiek van Thomas Bardinet. Met o.a. François Berléand, Laetitia Coti, Valérie Donzelli, Laure Duthilleuil en Aurore Clément.

De zoveelste film over een hitsige vijftiger die meisjes van in de twintig achterna zit. In dit geval gaat het om Jacques (Berl[KA1]eand), die een vindingrijke, straatarme kunstschilder is en het hartje van studente Claire (Coti) probeert te veroveren, terwijl hij dankbaar misbruik maakt van de vrijgevigheid van zijn buurvrouw H[KA1]el[KA2]ene (Duthilleuil). Niet alleen dat hij bij haar eet, maar zij dekt hem als Jacques` ex Christine (Cl[KA1]ement) komt zeuren en wil weten, waar hun opstandige zoon S[KA1]ebastien (Boidin) kan zijn; Hélène legt dan snel uit dat Claire de vriendin van Sébastien is. Het wordt koddig als Jacques regelmatig in zijn ondergoed op de gang voor de dichte deur van zijn woning staat, omdat hij geen sleutel bij zich heeft. Met geleende kleren, die niet bij elkaar passen, gaat hij op de versiertoer en probeert Claire in de bistro om de hoek over te halen hem bij haar te laten slapen. Het tot op de draad versleten scenario is van regisseur Bardinet en Gilles Marchand naar een anekdote van Daniel Martínez, dat geïnspireerd zou zijn op een song uit de jaren 1960 van Michel Polnaref. De film is te harden dankzij Berléand's spel en de uitstekende rol van de oudere Presle als Juliette met wie Jacques een platonische verhouding heeft. Het camerawerk is van Antoine Roch. Ook bekend als LE FOSSÉ DES GÉNÉRATIONS EST UN LIT DOUILLET.

Lila Lili

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Marie Vermillard. Met o.a. Alexia Monduit, Geneviève Tenne, Simon Abkarian, Zinedine Soualem en Antoine Chappey.

Micheline (Monduit) is ongehuwd en zwanger (er wordt niet onthuld van wie). Ze heeft een baantje bij de Parijse metro en toetert mededelingen door de luidsprekers van het station Op[KA1]era. Als enig familielid heeft ze een gebrekkige en behoeftige grootmoeder. Ze huist in een woongemeenschap voor ongehuwde moeders en zo maken we kennis met Nad[KA2]ege (Tenne), haar hartsvriendin die zich bij ieder probleem afvraagt wat popzanger Francis Cabrel in zo`n situatie zou doen. En verder: met Claude (Chappey) die altijd met zijn romantische relaties in de knoop zit en Simon (Abkarian), die eeuwig optimistisch is. We leren dat Micheline van handballen houdt en het omroepsysteem van de ondergrondse benut voor ide[KA3]ele doeleinden (mensen wees lief tegen elkaar). Zowel Micheline, die het kader van de film vormt, als de individuele portretjes blijven afstandelijk en geen enkel personage wordt uitgediept. Het debuut van Vermillard, die sociaal werkster was, is goed bedoeld, maar nietszeggend, zonder hartstocht en bijna plotloos. Francofiele cinefielen herkennen in de groenteboer regisseur Klapisch. Het camerawerk is van Pascal Lagriffoul.

Le temps retrouvé

1999 | Drama

Frankrijk/Italië 1999. Drama van Raoul Ruiz. Met o.a. Catherine Deneuve, Marcello Mazzarella, John Malkovich, Pascal Greggory en Marie-France Pisier.

Deze derde verfilming van [KL]La Recherche du temps perdu[KLE] van Marcel Proust - de verteller (Mazzarella) - is een kaleidoscoop van portretten en momentopnames van bepaalde tijdperken. Op zijn doodsbed voltooit de grote schrijver zijn literaire werk nadat hij zich heeft laten overbrengen naar Gilberte (B[KA1]eart), zijn jeugdliefde. Ze is de dochter van Odette de Cr[KA1]ecy (Deneuve) en getrouwd met een goede vriend van Marcel, Saint Loup (Greggory). Hij luistert geduldig naar haar bekentenissen over het leven met Saint Loup op het Ch[KA4]ateau de Guermantes, het veelvuldige huwelijksbedrog van haar echtgenoot, en haar herinneringen aan de salons, de ontmoetingen met Albertine (Mastroianni), Rachel (Zylberstein) en de Prins de Foix (Poupaud). Het is een universum dat gevuld wordt door vervlogen tijden, waarin Charles Swann (Malkovich) zijn rolmodel in zijn jeugd was, een tijd die eeuwen geleden schijnt te zijn, nu Proust aan het einde van zijn leven is. Met hun scenario zijn regisseur Ruiz en Gilles Taurand een uitdaging aangegaan om de wereld van Proust op te roepen: enerzijds een droomwereld, anderzijds het combineren van personages en tijdperken, gekenmerkt door voorwerpen, geuren, dialogen, decors, op een bodemloze manier, die de wereld van Proust is. Mazzarella is goed gecast, zo goed dat hij de grote schrijver zelf geweest zou kunnen zijn. Hierdoor zijn de effecten van deze zedenstudie des te sterker en intelligenter. De complexe montage van Denise de Casabianca completeert dit geheel op een perfecte wijze. De decors van Bruno Beauge en het camerawerk van Ricardo Aronovich zijn prachtig en passen geheel bij het doel dat regisseur Ruiz zich over zijn onderwerp stelde. Ruiz heeft zich aan de oorspronkelijke teksten gehouden zonder letterlijk te zijn, maar hij heeft de geest gerespecteerd en af en toe een vleugje humor toegediend.

L'ennui

1998 | Drama, Romantiek, Komedie

Frankrijk/Portugal 1998. Drama van Cédric Kahn. Met o.a. Charles Berling, Sophie Guillemin, Arielle Dombasle, Robert Kramer en Alice Grey.

De mechanismen van seksuele bezittingsdrang worden kaal en genadeloos blootgelegd in dit psychologisch intrigerende drama waarin een filosofie-docent verstrikt raakt in zijn eigen obsessie voor een meisje nog niet half zijn leeftijd. Veertiger Martin (Berling) vertoont symptomen van een midlife crisis wanneer hij Cecilia (Guillemin) ontmoet. Ze is eerder alledaags dan uitzonderlijk en eerder gereserveerd dan hartstochtelijk. Ze zien elkaar dagelijks voor seks, ondanks Martins minachting voor haar. Robert Kramer, de Amerikaanse regisseur van onder meer Route One USA speelt een kunstenaar die in bed met Cecilia aan zijn einde komt. Naar de roman La noia (1960) van Alberto Moravia.

Pour rire !

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Lucas Belvaux. Met o.a. Ornella Muti, Jean-Pierre Léaud, Antoine Chappey, Tonie Marshall en Philippe Fretun.

Het huwelijksbootje van Nicolas (L[KA1]eaud) en Alice (Muti) staat duidelijk op zinken. Door persoonlijke tegenslagen is Nicolas trouwens nog maar een schaduw van wie hij ooit was en dat is niet genoeg voor Alice. Ze vindt troost bij Gaspard (Chappey). Deze relatie neemt een andere wending als Nicolas voor de ogen van Gaspard in de Seine springt. Zonder te weten dat het de echtgenoot is van zijn minnares, redt Gaspard de wanhopige man en neemt hem mee naar zijn appartement. Een delicate film over passie, liefde en overspel. Een vaudeville van de tegenwoordige tijd waarin geluk maar al te dikwijls verward wordt met emotie. Een absurde driehoeksrelatie vol natuurlijk klinkende dialogen, gespeeld door enkele rasacteurs. Het ligt dus beslist niet aan hen dat de tweede film van de 35-jarige Belgische regisseur- scenarioschrijver Belvaux niet tot het einde kan boeien. Wat de rolprent op den duur doet stranden is ongekende opeenstapeling van banaliteiten. Jammer, want het was een interessant (en dus niet helemaal gelukt) experiment. Het camerawerk is van Laurent Barès.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Philippe Saal op televisie komt.

Reageer