Max Morel

Acteur

Max Morel is acteur.
Er zijn 15 films gevonden.

Thérèse Desqueyroux

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Claude Miller. Met o.a. Audrey Tautou, Gilles Lellouche, Anaïs Demoustier, Catherine Arditi en Isabelle Sadoyan.

De in 2012 overleden Franse filmmaker Claude Miller wilde een chronologische versie van François Mauriacs beroemde roman Thérèse Desqueyroux uit 1927 maken, omdat 'de flashbackstructuur iets voor televisiefilms op zaterdagavond is'. Het verhaal over een rijke vrouw die zit opgesloten in een totaal geregeld huwelijk kon ook prima lineair verteld worden, vond hij. Maar helaas: in Millers verbeelding van de geschiedenis krijgen we nauwelijks inzicht in de getormenteerde gedachtewereld van de hoofdpersoon. Ongeïnspireerd en kostbaar lopendebandwerk.

Laissez-Passer

2002 | Oorlogsfilm

Spanje/Duitsland/Frankrijk 2002. Oorlogsfilm van Bertrand Tavernier. Met o.a. Jacques Gamblin, Denis Podalydès, Christian Berkel, Marie Gillain en Charlotte Kady.

Film over het dagelijks leven van filmmakers in het door Duitsland bezette Parijs tijdens de tweede wereldoorlog. Mensen vragen zich af of het in het hol van leeuw mogelijk is om op dezelfde voet verder te gaan. Men zit immers toch al in het hol, maar willen de filmmakers wel onder de Duitsers werken? Op verschillende niveaus worden belangrijke kwesties aan de kaak gesteld.

Les 7 vies du docteur Laux

1999 | Thriller, Misdaad

Frankrijk 1999. Thriller van Jacek Gasiorowski. Met o.a. Sophie Broustal, Philippe Caroît, Max Morel, Fabrice Roux en Tomi Christin.

Dokter Sophie Laux (Broustal) krijgt een anoniem telefoontje: ze kan zeven mensenlevens redden als ze direct ingrijpt. Als ze voor het raam staat, mist ze door te aarzelen haar eerste kans. Een meisje sterft door een explosie. Commissaire Dantec (Morel), die de zaak onderzoekt, voelt Sophie aan de tand. Sophie denkt dat Jeanne (Alvirescu), de ex-vriendin van haar huidige vriend dokter St[KA1]ephane Fabre (Caro[KA4]it) erachter zou kunnen zitten. Dantec volgt hele andere sporen, die leiden naar de praktijk van Sophie en het ziekenhuis van St[KA1]ephane, waar medische fouten onder het tapijt geveegd worden. De gek blijkt uiteindelijk de verschrikkelijk aardige en hoffelijke buurman Victor Severe (Roux) te zijn, omdat hij de dood van zijn overleden vriendin wil wreken. Franse psychothriller, waarvoor men geporteerd moet zijn. Het kan ermee door.

Je suis né d'une cigogne

1999 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1999. Drama van Tony Gatlif. Met o.a. Romain Duris, Rona Hartner, Ouassini Embarek, Christine Pignet en Marc Nouyrigat.

Otto (Duris) verkoopt kranten in de trein om een grijpstuiver te verdienen. Daar zit het kapstertje Louna (Hartner). Hun blikken kruisen. Later zien ze elkaar terug in een protestmars. Ze zijn beiden have-nots, die vinden dat ze meer zouden moeten verdienen, maar de maatschappij laat het niet toe. Dan krijgt Otto van Ali (Embarek) een pistool. Aanvankelijk aarzelt hij om met het vuurwapen om te gaan, maar als Louna betrapt wordt op een winkeldiefstal, merkt hij hoeveel macht er vanuit gaat. Samen met Ali gaat het drietal op een rooftocht door het land... Het scenario van regisseur Gatlif, die zich sterk gemaakt heeft met verdienstelijke films over zigeuners, gaat over een drietal maatschappelijke verschoppelingen, die in feite losers zijn. Een BONNY AND CLYDE is het niet geworden. Het camerawerk is van Claude Garnier en Eric Guichard.

La justice de Marion : Les filles de Vincennes

1998 | Drama, Misdaad

België/Frankrijk 1998. Drama van Thierry Binisti. Met o.a. Mireille Darc, Féodor Atkine, François Dunoyer, Emilie Ohana en Loïc Corbery.

In een nachtclub wordt op de toiletten het lijk gevonden van een prostitu[KA1]ee, die stierf aan een overdosis. In de bar zit haar vriendin Charlotte (Serina), die haar de drugs bezorgde. Ze wordt onmiddellijk gearresteerd. Advocate Marion (Darc) is bereid de verdediging van het meisje op zich te nemen, zeker nu ze te weten komt dat Charlotte de zus is van Franck (Quiring), de vriend van haar dochter Zo[KA3]e (Ohana). Charlotte wordt veroordeeld tot een week gevangenisstraf. Indien ze belooft een ontwenningskuur te volgen mag ze dan vrij. Een klassiek verhaaltje dat we al tientallen keren gezien hebben. Darc is uitstekend zoals steeds, maar het materiaal dat ze in handen kreeg voor deze eerste aflevering van een nieuwe reeks, valt wat magertjes uit. De clichés stapelen zich op van scène tot scène. Onderhoudend, maar niet erg memorabel. Gabriel Aghion bedacht het personage en schreef het scenario samen met Renaud Bertrand. Fotografie is van Dominique Bouilleret.

La cible

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Pierre Courrège. Met o.a. Daniel Russo, Sagamore Stévenin, Anémone, Hippolyte Girardot en Bernard Rosselli.

In deze ironische film gaat Chris (St[KA1]evenin), een jonge zeeman, op zoek naar Zelda, een leuke Russin, die hij heeft leren kennen toen hij ging stappen aan de Russische wal. Om haar terug te vinden meent hij dat een oproep in het tv-programma `Votre histoire d`amour m`int[KA1]eresse` van Jean-Pierre Bellac (Russo) de aangewezen weg is. In plaats het schrijven van een brief gaat hij regelrecht naar Bellac en dringt de studio binnen als koerier. Ondertussen gebeurt er een aanslag in een ernaast gelegen kantoor en men houdt Chris voor de dader. Bellac denkt dat hij met een gevaarlijk individu te maken heeft door de verdachtmakingen van een kinderoppas (Anémone), die de minnares is van de rechercheur, die belast is met het onderzoek. De echte boosdoeners kunnen worden aangehouden en Chris kan voordat hij opnieuw het ruime sop kiest Zelda in het licht van de schijnwerpers in zijn armen sluiten, terwijl Bellac gevierd wordt als de held van de dag. Je krijgt de indruk dat het scenario van Bertrand Roselli en Pierre Courrège al eens eerder gebruikt is, want in deze moeizame satire over de tv zie je de oubollige grappen al uren van te voren aankomen. De parodie op de tv- presentator was een verplicht nummertje, maar ondanks het feit dat de rollen verschrikkelijk hun best gedaan hebben, zijn zij er niet in geslaagd de film te redden; als het geheel nu eens minder pretentieus geweest zou zijn en luchtiger van aard dan zou dat een forse slok hebben kunnen schelen. Het camerawerk is van Yves Dahan.

J'irai au paradis car l'enfer est ici

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Xavier Durringer. Met o.a. Arnaud Giovaninetti, Gérald Laroche, Claire Keim, Jean Miez en Brigitte Catillon.

Fran[KA10]cois (Giovaninetti) is de opstandige zoon van Cardone (Duval), een machtige peetvader. Hij ontsnapt op het nippertje aan een moordaanslag. Hij zoekt bescherming bij een vriend van zijn vader, die de leider van een gevaarlijke gangsterbende is. Deze laat hem, terwijl hij de zaak tracht op te helderen, onderduiken bij een zekere Rufin (Laroche), een jonge huurmoordenaar. Het tweetal komt terecht in een genadeloze, gewelddadige strijd tussen de bendeleden. Harde, realistische gangsterfilm die een geheel ander beeld geeft van de onderwereld dan Amerikaanse films. Niet erg opwekkend, maar dat is het grote banditisme, ontdaan van de film-romantiek, ook niet. In dit milieu telt uitsluitend het overleven. Goed spel van de voor het merendeel onbekende acteurs die afkomstig zijn uit La Lézarde, het toneelgezelschap van regisseur Durringer, die het scenario schreef met Jean Miez, ooit een berucht gangster. Matthieu Vadepied stond achter de camera. Niet voor gevoelige zielen. Dolby Stereo.

C'est l'homme de ma vie!

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Pierre Lary. Met o.a. Véronique Jannot, Philippe Caroit, Patrick Catalifo, Nicole Jamet en Patricia Malvoisin.

Martine (Jannot) en St[KA1]ephane (Caroit) vormen een gelukkig echtpaar tot op de dag dat St[KA1]ephane ten onrechte ontslagen wordt. Ondanks de liefde van Martine stort de man zich in een diepe depressie. Na achttien maanden werkloosheid verdwijnt St[KA1]ephane spoorloos. Martine tracht hem te vinden, maar tevergeefs. Ze zoekt en vindt troost bij Jean-Pierre (Catalifo), een ex-collega van Stéphane. Deze bekent dat hij smoorverliefd is op haar. Na een tijdje geeft Martine toe, maar dan vindt ze per toeval Stéphane terug. Voorspelbaar romantisch drama dat niet veel sensationeels te bieden heeft. De emoties, van personages zowel als van het publiek, worden heftig gemanipuleerd. De acteurs doen hun best maar met het banale scenario van Lary, Huguette Debaisieux, Chantal De Rudder en Nicole Jamet is niet erg veel aan te vangen. Achter de camera stond Pascal Ridao. Stereo.

Le choix de la nuit

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Thierry Binisti. Met o.a. François Carron, Sophie Broustal, Julie-Anne Roth, Anne Deleuze en Michel Favory.

Claire en François zijn de ouders van een babytweeling. Eén van de baby's heeft een ongeneeslijke ziekte en met hulp van dr. Jarousse, een familievriend, proberen ze het kind alle mogelijke medische verzorging te geven. Op een ochtend treft François het kind levenloos aan in bed en het blijkt te zijn gestorven aan een overdosis medicijnen

Jules

1993 | Komedie

Frankrijk 1993. Komedie van Christian Palligiano. Met o.a. Robin Renucci, Jacques Bonnaffé, Anne Alvaro, Marie-Cathérine Conti en Myriem Roussel.

Jules (Renucci) is een 38-jarige kerel die er maar niet in slaagt volwassen te worden. Zijn kamer is zijn droomwereld waar hij beelden, muziek en geschriften vanuit de hele wereld waarneemt. Ook al heeft hij contact met een aantal welwillende vrienden, toch is hij verschrikkelijk vereenzaamd. Op een dag ziet hij thuis een zelfopgenomen film waarop zijn grote liefde Juliette (Conti) paradeert. Juliette is zijn onvoltooide liefde. Haar beeld brengt zijn geordende wereldje in de war. Hij wil haar terugvinden. Vreemde tragi-komedie die zich afspeelt op de grens tussen droom en werkelijkheid. De hoofdpersonage is echter niet geïnteresseerd in de realiteit; hij creëert zijn eigen wereld, met zijn eigen wetten en waarheden. Palligiano schreef zelf het complexe, maar zeer rijke scenario waarin het kind dat zich in elke volwassene bevindt, zijn vrije loop mag gaan. Sobere fotografie van Carlo Varini.

Pognon sur rue

1991 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1991. Drama van Jean-Louis Bertucelli. Met o.a. Daniel Prévost, Franck Lapersonne, Marie Lenoir, Georges Staquet en Muse Dalbray.

Prévost is een gehaaide makelaar in onroerende goederen. Steeds weer slaagt hij erin om zelfs de meest koppige huurder uit een pand te verdrijven wanneer dit voor afbraak bestemd is. Momenteel gaan de zaken achteruit, maar Prévost is ervan overtuigd dat het maar tijdelijk is. Dan verschijnt inderdaad Lapersonne, een meedogenloze zakenman die voor het Coge-2000- bureau werkt. Zij willen een heel pand in het oude Parijs platleggen om er nieuwbouw op te zetten. De lage kantjes van makelaars worden op pijnlijke wijze blootgelegd in deze satire, die eerder bitter doet lachen. De acteurs presteren op niveau en het scenario van Christian Biegalsky, Eric Kristy en Bertucelli tracht taboes te doorbreken, maar gaan net niet ver genoeg. Fotografie van Paul Bonis.

Odyssée Bidon

1991 | Drama

Frankrijk 1991. Drama van Don Kent. Met o.a. Antoine Duléry, Christian Charmetant, Olivier Martinez, Florence Thomassin en Max Morel.

In een chemische fabriek werd per vergissing 250 liter atraxine aangemaakt, een giftig product bestemd voor Afrika, via Marseille. Na enkele mislukte pogingen om het spul kwijt te raken, doet de cynische directeur Charmetant een beroep op een chauffeur om de atraxine te vervoeren. Met Martinez, een mislukte rockmuzikant die trucker werd, denkt men de ideale man te hebben gevonden om de vuile klus te klaren. Tot blijkt dat Martinez de broer is van Benureau, een ecologist en bovendien syndicaal afgevaardigde in de fabriek. Verzorgd odyssee over frauduleus gesjoemel met giftige stoffen, geschreven door Pierre Colin- Thibert en Jean-Claude Islert, vakkundig gefotografeerd door Jacques Audrain.

Il y a maldonne

1988 | Misdaad

Frankrijk 1988. Misdaad van John Berry. Met o.a. Clovis Cornillac, Luc Thuillier, Jacques Martial, Nathalie Gabay en Marcel Maréchal.

Een somber verhaal dat zich afspeelt in de arbeiderswijken van Courbevoie. Over een kleine dief (hij heeft een horloge gestolen!) die de tragische dood van twee hoofdpersonen, waaronder een omgekochte politieman, veroorzaakt. Afgezien van de anekdote, gaat het er voor John Berry om - een Amerikaanse filmer die in het McCarthy-tijdperk werd verjaagd en sinds 1954 in Frankrijk films maakt - de thema's vriendschap en verraad te behandelen. Een paar zwakheden, waaronder een 'voorspelbaar' slot. Doch deze triller gaat uitgebreid in op een minder begunstigde sociale klasse en de personages weten te overtuigen.

Les lolos de Lola

1975 | Komedie

Frankrijk 1975. Komedie van Bernard Dubois. Met o.a. Jean-Pierre Léaud, Claudine Vannier, Yann Dedet, Laurence Versano en Serge Marquand.

De eerste, grotendeels autobiografische speelfilm van Bernard Dubois (Léaud als Bernard Dubois en Vannier als zijn vrouw!), waarin eigenlijk de avonturen beschreven worden van COLLINOT TROUSSE-CHEMISES, die vers van het platteland verzeild raakt in het Parijs van de jaren 1970-1980. Ontspannen maar daarom ook versnipperde vertelling met sketches die niet zo goed bij elkaar aansluiten. De merkwaardige personages worden echter met veel ironie en humor afgeschilderd. Het feit dat deze rollen door vrienden worden gespeeld, heeft zowel zijn charmante als zijn zwakke kanten.

Le voyage d'Amélie

1974 | Drama, Komedie

Frankrijk 1974. Drama van Daniel Duval. Met o.a. Louise Chevalier, Daniel Duval, Myriam Boyer, Stéphane Bouy en Hervé Lasseron.

Een vijftal ongeschoolde voorstadsjongeren die de weelde van de consumptiemaatschappij alleen kent van het zien op tv, heeft naar het voorbeeld van Amerikaanse films zonder succes hun slag proberen te slaan. Weduwe op leeftijd Am[KA1]elie (Chevalier) vraagt hun om - clandestien - het lijk van haar echtgenoot te vervoeren naar een dorpje waar haar enige familielid woont. Acteur-schrijver-regisseur Duval komt zelf uit het milieu dat hij in zijn speelfilmdebuut schildert en weet aan deze eenvoudige en innemende tragikomedie opmerkelijke authenticiteit te geven. De milde LES VALSEUSES-achtige (van Betrand Blier uit hetzelfde jaar) film wordt tegenwoordig tot het Franse erfgoed gerekend en na hervertoning in 2004 op het filmfestival van Cannes, werd in 2005 werd een gerestaureerde versie vertoond in aanwezigheid van Duval. Het camerawerk is van Michel Genet. Maurice Vanderschueren, die score schreef staat op de aftiteling als Maurice Vander. 16 mm, later opgeblazen naar 35 mm.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Max Morel op televisie komt.

Reageer