Nicole Evans

Acteur

Nicole Evans is acteur.
Er zijn 4 films gevonden.

Un jeu d'enfants

2001 | Horror, Fantasy

Frankrijk 2001. Horror van Laurent Tuel. Met o.a. Karin Viard, Charles Berling, Ludivine Sagnier, Camille Vatel en Alexandre Bongibault.

Marianne (Viard) en Jacques (Berling) wonen met hun kinderen, Aude (Vatel) en Julien (Bongibault) in een ruim, oud appartement in het dertiende arrondissement (in de buurt van Montparnasse), dat Marianne van haar ouders ge[KA3]erfd heeft. Ze hebben ook nog een huis aan zee. Jacques heeft een goede baan en onlangs promotie gemaakt. Marianne maakt vertalingen en Daphn[KA1]ee (Sagnier) zorgt voor de kinderen als Marianne werkt. Op een avond wordt er gebeld, net als de kinderen in bad zijn, en een bejaard stel staat voor de deur. Het zijn meneer (Julien) en mevrouw Worms (Gourary), die vertellen dat ze broer en zus zijn en ooit hun prille jeugd in het appartement hebben doorgebracht. Ze wonen buiten Parijs en willen van de gelegenheid profiteren om de woning nog eens te zien. Marianne leidt ze rond, maar tijdens de visite gaat de telefoon. Daarna zijn ze verdwenen. Vervolgens gebeuren er hele vreemde beangstigende dingen: Daphnée hangt zich op, Jacques ontsteekt in woede op kantoor, wordt geschorst en later ontslagen. De kinderen gedragen zich bizar en Marianne voelt zich door hen bedreigd. Volgens de politie is het onmogelijk dat broer en zus Worms langs zijn gekomen, want ze zijn al jaren dood. Jacques zit thuis en moet eigenlijk behandeld worden in een speciale kliniek, maar Marianne wil nog maar één ding: weg uit de stad en naar het huis aan zee. Deze sfeervolle, enge B-film heeft een open einde, zodat de deur wijd open staat voor een vervolg. Het spel van de hoofdrollen is goed, al heb je in het begin al heel gauw door dat er iets niet pluis is met broer en zus Worms. De muziek van Krishna Levy verhoogt de spanning. Het onderhoudende scenario van regisseur Tuel en Constance Verluca zit vol onverwachte gebeurtenissen. De film werd geproduceerd voor ruim één miljoen euro en kwam in Frankrijk door het bioscoopbezoek min of meer uit de kosten. Het camerawerk is van Denis Rouden.

Comment j'ai tué mon père

2001 | Komedie, Drama

Spanje/Frankrijk 2001. Komedie van Anne Fontaine. Met o.a. Michel Bouquet, Charles Berling, Natacha Régnier, Amira Casar en Stéphane Guillon.

'Vergeet me,' fluistert de 75-jarige Maurice tegen zijn zoon Jean-Luc, 'ik heb je niet gemaakt, je hebt jezelf gemaakt.' In het psychologische vader-zoon drama Comment j'ai tué mon père doet regisseur/scenarist Anne Fontaine (Nettoyage à sec) haar uiterste best om de toeschouwer te overtuigen van het tegendeel. Jean-Luc (Berling) is een succesvolle gerontoloog die bakken met geld verdient met hormoonbehandelingen voor de rijke senioren van Versailles. Uit het niets doemt vader Maurice (Bouquet) op, een charmante maar harteloze oude man die zijn vrouw en kinderen jaren geleden inruilde voor een dokterspraktijk in Afrika. Hij toont geen enkel berouw, een vader is immers 'niet verplicht om van zijn zoon te houden'. Jean-Luc probeert hem op afstand te houden maar is tegelijkertijd gefascineerd door diens kille autonomie. Zijn fascinatie slaat om in afschuw en (zelf)haat als het besef doordringt dat hij niet wezenlijk verschilt van zijn vader. Michel Bouquet kreeg een César voor zijn gelaagde vaderrol.

De gré ou de force

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Fabrice Cazeneuve. Met o.a. Julien Boisselier, Philippe Duclos, Laurent Arnal, Marie Desgranges en Philippe Faure.

Er heerst onrust onder de werknemers van Medic-Hall, een filiaal van de G[KA1]en[KA1]erale Financi[KA2]ere d`Investissement. Daar werken een tiental mensen die gespecialiseerd zijn in de verkoop van medisch materiaal. In het kader van herstructurering wil de directie van G.F.I. deze tak afstoten, maar ze voelen er niets voor om enorme ontslagpremies te betalen. Ze hebben een welomlijnd plan voor ogen: `mobbying`: door morele intimidatie de bedienden dwingen zelf ontslag te nemen. Via doorgedreven controle, voortdurende vernederingen, het opleggen van ondankbare taken en andere pesterijen wordt het leven voor deze mensen een hel. De man die de hele operatie in handen heeft is S[KA1]ebastien Jalabier (Duclos). Een les voor werkgevers om van hun personeel af te geraken zonder dat ze zich zorgen hoeven te maken over vakbondsacties. Ook al is dit fictie, toch is de kans dat dit zich in de realiteit afspeelt alles behalve denkbeeldig. Een pakkende film die sterk vertolkt wordt door een grotendeels onbekende reeks acteurs waardoor het realisme nog sterker benadrukt wordt. Knap scenario van Laurent Chouchan en Sarah Lévy. Fotografie is van Pierre Novion.

Julie Lescaut : Cellules mortelles

1997 | Misdaad

Zwitserland/Frankrijk 1997. Misdaad van Charlotte Brandstrom. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jean-Paul Rouve.

Bij een ontsnappingspoging in de gevangenis wordt een vrouwelijke cipier koelbloedig afgeslacht. De moordenares wordt op haar beurt gedood en haar gezellin wordt door Julie Lescaut (Genest) en haar medewerkers gegrepen. Ondanks het feit dat de bewakers represailles vrezen wordt de vrouw toch terug achter slot en grendel geplaatst. De volgende ochtend wordt ze dood in haar cel aangetroffen, zonder zichtbare tekens van geweld. Toeval of moord? Voor Julie geen eenvoudige opdracht want een politie- onderzoek in de gevangenis kan een oorlog ontketenen. Bij momenten gaat het erg spannend aan toe in deze aflevering die zich grotendeels in de gevangenis afspeelt. De sfeer van onbehagen wordt goed op de kijker overgebracht en zoals steeds wordt een geslaagd evenwicht gevonden in het tonen van het politiewerk en het privé-leven van de commissaris. Het scenario is van Paul Irrtum en Alexis Lecaye. Voor de fotografie werd beroep gedaan op Jean-Claude Larrieu. Stereo.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Nicole Evans op televisie komt.

Reageer