Martine Chicot

Producer

Martine Chicot is producer.
Er zijn 21 films gevonden.

Désobéir - Aristides de Sousa Mendes

2009 | Historische film, Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk 2009. Historische film van Joël Santoni. Met o.a. Bernard Le Coq, Roger Souza, Nanou Garcia en Frédéric Quiring.

Tegen de duistere massa Franse collaborateurs tijdens WO II steekt het silhouet van Aristides de Sousa Mendes do Amaral e Abranches (1885-1954) schril af. In 1939 en 1940 negeert de bejaarde Portugese diplomaat, voor het neutrale Salazar-regime consul te Bordeaux, hardnekkig uitdrukkelijke bevelen om geen visa aan 'statenlozen' te verstrekken. 30.000 personen, daaronder 12.000 Joden, redt hij aldus van arrestatie en concentratiekamp. Routinier Santoni's gecomprimeerde tv-film toont een humanist pur sang. Zijn insubordinatie kostte de aristocraat overigens gezondheid, carrière en fortuin.

La petite absente

1999 | Drama

Frankrijk/België 1999. Drama van José Pinheiro. Met o.a. Laëtitia Lacroix, Jean-Claude Adelin, Olivier Marchal, Eloïse Dogustan en Jean-Louis Foulquier.

Na tien jaar zien Aurore (Lacroix) en Daniel (Adelin) elkaar voor het eerst terug. Destijds waren ze geliefden. Ze hadden een baby, Marine. Het meisje stierf echter enkele weken na haar geboorte. Dit dreef hen uiteen en Aurore bouwde een leven op aan de zijde van Sam (Marchal). Ze hebben samen een dochtertje, Elsa (Dogustan), dat nu acht jaar oud is. Daniel bleef alleen achter in het appartement dat hij samen met Aurore deelde. De twee worden opnieuw geconfronteerd met hun verleden. Het gevoelige psychologische drama van twee mensen die zich nooit de tijd hebben gegeven om de dood van hun kind te verwerken. De sfeer zit zeer juist en de gevoelens worden menselijk uitgebeeld, zonder dat er goedkope sentimentaliteit aan te pas komt. Dit is vooral te danken aan de minder bekende, maar uitstekende hoofdacteurs. Niet direct een opwekkend gegeven, maar dat is de verwerking van een rouwproces nooit. Didier Cohen schreef het goed opgebouwde scenario. Jazz-liefhebbers kunnen bovendien nog genieten van een schitterende muzikale score, geschreven door Guy Boulanger. Gefilmd in en rond Brussel door Michel Van Laer. Stereo.

L'instit : Personne m'aime

1999 | Drama

België/Zwitserland/Frankrijk 1999. Drama van Véronique Tumahaï. Met o.a. Gérard Klein, Marie Riva, Henri De Lorme, Bruno Marengo en Corentin Le Floch.

Onze onvermoeibare interim-onderwijzer Victor Novak (Klein) trekt voor een opdracht naar het provinciestadje Draguignan. Hier is hij getuige van de terugkeer bij zijn moeder Sandrine (Riva) van de tienjarige C[KA1]edric (Marengo), na twee jaar kostschool. Op hetzelfde moment komt nog een andere nieuwe leerling in de school, Thomas (Le Floch), die zich onmiddellijk ontpopt tot haantje-de-voorste. De introverte C[KA1]edric wordt al vlug de kop van jut voor Thomas en de andere leerlingen van zijn klas, temeer daar hij een briljant leerling blijkt te zijn. Uiteindelijk wordt het teveel voor de jongen en hij tracht zelfmoord te plegen. Hij wordt op het nippertje gered door Fred (De Lorme), de vriend van zijn moeder. Cédric sluit zich op in zijn kamer. Niemand kan hem benaderen, behalve Victor, die langzaam maar zeker zijn vertrouwen wint. Een erg wrang gegeven dat spijtig genoeg maar al te veel voorkomt in de realiteit. In de plaats om het te benaderen als een soort docudrama over zelfmoord bij kinderen, kiest scenarist Pierre Pauquet voor de zeemzoeterige aanpak, zodat de film in niets verschilt t.o.v. de rest van deze reeks. Op die manier schiet hij dan ook zijn doel hopeloos voorbij. Fotografie is van Jacques Bouquin.

L'instit : Le choix de Théo

1999 | Drama

Zwitserland/Frankrijk/België 1999. Drama van José Pinheiro. Met o.a. Gérard Klein, Mike-Andy Guillemin, Sophie Bouilloux, Antoine Reyes en William Léger.

Zoals elk jaar wordt in het dorp de kermis opgebouwd. De foorkramers logeren op het terrein dat hen door de burgemeester werd toegewezen. Hun kinderen gaan in het dorp naar de school waar Victor Novak (Klein) juist als interim onderwijzer aan de slag is gegaan. De negenjarige Th[KA1]eo (Guillemin) heeft altijd met zijn kermisklant-vader Franck (Reyes) opgetrokken. Hij werd in het dorp geboren en zijn gescheiden moeder, Nathalie (Bouilloux) woont er nog steeds. Deze vindt dat nu de tijd is aangebroken om wat stabiliteit te brengen in het leven van de jongen. Als ze Théo het nieuws bekend maakt dat hij voortaan bij haar moet blijven is de jongen doodongelukkig. Aan onze onderwijzer om de plooien glad te strijken en de beste oplossing te vinden. En onze psycholoog/onderwijzer hij ploegde voort. Dezelfde sentimentele relatie-spanningen in een andere omgeving. Het is onwaarschijnlijk waar de makers van deze reeks steeds weer andere inspiratie zoeken. Novak moet nu toch stilaan gans Frankrijk doorgetrokken zijn. Speciaal voor de fervente fans schreven Sylvie Coquart en Pascal Bancou dit scenario. Hou de zakdoeken binnen handbereik. Je hebt ze nodig. Fotografie is van Pascal Caubère.

L'instit : L'enfant caché

1999 | Drama

België/Frankrijk/Zwitserland 1999. Drama van Roger Kahane. Met o.a. Gérard Klein, Sophie Barjac, Annick Brard, Ludovic Joyet en Jonathan Reyes.

Victor Novak (Klein) heeft een opdracht in het kleine stadje Visan. Reeds de eerste dag voor de klas merkt hij de tienjarige Dorian (Joyet) op, een erg depressieve jongen. Victor maakt kennis met diens ouders Marc (Marc Chapiteau) en Agn[KA2]es (Barjac). Deze hebben hun twaalfjarige zoon Camille (Reyes) terug in huis gehaald. De jongen is autistisch en groeide op in de afzondering van een psychiatrische instelling. Dorian gaat zijn grote broer dagelijks opzoeken, maar hij slaagt er niet in om te verwerken dat deze anders is dan de andere jongens. Weerom wordt er een onbeschaamde aanslag gepleegd op de traanklieren van de kijker met deze routineuze 'ziekte van de week'-film. Een opeenstapeling van afgezaagde clichés die je ongetwijfeld een déjà vu-gevoel geven. Voor de liefhebbers van deze maar niet eindigende serie is het ongetwijfeld genieten geblazen. Wie minder opgezet is met de capriolen van de interim-leraar kan deze aflevering beter ongezien laten voorbijgaan. Regisseur Kahane en Helen Cohen bezondigden zich met het schrijven van het scenario. Fotografie is van Hughes De Haeck. Stereo.

L'instit : Juliette et Roméo

1999 | Drama

Frankrijk/België/Zwitserland 1999. Drama van Chantal Picault. Met o.a. Gérard Klein, Delphine Zentout, Mehdi Ortelsberg, Laurent Labasse en Gérard Sergue.

Victor Novak (Klein) krijgt een opdracht in een dorpje in de buurt van Biarritz. Hier maakt hij kennis met Juliette (Zentout), een jonge vrouw die na een mislukte jeugdliefde niets meer van mannen moet weten. Ze heeft zelfs gebroken met haar vader, R[KA1]egis Larrieu (Sergue), de burgemeester van het dorpje. Uit haar relatie is een kind geboren, de nu tienjarige S[KA1]ebastien (Ortelsberg), die ze alleen heeft opgevoed. Juliette is bibliothecaresse in de school waar Victor invaller is en S[KA1]ebastien zit natuurlijk in zijn klas. De problemen beginnen wanneer Alain Tournier (Labasse), Juliettes jeugdliefde, terugkeert en zijn zoontje ook in de school terecht komt. Traansluizen worden weer volop opengetrokken in dit vergezocht sentimenteel vehikel dat waarschijnlijk enkel nog eenzame oude dametjes kan aantrekken, die zich willen vereenzelvigen met de onwaarschijnlijke problemen van interim-onderwijzer Novak. Deze aflevering behoort ongetwijfeld bij de meest onuitstaanbaren van de reeks. Roger Kahane en Helen Cohen schreven het scenario, dat van mooie plaatjes voorzien werd door Hughes De Haeck.

La traversée du phare

1998 | Drama, Fantasy

België/Frankrijk 1998. Drama van Thierry Redler. Met o.a. Jim Redler, Kathy Loisel, Corinne Touzet, Thierry Redler en Luc Bernard.

Eric (Jim Redler) is een onhandelbare jongen van tien die van pleeggezin naar pleeggezin gezonden wordt, maar het nergens lang uithoudt. Nu werd hij opgenomen in het gezin Pertuis in Royan, een kleine vissershaven. Op school sluit hij vriendschap met het weesmeisje Marie (Loisel), dat opgevoed wordt door haar tante Corinne (Touzet) en haar oom Paul (Thierry Redler), de plaatselijke vuurtorenwachter. Marie kleedt en gedraagt zich als een jongen. De ontdekking van elkaar opent voor de kinderen een heel nieuwe droomwereld waarin ze zich volledig laten gaan in fantasieën die op de duur gevaarlijke vormen aannemen. Een origineel psychologisch drama dat echter op de duur verzinkt in de meligste sentimentaliteit. Spijtig van het verkwiste talent van de twee kinderen, want die zetten sterke personages neer. De volwassenen zijn echter heel wat minder geloofwaardig. Deze botsing tussen de droomwereld van twee kinderen en de zorgelijke wereld van de volwassenen had een betere behandeling verdient. Thierry Redler schreef zelf het scenario. Achter de camera nam Eric Faucherre plaats.

L'instit: Menteur !

1998 | Drama

België/Zwitserland/Frankrijk 1998. Drama van Christian Faure. Met o.a. Gérard Klein, Françoise Arnoul, Pierre Malet, Jim Redler en Florence Rougé.

De eerste dag dat invaller Victor Novak (Klein) voor zijn nieuwe klas staat, krijgt hij van een arrogant jongetje, Aymeric Lachesnay (Redler), te horen dat de wereld toebehoort aan de rijken en dat iedereen naar hun pijpen moet dansen. Victor, voor wie alle kinderen gelijk zijn, zet de jongen op zijn nummer. Wat Aymeric echter niet weet, is dat zijn vader Bernard (Malet) al twee jaar niet meer tot de 'rijken' behoort en dat zelfs het verhaaltje van diens hoge functie in Toulouse slechts een fabeltje is, ook al houdt Bernard dit geheim voor zijn gezin. De waarheid komt dan ook als een schok aan en dan staat Victor gelukkig klaar om vader en zoon duidelijk te maken dat wederzijdse genegenheid en begrip een groot goed is en dat de sport op de sociale ladder, waarop men staat, geen rol speelt. Zoals gebruikelijk hebben de 'edele gedachten' de overhand in deze serie en is het in de finale tijd om de zakdoek te pakken om een traantje weg te vegen of om een brok weg te slikken. Dankzij een uitstekende Arnoul heeft de film nog enig niveau. Het scenario van Pierre Pauquet en Alain Schwarzstein is gebaseerd op een verhaal van Richard Malbêqui. Het camerawerk is van Jacques Boumendil.

L'instit : À quoi ça sert d'apprendre ?

1998 | Drama

België/Frankrijk/Zwitserland 1998. Drama van José Pinheiro. Met o.a. Gérard Klein, André Thorent, Jérémie Semonin, Cécile Gabriel en Daniel Briquet.

Interim-onderwijzer Victor Novak (Klein) moet in een arbeidersdorpje de oude Charles Coste (Thorent) vervangen, die met pensioen gaat. Deze is niet te spreken over de jongeren van vandaag die niet inzien waarom ze moeten leren. Victor wordt in zijn klas inderdaad geconfronteerd met studenten die zelfs de meest elementaire stof niet onder de knie hebben. Er bestaat geen ingangsexamen meer, dus kan iedereen zich in de zesde laten inschrijven om op hun zestiende de school te verlaten en de rangen analfabete werklozen te vervoegen. Victor is vastbesloten deze jonge mensen de nodige motivatie bij te brengen. Onze 'instit' heeft het niet onder de markt deze keer want hij moet niet enkel de leerlingen het belang van studie bijbrengen, maar ook hun ouders, die niet inzien waarom iemand die toch aan de lopende band in de fabriek gaat staan gestudeerd moet hebben. Een inderdaad erg realistisch probleem dat voor een keer eens zonder al te veel sentimentaliteit gebracht wordt. De strijd tussen de onderwijzer en zijn onbegrijpende omgeving is op sommige momenten zelfs boeiend. Alain Schwarzstein en Florence Aguttes schreven het scenario. Fotografie is van Pascal Caubère.

L'instit : Le trésor de l'anse du bout

1998 | Drama

Zwitserland/Frankrijk/België 1998. Drama van Igaal Niddam. Met o.a. Gérard Klein, Mélisse Germé, Nina Gibert, Vanille Atier en Jean-Michel Ensfelder.

Voor zijn nieuwe opdracht moet interim-leraar Victor Novak (Klein) naar de Antillen. Hier ontmoet hij Laetitia Leonce (Germ[KA1]e), een twaalfjarig halfbloed meisje dat net haar moeder verloren is. Ze wordt goed opgevangen door haar stiefbroer Michel (Ensfelder) en -zuster Carole (Atier), terwijl ze vertroeteld wordt door haar grootmoeder Man Leonce (Gibert). Ze is apetrots als Victor haar verhaaltje heeft uitgekozen om als toneelstuk op school op te voeren. Maar Michel, die ijvert voor de onafhankelijkheid van de Franse Antillen en een haat koestert voor alle blanken, weigert haar de toelating om aan de voorstelling mee te werken. Het meisje is zo ontgoocheld dat ze zelfmoord wil plegen, om bij haar moeder te zijn. Weer heeft instit Novak heel wat werk om het leven in deze kleine gemeenschap weer in goede banen te leiden, maar we weten al uit vorige afleveringen dat hij een uitstekende diplomaat is voor wie geen enkele moeilijkheid onoverkomelijk is. Haal de zakdoeken maar al boven. Pierre Pauquet schreef het scenario dat in beelden omgezet werd door Jacky Mahrer. Voor de liefhebbers.

L'Instit : Le bouc émissaire

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Alain Schwarzstein. Met o.a. Gérard Klein, Serge Dupire, Nadia Fossier, Franck Gourlat en Eric Poulain.

Amper staat interim-leraar Victor Novak (Klein) voor zijn nieuwe klas of hij merkt reeds de jonge Kellian (Kreitmann) op door zijn uitzonderlijke vlijt. De jongen is gewoonweg een droom voor elke leerkracht. Nochtans is het geen kind met een gezinsleven als de anderen. Samen met zijn broertje Eric (Litvine) woont hij bij zijn vader, St[KA1]ephane (Dupire). Deze is homoseksueel leeft in gemeenschap met zijn vriend David (Poulain). De jongens verkiezen bij hun vader te blijven, liever dan bij hun moeder die ondertussen ingetrokken is bij haar minnaar, een homohater. Wanneer dit feit uitlekt bij hun schoolkameraden wordt het leven van de jongens een hel en heeft Victor al zijn diplomatische talenten nodig om de brokken te lijmen. Een actueel thema uiteraard: kunnen kinderen normaal opgroeien in een homoseksueel gezin. Het zou een interessant uitgangspunt kunnen zijn voor een film, maar dan mag het gegeven niet gemarineerd worden in het honingzoete, sentimentele sausje van deze reeks. Het spel van de kinderen redt de film wel van de ondergang. Schwarzstein en Florence Aguttes baseerden het scenario op een origineel verhaal van Flavien Rochette en Valérie Toledano. Fotografie is van Hughes De Haeck.

Fugue en Ré

1998 | Romantiek

Frankrijk/België 1998. Romantiek van Christian Faure. Met o.a. Guy Marchand, France Zobda, Stéphanie Pasterkamp, Ambroise Michel en Fermine Richard.

Louis Roche (Marchand), een knorrige Fransman, en Coralie Hoareau (Zobda), een levenslustige jonge vrouw uit La R[KA1]eunion, zijn buren, maar kunnen elkaar niet luchten. Doorlopend worden er racistische uitroepen tussen hen uitgewisseld. Op een dag echter ontdekken ze dat Ana[KA3]is (Pasterkamp), de zeventien-jarige dochter van Louis, en Julien (Michel), de zoon van Coralie van elkaar houden. Nu is het hek van de dam. De twee jonge mensen krijgen huisarrest en mogen elkaar niet meer zien. Anaïs en Julien weigeren echter de dupe te worden van de kleinzielige haat van hun respectievelijke ouders en besluiten samen weg te lopen, net voordat de eindexamens beginnen. Het ernstige thema van onverdraagzaamheid wordt hier luchtig en op bepaalde momenten zelfs zeer plezierig weergegeven. Marchand is duidelijk in topvorm als de brombeer die het licht niet gunt in de ogen van zijn donkerhuidige buurvrouw. Spijtig genoeg wordt er in het scenario van Didier Cohen wat teveel gepraat om het een pamflet ten gunste van interraciale verdraagzaamheid te kunnen noemen. Toch loont het de moeite om hem te bekijken. Fotografie is van Patrice Payen. Stereo.

Quai N[KA15]o. 1 : Le tueur de la pleine lune

1997 | Misdaad

Frankrijk/België 1997. Misdaad van Patrick Jamain. Met o.a. Sophie Duez, Olivier Marchal, Raoul Billerey, François-Régis Marchasson en Pierre Malet.

Het is weer een drukke nacht op Quai nummer 1. Commissaris Marie Saint-George (Duez) ontvangt het bericht dat haar vriendin Edith op haar wacht in de brasserie van het station. Als ze daar aankomt is de vrouw verdwenen. Marie vindt haar op het toilet waar ze aangevallen werd door een blinde (Malet). Edith is zwaargewond en Marie beseft dat de moordenaar van de volle maan weer heeft toegeslagen. Ze is er ook van overtuigd dat de maniak haar gezien heeft en is bereid als lokaas te dienen om hem eindelijk buiten strijd te stellen. Het vooral in Amerika erg populaire thema van de seriemoordenaar deed hiermee ook zijn intrede in de Franse tv-film. De makers trachtten, buiten een spannend verhaal te vertellen, ook binnen te dringen in de psyche van de psychopaat en de kijker met hem te laten meevoelen. Ondanks het uitstekende spel van Malet als de moordenaar is dit niet helemaal gelukt. Didier Cohen schreef het scenario dat door Daniel Diot in beelden werd omgezet. Stereo.

L'instit: Le rêve du tigre

1997 | Drama

België/Frankrijk 1997. Drama van José Pinheiro, JoséPinheiro en Vincent Deveux. Met o.a. Gérard Klein, Désiré Zinga, Thibault Hercod, Tommy Onraedt en Jessica Ghysels.

Julien (Hercod) en Moussa (Zinga) uit Afrika, twee leerlingen uit de klas van invaller Novak (Klein), hebben hetzelfde verdriet, al komen ze uit totaal verschillende milieus. Moussa zag hoe zijn moeder voor zijn ogen gedood werd, terwijl de moeder van Julien die in Noord-Frankrijk geboren werd, in een diep coma ligt, waaruit ze nooit meer zal ontwaken. Moussa wil Juliens vriendje worden, maar Juliens vader Gontrand (Deschamps) is tegen de omgang van blank met zwart. Hij vindt het ongepast dat zijn zoontje de schoolbanken moet delen met zwarte kinderen, die het niveau van de klas omlaag halen. Meester Novak is echter een andere mening toegedaan en tracht de kinderen zoveel mogelijk verdraagzaamheid bij te brengen. Het klassieke zeemzoeterige verhaaltje werd voor de gelegenheid nog doorspekt met een gezonde portie anti-racisme. De romantische noot werd al evenmin vergeten, dus het is huilen met de pet op, zoals meestal in deze reeks. Het scenario werd gerecycled uit vorige afleveringen door Pierre Pauquet. Het camerawerk is van Michel Van Laer.

L'instit : Touche pas à mon école

1997 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1997. Drama van David Delrieux. Met o.a. Gérard Klein, Julien Gutierrez, Romain Legrand, Sophie De la Rochefoucauld en Elisabeth Commelin.

Interim-leraar Victor Novak (Klein) arriveert in een dorpje in het departement D[KA4]ole. Hij komt er terecht in een ware rel. Het lagere schooltje van het dorp heeft te weinig leerlingen en daarom zal het op het einde van het schooljaar de deuren sluiten om samen te smelten met de school van een naburig dorp. Maar wat is een dorp zonder school? Het dorp wordt in twee kampen verdeeld, die elk met verhitte emoties hun standpunt verdedigen, maar niemand vraagt de reactie van de kinderen. Victor merkt ook dat er spanningen zijn tussen de broertjes Olivier (Gutierrez) en Damien (Legrand), die elkaar niet kunnen uitstaan. Een aflevering met een actueel thema: het verdwijnen van faciliteiten op het platteland, die wegvallen door de bezuinigingsdrang van de regering. De zeemzoeterigheid die deze reeks tekent werd ditmaal tot een minimum beperkt, mede dank zij de sterke vertolking van Commelin als Agnès, de moeder van de twee ruziemakende jongens. Het scenario werd geschreven door Alain Schwarzstein naar een verhaal van Valérie Guignabodet. Fotografie van Dominique Branguier.

L'instit : Le chemin des étoiles

1997 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1997. Drama van Claudio Tonetti. Met o.a. Gérard Klein, Myriam Boyer, Magali Leris, Kevin Goffette en Antoine Cousin-Mazure.

Het minste dat gezegd kan worden is dat Charlotte (Leris) niet warm verwelkomd wordt in het stille dorpje Saint-Michel, waar ze samen met haar tienjarig zoontje Fred (Goffette) haar intrek neemt. Charlotte heeft juist een gevangenisstraf van twee jaar achter de rug. Fred is de erfgenaam van de boerderij van zijn opa, samen met zijn neef J[KA1]er[KA1]emy (Cousin-Mazure). De twee hebben elkaar nooit ontmoet, maar hun beider moeders haten elkaar vurig. Interim-leraar Victor Novak (Klein) heeft het niet eenvoudig om een jaren oude familievete op te lossen. Het bekende stramien, met de nodige dramatiek en wat tranerig sentiment, tekent ook deze aflevering van de populaire Franse serie. Wie geen vernieuwing verwacht en zich laat lijmen door de routine-elementen zal zeker niet bedrogen uitkomen. Pierre Pauquet, Pierre Lary en Mary Jimenez schreven het scenario. Achter de camera nam Jacky Mahrer plaats.

L'instit : Le chemin des étoiles

1997 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 1997. Drama van Claudio Tonetti. Met o.a. Gérard Klein, Myriam Boyer, Magali Leris, Kevin Goffette en Antoine Couzin-Mazure.

In het kader van een reclasseringsprogramma komt Charlotte (Leris) vrij uit de gevangenis. Ze vestigt zich met haar tien- jarige zoontje Fred (Goffette) in Saint-Michel-l`Observatoire, waar Fred een deel van de boerderij van zijn grootvader ge[KA3]erfd heeft. Het andere deel hoort toe aan zijn neefje J[KA1]er[KA1]emy (Cousin-Mazure). Hun komst wekt beroering in het anders zo stille dorpje. Vooral Th[KA1]er[KA2]ese, die een bar uitbaat, vreest dat Fred een slechte invloed zal hebben op de andere kinderen. Fred komt in de klas op de dag dat ook interim- leraar Victor Novak (Klein) er zijn eerste les zal geven. Ook Jérémy zit in dezelfde klas. Het spreekt vanzelf dat Novak zijn best zal doen om de jongen goed op te vangen. Niet bijzonder boeiende aflevering van deze langlopende reeks die weer in de nodige valkuilen van het goedkope sentiment valt. Uit de hele situatie en het schilderachtige decor van het bergdorpje valt heel wat meer te halen dan er in het scenario van Pierre Pauquet, Pierre Lary en Mary Jimenez, naar een verhaal van Philippe Longchamp, zit. Cameraman Jacky Mahrer zet fraaie beelden neer.

L'instit : L'une ou l'autre

1997 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1997. Drama van Pascale Dallet. Met o.a. Gérard Klein, Christine Citti, Alain Sachs, Aline Lebeau en Emilie Lebeau.

De 35-jarige Paule (Citti) heeft net een echtscheiding achter de rug en ze vestigt zich samen met haar twee dochtertjes Marie (Aline Lebeau) en Claire (Emilie Lebeau) in een dorpje in Sa[KA4]one-et-Loire. Marie en Claire zijn een erg gesloten tweeling, die zich afschermen in hun eigen leefwereld, ge[KA3]isoleerd van elke bemoeienis van buitenaf. Hun komst in het dorpsschooltje is een hele gebeurtenis. Onderwijzer Victor Novak (Klein) tracht het isolement van de meisjes te doorbreken. De innerlijke wereld van een tweeling fascineert de mensen al sinds eeuwen. Het raadsel raakt hier niet opgelost, maar wordt met de nodige suikerzoete sentimentaliteit opgedist. De liefhebbers van deze interim-onderwijzer zullen er zeker plezier aan beleven. Sylvie Simon schreef het scenario volgens de geijkte formule van de reeks en Jean-Claude Hugon schoot er mooie beelden bij.

L'instit : Méchante

1996 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 1996. Drama van Denys Granier-Deferre. Met o.a. Gérard Klein, Clotilde De Bayser, Sylvie Audcœur, Bruno Léonetti en Eulalie Sgiaravello.

Victor Novak (Klein) vervangt Blanche Mouret, die met zwangersschapverlof is. Ze heeft Novak niet willen ontmoeten om haar klas over te dragen. De leerlingen behalen gemiddeld goede cijfers. Een goed cijfer is betrekkelijk. Novak is veel meer ge[KA3]interesseerd in de individuele leerlingen: bijv. Pablo (Fr[KA1]eoa), een zigeunerjongen; hij is vaak absent en is verliefd op C[KA1]ecile (Sgiaravello), een meisje dat een trieste indruk maakt en zich altijd probeert te verdedigen. Victor krijgt geen contact met haar. Het lijkt wel of zij bang voor hem is. Haar moeder vertelt dat onder juf Mouret alles goed ging. Victor tracht haar vertrouwen te winnen en komt er uiteindelijk achter dat zij misbruikt wordt door haar vader. Het thema incest moest ook in de serie aan de orde komen. Het gewaagde onderwerp wordt bekeken vanuit het standpunt van het meisje, dat getraumatiseerd raakt. Dankzij het gevoelige spel van Sgiaravello blijft de film bekijkenswaardig. Sylvie Simon schreef het niet erg diepgravende scenario dat afgestemd is op een weinig eisend, breed publiek. Het camerawerk is van Hughes De Haeck. Ook bekend als L'INSTIT : LA M[KA1]CHANTE.

L'instit : Le réveil

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Pierre Koralnik. Met o.a. Gérard Klein, Pascale Rocard, Roger Mirmont, Caroline Gasser en Nicolas Scellier.

De kleine Martin Rollier (Scellier) is met zijn verrekijker getuige van een ruzie op een boot, even buiten de kust van het Lemanmeer. De ruzie kent een dodelijke afloop en in paniek vluchtend wordt Martin aangereden. Zes maanden later arriveert interim-prof Victor Novak (Klein) in het stadje. Hij werd ingedeeld in het schooltje van gehandicapte kinderen en kinderen die het slachtoffer werden van een ongeval en zich niet meer konden aanpassen. Hij voelt zich aangetrokken tot de kleine Martin die zich, sinds het voorval, volledig in zichzelf heeft teruggetrokken. Weer een kolfje naar de hand van onze tijdelijke leerkracht, die genadeloos alle traansluizen hulpeloos maakt. De liefhebbers zullen ongetwijfeld weer genieten, terwijl mensen die toch iets meer verlangen van een avondje tv zich zullen blauw ergeren aan zoveel sentimentele onzin. Het scenario voor onderhavige aflevering is van de hand van Didier Cohen en Sylvie Simon. De prachtige lokatie-decors werden in beeld gebracht door Jacques Mahrer. In België uitgezonden als TEMPS MORT.

L'instit : Frères de sang

1996 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 1996. Drama van Williams Crepin en Williams Crépin. Met o.a. Gérard Klein, Axel Moine, Yoann Denaive, Valérie Leboutte en Philippe Lefebvre.

Interim-leraar Victor Novak (Klein) bevindt zich in een schooltje in Valr[KA1]eas. Vijf leerlingen hebben zich verenigd in een clubje dat ze [KL]Chiricahuas[KLE] noemen, naar het stripverhaal [KL]Fr[KA2]eres de sang[KLE]. J[KA1]er[KA4]ome (Denaive) en Roland (Moine), wiens resp. moeder en vader sinds hun eigen scheiding bij elkaar wonen, zijn echte bloedbroeders geworden. Novak merkt op dat Thomas erg in zichzelf gekeerd is en tracht hem te helpen. Hij weet echter niet dat de jongen door zijn stiefbroer gepest wordt wegens gebrek aan moed. Thomas wil zich kost wat kost bewijzen. Onze gevoelige leraar gaat zich in zijn eigen jeugd verdiepen om de gevoelens van Thomas te begrijpen en hem uit de put te helpen. Weer een zeemzoeterige aflevering van dit tranendal dat speciaal gemaakt wordt om huismoeders zonder problemen toch ongelukkig te maken. Geschreven door Sylvie Simon en Robin Lancette, naar een verhaal van Patrick Mosconi. Fotografie van Dominique Bouilleret. Stereo.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Martine Chicot op televisie komt.

Reageer