Guy Boulanger

Scenarist, Componist

Guy Boulanger is scenarist en componist.
Er zijn 13 films gevonden.

Les monos : Quand ça t'arrive

1999 | Komedie

Frankrijk/België 1999. Komedie van Patrick Volson. Met o.a. Daniel Rialet, Christian Rauth, Catherine Leprince, Sonja Codhant en Éva Darlan.

Met de medeplichtigheid van de leerlingen van de mechanica- klas besluiten monitoren Manu (Rauth) en J.P. (Rialet) in te gaan op de smeekbede van paardenkweker St[KA1]ephane. Deze wil deelnemen aan een internationale paardenwedstrijd in Ierland om zijn paardenfokkerij en dierenpark van de ondergang te redden, maar zijn truck werd gestolen. Manu en J.P. besluiten de man te helpen. Ze hebben vijf dagen tijd om de nodige trucks bijeen te krijgen. Manu`s dochter Julia (Poesy) zet zich, samen met haar vrienden, in om deze onmogelijke opdracht tot een goed einde te brengen. Weinig opwindende film met totaal oninteressante personages in een geforceerd avontuur dat niemand interesseert. Bovendien wordt de film zo slecht geacteerd dat het elke liefhebber van de edele kunst van het acteren pijn doet. Waarom men deze reeks maar blijft verderzetten is een vraag waarop enkel de producenten kunnen antwoorden. Christophe Delmas en Christian Rauth schreven het scenario. Fotografie is van Jonny Semeco.

Les monos : Jeu de lois

1999 | Komedie

België/Frankrijk 1999. Komedie van Didier Grousset. Met o.a. Christian Rauth, Daniel Rialet, Éva Darlan, Gabrielle Forest en Johan Carollo.

Op een zonnige dag vergezellen monitoren voor moeilijke kinderen Manu (Rauth) en J.P. (Rialet) een groep jongeren naar de Landes, waar zij een stage zullen volgen om de werking te leren van recht en justitie. Manu en Margot (Darlan) namen het initiatief voor deze uitstap. Ze worden begeleid door de jonge rechter Laurence Lacoste (Forest), wiens zoon Germain (Carollo) bij de groep hoort. Hoe is het toch mogelijk dat interessante en actuele thema's op zulk een boertige manier aan de man gebracht worden als in deze zinloze reeks die het allerslechtste van de Franse film voorstaat? Zelden zie je zo slecht acteren en wordt een scenario zo volgepropt met vulgaire grappen en personages die niemand raken. Onderhavig script werd gepleegd door Pierre Leccia en Christian Rauth. Fotografie is van Gérard De Battista.

La petite absente

1999 | Drama

Frankrijk/België 1999. Drama van José Pinheiro. Met o.a. Laëtitia Lacroix, Jean-Claude Adelin, Olivier Marchal, Eloïse Dogustan en Jean-Louis Foulquier.

Na tien jaar zien Aurore (Lacroix) en Daniel (Adelin) elkaar voor het eerst terug. Destijds waren ze geliefden. Ze hadden een baby, Marine. Het meisje stierf echter enkele weken na haar geboorte. Dit dreef hen uiteen en Aurore bouwde een leven op aan de zijde van Sam (Marchal). Ze hebben samen een dochtertje, Elsa (Dogustan), dat nu acht jaar oud is. Daniel bleef alleen achter in het appartement dat hij samen met Aurore deelde. De twee worden opnieuw geconfronteerd met hun verleden. Het gevoelige psychologische drama van twee mensen die zich nooit de tijd hebben gegeven om de dood van hun kind te verwerken. De sfeer zit zeer juist en de gevoelens worden menselijk uitgebeeld, zonder dat er goedkope sentimentaliteit aan te pas komt. Dit is vooral te danken aan de minder bekende, maar uitstekende hoofdacteurs. Niet direct een opwekkend gegeven, maar dat is de verwerking van een rouwproces nooit. Didier Cohen schreef het goed opgebouwde scenario. Jazz-liefhebbers kunnen bovendien nog genieten van een schitterende muzikale score, geschreven door Guy Boulanger. Gefilmd in en rond Brussel door Michel Van Laer. Stereo.

Les monos : La meute

1998 | Komedie, Familiefilm

België/Frankrijk 1998. Komedie van José Pinheiro. Met o.a. Christian Rauth, Daniel Rialet, Eric Franquelin, Cécile Bois en Gianni Giardinelli.

Manu (Rauth) en JP (Rialet) hebben een organisatie opgericht die vakanties organiseert met probleemtieners. Door hen ongewone activiteiten te laten uitvoeren hopen ze dat ze de jongeren kunnen laten inzien dat hun houding verkeerd is. Als ze hen kunnen bewijzen dat ook zij in iets kunnen slagen willen ze een soort schok bij hen teweegbrengen. Ze weten waarover ze praten, want zelf zorgden ze ook voor heel wat problemen in hun tijd. Tijdens de kerstvakantie trekken ze met een groepje adolescenten naar de Jura voor een tocht met sledehonden. De pilootfilm voor een eigen reeks van Rauth en Rialet, de twee populaire assistenten van Commissaris Navarro. Hiermee willen ze hulde brengen aan de vele vrijwilligers die zich inzetten om jonge mensen in moeilijkheden te helpen, zodat deze een plaats kunnen vinden in de maatschappij. Het is een goede poging, maar de sentimentaliteit haalt uiteindelijk de overhand en de oplossing is een beetje te naïef. Rauth en Rialet bedachten de personages en schreven het scenario. Pascal Caubère stond achter de camera.

L'instit : À quoi ça sert d'apprendre ?

1998 | Drama

België/Frankrijk/Zwitserland 1998. Drama van José Pinheiro. Met o.a. Gérard Klein, André Thorent, Jérémie Semonin, Cécile Gabriel en Daniel Briquet.

Interim-onderwijzer Victor Novak (Klein) moet in een arbeidersdorpje de oude Charles Coste (Thorent) vervangen, die met pensioen gaat. Deze is niet te spreken over de jongeren van vandaag die niet inzien waarom ze moeten leren. Victor wordt in zijn klas inderdaad geconfronteerd met studenten die zelfs de meest elementaire stof niet onder de knie hebben. Er bestaat geen ingangsexamen meer, dus kan iedereen zich in de zesde laten inschrijven om op hun zestiende de school te verlaten en de rangen analfabete werklozen te vervoegen. Victor is vastbesloten deze jonge mensen de nodige motivatie bij te brengen. Onze 'instit' heeft het niet onder de markt deze keer want hij moet niet enkel de leerlingen het belang van studie bijbrengen, maar ook hun ouders, die niet inzien waarom iemand die toch aan de lopende band in de fabriek gaat staan gestudeerd moet hebben. Een inderdaad erg realistisch probleem dat voor een keer eens zonder al te veel sentimentaliteit gebracht wordt. De strijd tussen de onderwijzer en zijn onbegrijpende omgeving is op sommige momenten zelfs boeiend. Alain Schwarzstein en Florence Aguttes schreven het scenario. Fotografie is van Pascal Caubère.

Madame le proviseur : La bête

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van José Pinheiro. Met o.a. Danièle Delorme, François Chaumette, Daniel Gélin, Sophie Barjac en Maxime Mansion.

Valentine Rougon (Delorme), directrice van een scholengemeenschap, had nooit gedacht dat een leerling (Mansion) bijgenaamd 'het beest' - in het schooljargon iemand die alles weet en alles kan - voor problemen zou zorgen. Met een grootvader als Nobelprijswinnaar en een vader die les geeft aan een prestigieus collège, moet de wereld aan zijn voeten liggen. Sinds hij weigerde mee te doen met spieken, is hij door zijn klasgenoten doodverklaard. Valentine Rougon neemt een disciplinaire maatregel: zij straft de booswichten en verwijt de jongen dat hij zijn medeleerlingen heeft verklikt. Hij raakt er diep van in de put en Valentine moet haar nek uitsteken: zij moet de invloedrijke ouders van het slachtoffer kalmeren en diens klasgenoten tot inzicht brengen. Tussen Valentine en de jongen groeit tegen het einde een speciale band. Tweede deel van een verhaal in drie delen over een schooldirectrice, een beroep dat in de film weinig aandacht krijgt. De tv-serie, die in 1994 begon, zou een lang leven beschoren zijn. Delorme als Rougon ging in 1999 met 'pensioen' en werd opgevolgd door Charlotte de Turckheim als Alice Vandeleur die tot 2004 aan de school verbonden bleef. Stereo.

Madame le proviseur : Fantasio

1994 | Drama, Familiefilm

Frankrijk 1994. Drama van José Pinheiro. Met o.a. Danièle Delorme, Alexis Derlon, Aurelia Alcais, Renaud Menager en Daniel Gélin.

Valentine Rougon (Delorme), directrice van de scholengemeenschap `Belgrand` maakt zich zorgen over een leerling (Derlon) bijgenaamd de 'dichter'. Hij is een grensgeval en heeft anarchistische neigingen, maar dat is slechts een imago. In werkelijkheid is hij een nihilist, die zich achter een masker verschuilt en gaat van kwaad tot erger. Hij laat zich niet meer zien in de klas, hangt rond op de beroemde Parijse begraafplaats Père Lachaise en verkeert in het gezelschap van het ruigste uitschot van Les Halles. Schoolhoofd Rougon wil er iets aan doen. Gevoelig portret van een jongen die tegen het dagelijkse leven niet is opgewassen met een mooie rol van Derlon. Het scenario van Hervé Hamon en Chantal De Rudder is geïnspireerd op de romans Madame le proviseur en La cause des élèves van Marguerite Gentzbittel. Het camerawerk is van Jacques Guérin. Stereo.

Madame le proviseur : Boycott

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van José Pinheiro. Met o.a. Danièle Delorme, Alice Béat, Maxime Mansion, Barbara Schulz en Daniel Gélin.

Madame Valentine Rougon (Delorme) heeft de leiding over het chique lyceum Eug[KA2]ene Belgrand. Meester Lepape (Bénichou) is hier een strenge leraar, die toch erg geliefd is bij de laatstejaars. Hun slagingskansen voor de eindexamens zijn voor een belangrijk deel van hem afhankelijk. Bij het begin van het schooljaar wordt echter slechts een van de twee eindejaarsklassen aan Lepape toevertrouwd, terwijl de andere klas een nieuwe, jonge lerares krijgt. Directrice Rougon beseft niet dat die beslissing in de loop van het schooljaar voor ernstige moeilijkheden zal zorgen. Knap gespeeld schooldrama dat niet erg veel om het lijf heeft. In een school waar financiëel winstbejag boven opvoeding gesteld wordt loopt het verkeerd af, maar gelukkig is er nog de intelligente directrice die uiteindelijk alles toch nog in goede banen zal leiden. Stofferig scenario van Hervé Hamon en Chantal De Rudder naar de romans Madame le proviseur en La cause des élèves van Marguerite Guentzbittel. Inspiratieloze fotografie van Jacques Guerin.

Family Rock

1981 | Avonturenfilm, Komedie

Frankrijk 1981. Avonturenfilm van José Pinheiro. Met o.a. Christophe Malavoy, Sylvie Orcier, Camille Robert, Serge Merle en Rudolph Monori.

Christophe, Charlie en hun beide kinderen hebben een kleine manege en reizen ermee van dorp naar dorp. De plaatselijke bevolking accepteert hen niet en beschouwt ze eigenlijk als zwervers. Deze moeilijkheden maken echter de relatie hechter. Een sympathieke, maar trage film die de werkelijkheid verloren doet gaan in de pittoreske achtergrond. Het geheel lijkt onvoltooid maar authentiek en oprecht.

L'argent des autres

1978 | Drama

Frankrijk 1978. Drama van Christian de Chalonge. Met o.a. Jean-Louis Trintignant, Claude Brasseur, Michel Serrault, Catherine Deneuve en Juliet Berto.

Bankemploy[KA1]e Henri Rainier (Trintignant) krijgt een financieel schandaal in de schoenen geschoven en wordt ontslagen. Het geld van kleine spaarders blijkt echter misbruikt te zijn om een tekort van een belangrijke klant aan te zuiveren. Een film naar ware gebeurtenissen die een boeiend beeld geeft van niet onmiddellijk voorstelbare machinaties. Goed spel van iedereen, met een verrassend 'gewone' rol van Deneuve als Cécile Rainier, de loyale echtgenote. Het scenario is van Pierre Dumayet en regisseur De Chalonge naar de roman van Nancy Markham. Het camerawerk is van Jean-Louis Picavet. Meervoudig bekroond. Eastmancolor.

Madame G.

1976 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1976. Drama van Jean-Luc Miesch. Met o.a. Jeannette Granval, Elisabeth Bourgine, Marcel Chicot, Yann Le Bonniec en Marcelle-Jeanne Bretonnière.

Deze verzonnen biografie wordt ons verteld door Catherine, de dochter van Madame G. die variété-artieste in Parijs is. Het begint in Rennes, waar madame G. oftewel Jeanne zelfmoord heeft gepleegd. Haar zieke en aan de drank verslaafde echtgenoot was eerder op onwaardige wijze in de kamer van Catherine gestorven. Daarna waren huisuitzetting, ruzie met haar schoondochter en het loslaten van Catherine, die naar Parijs vluchtte, haar deel. Deze film is het beste te omschrijven als een slechte Zola in een misdaad-jasje en is bovendien ongewild komisch omdat de regisseur de materie nauwelijks beheerst. De montage lijkt nergens naar en de acteurs werden slecht begeleid. Een paar ideeën vallen wel op in dit veel te ambitieuze project. Zo gaan de kleurenscènes over de werkelijkheid, de zwart-wit-scènes over het verleden en zijn de ingelaste scènes in de kleur lichtroze fantasieën. Ook bekend als Madame G. OU LA FABULEUSE HISTOIRE DE JEANNE PLONGEUSE.

L' Age en fleur

1974 | Muziek

Frankrijk 1974. Muziek van Philippe Agostini. Met o.a. Marceline Collard, Blanche Rayne, Bonnet, L. Attilio en Gulgud Maina.

Langdradig melodrama over Marie die haar carrière als sterdanseres bij het ballet van de Opera van Monte-Carlo opgeeft omdat de baas van het ballet haar rol aan een vervangster geeft. Het scenario is van Odette Joyeux. De zowel onsamenhangende als bodemloze intrige drijft op de choréografische scènes, het resultaat is vreselijk vervelend.

Bel ordure

1973 |

Frankrijk 1973. Jean Marboeuf. Met o.a. Bulle Ogier, Claude Brasseur, Jean Rochefort, Andréas Voutsinas en Fernand Guiot.

Goochelaar werkt in morsige nachtclub waar ook zijn vriendin als zangeres optreedt. Politie-inspecteur wil hem bekentenis afdwingen, hoewel hij niets op zijn geweten denkt te hebben. Reeks gebeurtenissen verstoort evenwicht in artiestenwereldje waarbij alleen de zangeres doorbreekt naar succes. Nachtclubpodium wordt afspiegeling van de maatschappij in gestileerde satire die aantal verrassende kwaliteiten heeft, behalve duidelijkheid.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Guy Boulanger op televisie komt.

Reageer