Judith El Zein

Acteur

Judith El Zein is acteur.
Er zijn 10 films gevonden.

Supercondriaque

2014 | Komedie

Frankrijk/België 2014. Komedie van Dany Boon. Met o.a. Dany Boon, Alice Pol, Kad Merad, Jean-Yves Berteloot en Judith El Zein.

Klucht van Dany Boon over schuchtere hypochonder (Boon zelf), die valt voor de zus van zijn dokter.

Le prénom

2012 | Komedie

Frankrijk/België 2012. Komedie van Alexandre de La Patellière en Matthieu Delaporte. Met o.a. Patrick Bruel, Valérie Benguigui, Charles Berling, Guillaume De Tonquedec en Judith El Zein.

Komedie van Alexandre de la Patelière en Matthieu Delaporte over gezellig etentje dat ontaardt in stortvloed aan verwijten, beschuldigingen en schokkende bekentenissen.

Quand on sera grand

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Renaud Cohen. Met o.a. Mathieu Demy, Amira Casar, Maurice Bénichou, Louise Bénazéraf en Marie Payen.

Simon (Demy), begin dertig, schrijft voor een vakblad voor de tabaksindustrie (een gedoemde markt in Europa). Zijn vriendin Christine (El Zein) lijkt niet in verwachting te raken en dat maakt Simon onrustig. Hij wil nakomelingen voor het te laat is. Zijn vrienden Fabrice (Boisselier), Roche (Bonicatto) en L[KA1]ea (Payen) lijken meer geluk te hebben. Simon is gesteld op zijn grootmoeder (B[KA1]en[KA1]ezaref), maar zij raakt de kluts kwijt en sterft, tot Simons grote verdriet. Alleenstaand buurvrouwtje Claire (Casar) is in verwachting, maar is niet blij. Simon begrijpt niet goed waarom; ze zou toch alle redenen moeten hebben om gelukkig te zijn? Zijn joodse vader Isaac (Bénichou) is psychiater, maar ze hebben een relatie die op rivaliteit gebaseerd is. Simon heeft het voordeel van de jeugd. Cohen's eersteling is een Woody Allen-achtige comedy, die Woody allang niet meer maakt, met een Frans sausje. Toch is het vermakelijk en aardig gedaan, mede dankzij de behoorlijke spelprestaties. Het scenario van regisseur Cohen en Eric Veniard is redelijk ondiep, maar er valt soms best te lachen. Liep twee weken in de Franse bioscoop en moest genoegen nemen met minder dan vijftigduizend bezoekers - dat is weinig; zouden de Fransen dan toch massaal anti-semiet zijn? Wij houden het er eerder op dat ze de rolprent niet begrijpen of onderschatten. Het camerawerk is van Pierre Milon.

Crimes en série : Histoires d'amour

1999 | Misdaad

België/Frankrijk 1999. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvon Back, Clémence Boué, Christian Hecq en Jean-Pierre Cassel.

Alles begint met het lijk van een man die blijkbaar zelfmoord pleegde door uit een venster te springen. Het gaat hier om een oude vriend van politieluitenant Pierre Denard (Back) en die is er rotsvast van overtuigd dat het niet om een zelfmoord gaat. Zijn baas en vriend Thomas Berthier (Légitimus) stemt in met een autopsie en hieruit blijkt dat het lijk enkele beenderen mist. Er werden eerder gelijksoortige moorden gepleegd en telkens bleek er een verband te bestaan tussen het slachtoffer en een ziekenhuis in Parijs. Berthier en Denard gaan op onderzoek uit. De zoveelste maniakale filmmoordenaar, geënt op de figuur van Hannibal Lector. Onderhavige psychopaat heeft als hobby het gedeeltelijk ontbenen van zijn slachtoffers. Niet enkel een serie-moordenaar, maar ook een serie-verhaal, dat wel op bepaalde momenten spannend is, maar dat blijk geeft van weinig originaliteit. Je hebt het allemaal al zo dikwijls gezien. Matt Alexander, Yann Le Nivet en regisseur Dewolf baseerden het scenario op een idee van Michel Munz en Gérard Bitton. Het is bedoeld als pilot voor een nieuwe serie. Fotografie is van Thierry Jault.

P.J. : Carte Bleue

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Gérard Vergez. Met o.a. Bruno Wolkowitch, Lisa Martino, Charles Schneider, Lilah Dadi en Christine Citti.

Een handelsreiziger dient klacht in bij de politie: de man werd eerst dronken gevoerd en nadien bestolen in nachtclub. Leonetti (Schneider) wordt er undercover naartoegestuurd. Hij brengt er de nacht door met een hoertje en slaagt erin de patron op heterdaad te betrappen. Intussen zijn ook andere smerissen van het district aan het werk: een trio van zwendelaars in 'blauwe kaarten' wordt opgerold, twee meisjes hebben zelfmoord gepleegd, etc. Het verhaal springt van de hak op de tak, en wordt te veel hooi op de vork genomen zodat ieder onderzoek flinterdun overkomt.

Navarro : Une femme à l'index

1997 | Misdaad, Familiefilm

Frankrijk/Zwitserland 1997. Misdaad van Patrick Jamain. Met o.a. Roger Hanin, Christian Rauth, Daniel Rialet, Jacques Martial en Jean-Claude Caron.

Dokter Robert (Wolff) wordt in eigen abortuskliniek in Parijs vermoord. Inspecteur Navarro (Hanin) leidt onderzoek en duikt meteen een verdachte op: Francois Chevalier (Giraudi), woordvoerder van fanatieke anti-abortusvereniging. De avond van de moord schreef zijn vrouw Isabelle (Laffont) zich buiten zijn medeweten in de kliniek in. Navarro zoekt uit waarom zij stiekem abortus wilde. Hoe verder onderzoek loopt, hoe ingewikkelder de zaak en hoe langer het lijstje kandidaat-moordenaars. Delicaat abortus-thema wordt eerlijk benaderd, erg sober, zonder in gebruikelijke clichés te belanden. Scenario van Tito, Sandra en Frédérique Topin. Tito Topin bedacht het personage van Navarro. Aflevering van het seizoen, nummer van 104.

Famille de cœur

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Gérard Vergez. Met o.a. Mimie Mathy, Pierre-Jean Cherit, Judith El Zein, Bruno Walkowitch en Isabelle Leprince.

Nadine Lefort (Mathy) werkt, samen met Jean-Pierre (Walkowitch), in een architectenbureau. Ze droomt ervan haar eigen onderneming te beginnen. Deze hoop wordt de grond ingeboord als haar moeder onverwacht sterft. Nadine erft de snoepwinkel van haar moeder en de twee huurders van de bovenverdieping, H[KA1]el[KA2]ene (El Zein) en haar zoontje F[KA1]elix (Cherit). De vrouw is werkloos en gedeprimeerd, temeer daar ze vreest dat haar zoontje in een instelling geplaatst zal worden. Tussen Nadine en Félix groeit een tedere vriendschap. Nadine wil het winkeltje omvormen tot een architectenbureau met de hulp van Jean-Pierre en ze wil tevens Hélène terug wat levensmoed geven. Een lichte dramatische komedie die aan elkaar hangt van de clichés, maar het is onmogelijk om niet in de ban te komen van de Mathy, klein van gestalte maar groot van allure. Haar spontane spel dwingt de kijker om de film toch uit te zien met alle ontroering vandien. Odile Barski schreef het scenario en Elisabeth Prouvost stond achter de camera.

Dans un grand vent de fleurs

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Gérard Vergez. Met o.a. Rosemarie La Vaullée, Bruno Wolkowitch, Bernard Verley, Marina Vlady en Agnese Nano.

Groots opgezet zevendelig fresco over wereldje der traditionele parfumeurs, verteld via persoonlijk verhaal van mooie en rebelse boerendochter Sorenza (La Vaull[KA1]ee), die het dank zij haar voorliefde voor bloemen en mannen ver schopte...Sorenza komt als meisje uit Itali[KA3]e met haar ouders, maar die sterven meteen en zij wordt in het Franse Grasse door twee zussen opgevoed, waar zij een jasmijnenveld verzorgt. Op haar 19de wordt zij verliefd op Guillaume Garlande (Wolkowitch), zoon van plaatselijk parfumeur. Maar die moet gedurende twee jaar naar Indonesi[KA3]e en Sorenza weigert hem te vergezellen. Sorenza moet in een bar gaan werken en zoekt intussen naar identiteit van haar vader, die voor juwelendiefstal werd veroordeeld, onterecht. Hierdoor kwam het jasmijnenveld in het bezit van schofterige Marli (Ballet). Guillaume keert terug, zijn bedrijf wordt door pech achtervolgd, Sorenza springt bij maar tot een huwelijk met Guillaume komt het niet. Diens vader (Verley) toont slechts misprijzen. Erger nog: Guillaume huwt met Louise (Nano), dochter van rijke baron. Een ontgoochelde Sorenza aanvaardt dan maar een huwelijk met Felix (Schneider). De klap op de vuurpijl moet nog komen. Sorenza en Louise blijken halfzussen te zijn. Felix geeft Sorenza de vrijheid terug, maar verongelukt kort daarop. Opgeruimd staat netjes? Nee, hoor, Sorenza erft zijn schulden. Zij zet een coöperatieve op om bankroet af te wentelen. Intussen ontwikkelt Guillaume een nieuw parfum dat hij Sorenza doopt. Zijn vrouw Louise gaat ervandoor met Antoine, de 'neus' van de parfumzaak. Nu kan ook Guillaume scheiden en kan de edelmoedige Sorenza opnieuw naar haar geliefde Guillaume. Scenario en dialogen van Valérie Guignabodet, naar gelijknamige melodramatische roman van Janine Montupet. Landradige voorspelbare Franse soap met als enig lichtpunt vanuit de verte getekende achtergronden van parfum-makerij.

Julie Lescaut : Crédit revolver

1995 | Misdaad

Zwitserland/Frankrijk 1995. Misdaad van Josée Dayan. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Roger Dumas.

Julie Lescaut (Genest) wordt geconfronteerd met een vervelende zaak: sinds kort dringen mannen, die zich uitgeven voor politie-agenten, de woningen binnen van bejaarde mensen om hun spaarcentjes te stelen. Tot op heden ging dit nog niet gepaard met geweld, maar hoelang zal dat nog duren? Het debat over de onveiligheid in de stad komt weer ter sprake en de nieuwe assistent van de burgemeester ziet hier zijn kans mooi om voor een aparte lokale politiemacht te pleiten, die Lescaut en haar mensen de duivel kunnen aandoen. Interessant gegeven dat goed uitgewerkt werd en gemixt met enkele boeiende neventhema's. Het scenario van Eric Kristy tracht het verzwakte imago van de reeks wat op te vijzelen. Aan de camera stond Jean Monsigny. Formaat 16/9. Nicam Stereo.

Deux fois vingt ans

1993 | Komedie

Frankrijk/Italië 1993. Komedie van Livia Giampalmo en Livia Gian Palmo. Met o.a. Marieangela Melato, Jean-François Stévenin, Valeria Milillo, Alessandro Gassman en Carole Franck.

De veertig-jarige Melato is een opgewekte, zelfstandige vrouw van Italiaanse afkomst die in Parijs woont. Ze ontwerpt tapijten en geeft les op een kunstacademie. Ze is gehuwd met Stévenin, expert op gebied van barokmuziek. Hun dochter Milillo voelt zich minderwaardig ten opzichte van haar ouders en laat daardoor haar artistiek talent onbenut. Ze staat op het punt te trouwen met Deshors, zoon van een vooraanstaande Franse familie. Wanneer de twee families met elkaar kennis willen maken worden de zaken erg ingewikkeld voor Milillo. Een portret van typische Franse families, geschreven met fijne pen door Giampalmo, Lidia Ravera en Mimmo Rafele, gebaseerd op de roman van Ravera. De situaties werden met veel cynisme in beeld gebracht, maar de psychologische karaktertekening van de personages lijkt niet voltooid, zodat de toeschouwer niet in hen geïnteresseerd raakt. De camera werd gehanteerd door Romano Albani.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Judith El Zein op televisie komt.

Reageer