Nicolas Zourabichvili

Componist

Nicolas Zourabichvili is componist.
Er zijn 5 films gevonden.

Adieu, plancher des vaches !

1999 | Komedie

Frankrijk/Italië/Zwitserland 1999. Komedie van Otar Iosseliani. Met o.a. Nico Tarielashvili, Lily Lavina, Otar Iosseliani, Philippe Bas en Stephanie Hainque.

Een nieuwe film van de voormalige Russische dissident (uit Georgi[KA3]e), die sedert de jaren 1970 in Frankrijk leeft en werkt, is voor zijn aanhangers altijd een soort happening. Deze keer is het thema dat buurmans gras altijd groener is: de rijken willen gewoon en arm zijn en de armen willen belangrijk zijn. Nauwelijks een realistisch uitgangspunt. Aan de hand van de belevenissen van Nicolas (Tarielashvili), een telg uit een steenrijke familie, maken we mee hoe dit allemaal in elkaar steekt. Twintig jaar lang beschermde zijn ondernemende moeder (Lavina) hem, die van het ene zakelijke gesprek naar het andere snelt per helicopter, in een ommuurd, ouderlijk herenhuis in Parijs, maar dan gaat Nicolas er van tijd tot tijd toch zelf op uit. Hij wast borden in een caf[KA1]e in een asociale buurt en heeft een oogje op Paulette (Hainque), de dochter van de kastelein, maar zij ziet hem niet. Ze heeft wel oog voor Gaston (Bas), een hochstapler die zich uitgeeft voor de bezitter van een jacht (dat hij zou verhuren) en op een geleende motor rondrijdt. Paulette schijnt verrukt te zijn van het feit dat Gaston haar als oud vuil behandelt en zij lijkt te genieten van zijn hardhandige optreden. De vader van Nicolas (regisseur Iosseliani) wordt weggehouden door moeder en verdoet zijn tijd met de modelspoorbaan en bezat zich overmatig aan dure wijnen. Tenslotte neemt Nicolas een aantal vrienden van laag allooi mee, waarbij zijn vader een drinkebroer treft. Nadat Nicolas in de gevangenis is beland, besluit hij zijn leven te veranderen. Ook zijn vader besluit de vrijheid te kiezen, hoewel het meer een beschikking over het eigen lot is. Het scenario van regisseur Iosseliani is onsamenhangend, waardoor de film het moet hebben van de scène's, maar die zijn meestal veel te lang zijn en slaan dikwijls nergens op. De ironie ligt er soms duimendik bovenop en de humor is des duivels, maar niet kwetsend of storend. De spelprestaties zijn ondergeschikt aan de vertelling, die eigenlijk geen vertelling is. Al met al duurt deze film veel te lang en werkt hij in het laatste half uur op de zenuwen. Het camerawerk is van William Lubtchansky. De titel slaat op een uitdrukking van Franse zeelieden uit de 19e eeuw, die als ze uitvoeren de vaste bodem onder de voeten verloren, maar dan hoopten op nieuwe, betere gronden - wij zouden zeggen: op water kun je niet lopen.

Brigands, Chapitre VII

1996 |

Frankrijk/Rusland/Zwitserland/Italië 1996. Otar Iosseliani. Met o.a. Amiran Amiranasvili, Guio Tzintzadze, Dato Gogibeidasvili, Nino Odzonikidze en Keti Kapanadze.

De producenten van een nieuwe film wonen een priv[KA1]e- projectie bij van hun geesteskind, maar de operateur heeft wat teveel gedronken en vergist zich in de juiste spoel. Zo krijgen we het eerste verhaal dat zich afspeelt in de middeleeuwen in een Oost-Europees land, waar koning Vano (Amiranasvili) doorlopend oorlog voert, terwijl hij bedrogen wordt door zijn ega. Voor het tweede verhaal verplaatsen we ons naar Rusland onder de terreur van Stalin en het derde naar het heden, tijdens een burgeroorlog. Er wordt in wezen drie maal hetzelfde verhaal, met dezelfde acteurs en alternatieve personages, verteld, maar steeds in een andere context en in een andere stijl. Het eerste verhaal is geconcipi[KA3]eerd als een zwijgende film, het tweede in socialistisch-realistische Sovjetstijl en het derde (en de epiloog) is hedendaagse cinema. Het geheel is een sprookjesachtige komedie vol ironie en sarcasme, met gewelddadige fragmenten gelardeerd, dit alles met de bedoeling om te tonen dat de mens in alle tijden slecht was en is. Het geheel oogt erg onevenwichtig maar toont toch een regisseur met een sterke persoonlijkheid, die durft af te wijken van betreden paden. Hij schreef zelf tevens het scenario. Achter de camera stond William Lubtchansky. Dolby Stereo.

La chasse aux papillons

1992 | Drama

Frankrijk/Duitsland/Italië 1992. Drama van Otar Iosseliani. Met o.a. Narda Blanchet, Alexandre Tcherkassof, Alexandra Liebermann, Emmanuel de Chauvigny en Anne-Marie Eisenschitz.

Hebt u wel eens de sfeer gesnoven van een wereld zonder stress en competitie? Dat is wat Iosseliani ons wil laten doen. Hij pootte zijn camera neer in een dorp midden in het echte Frankrijk. De kijker ziet een wereld zonder logica, waar tussen een verdwaalde groep Japanners, het aperitief om twaalf uur 's middags en de trombone-geluiden van de harmonie door, twee oude nichten op een kasteel, een diamanten tellende emir, Hare Krishna's en een drankzuchtige priester ongestoord hun leventje leiden. Iosseliani filmt dit wereldje met een schalkse knipoog en een dichterlijke, vaak nogal surrealistische toon, en geeft zo uitdrukking aan zijn heimwee naar bepaalde verdwenen waarden.

Und es ward Licht

1990 | Drama

Frankrijk/Italië/Duitsland 1990. Drama van Otar Iosseliani. Met o.a. Sigalon Sagna, Saly Badji, Binta Cissé, Marie-Christine Dieme en Moussa Sagna.

Een verhaal over het leven van de inwoners van een dorpje, dat diep in de wouden van Donker Afrika ligt. De vrouwen jagen en de mannen houden zich met de dagelijkse werkzaamheden bezig. Geen optimistisch verhaal, aangezien de blanken hun woud verwoesten en zij gedwongen zijn naar de stad te trekken. Een `ecologisch` scenario (van Iosseliani zelf) dat verder weinig opzien baart. Wat hier telt, is de treffende levensechtheid van de duizend jaar oude feiten en gebaren, vastgelegd door het zeer scherpe oog van een filmdichter (bijgestaan door cameraman Robert Alazraki), die heel goed de ziel van zijn personages en hun omgeving weet weer te geven, terwijl de kijker de tijd letterlijk aan zich ziet voorbij trekken. Bekroond in Venetië met de Grote Prijs van de Jury. De film ging in 1990 in première in de bioscoop.

Les Favoris de la lune

1984 | Komedie

Frankrijk 1984. Komedie van Otar Iosseliani. Met o.a. Pascal Agier, Alexis de Montaigu, Gaspard Flori, Emilie Aubry en Peter Cloos.

Deze film kan onmogelijk samengevat worden omdat het een verzameling is van schetsen waarin tal van mensen elkaar tegenkomen, bij elkaar intrekken of elkaar voorgoed verlaten: een wapenhandelaar, clochards, naïve idealisten, kinderen, prostitueés, terroristen, dieven enz. De karaktertypes zijn sympathiek, het script lijkt op een muzikale fuga en is bovendien heel precies. De rode draad is de betrekkelijkheid van mensen, dingen en gebeurtenissen. Ongetwijfeld een zeer belangrijk werk van deze regisseur - hij kreeg de prijs in Venetieë niet voor niets - en bovendien mag het gelden als een schoolvoorbeeld hoe je een film moet maken. Om een dergelijke film te evenaren zou men moeten teruggrijpen naar het werk van de Pool Wojtiech Has die op meesterlijke wijze net zo gecompliceerde constructies in beeld aaneen weet te rijgen.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Nicolas Zourabichvili op televisie komt.

Reageer