Alain Guillo

Acteur

Alain Guillo is acteur.
Er zijn 11 films gevonden.

La fidélité

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Andrzej Zulawksi en Andrzej Zulawski. Met o.a. Sophie Marceau, Guillaume Canet, Pascal Greggory, Michel Subor en Magali Noël.

Cl[KA1]elia (Marceau) is fotografe in Canada. Persbaron Rupert MacRoi (Subor), een soort Rupert Murdoch van [KL]News Corporation[KLE], vraagt haar sensatiefoto`s te maken voor zijn Parijse boulevardblad La Verit[KA1]e, waarvan Diane (Scob), de hoofdredactrice is. Cl[KA1]elia ontmoet Cl[KA2]eve (Greggory), een kleine uitgever van kinderboeken, die op het punt staat Ruperts dochter te huwen. Hij hoopt dat Rupert zijn noodlijdende uitgeverijtje zal overnemen, dat hij samen met zijn broers Julien (Tr[KA1]ejan) en Bernard (Recoing), bezit. Bernard is een bisschop. Als Cl[KA1]elia en Cl[KA2]eve elkaar zien, staan ze in vuur en vlam en bedrijven ze onmiddellijk de liefde op de bank op kantoor. Cl[KA2]eve trouwt met Cl[KA1]elia. Op haar werk ontmoet Cl[KA1]elia een collega, N[KA2]emo (Canet), die met grote minachting oordeelt over haar werk, maar o, zo graag met haar tussen de lakens wil duiken. Cl[KA1]elia moet nu tegen de verleiding vechten en proberen haar huwelijk in stand te houden. Het scenario van regisseur Zulawksi is een vrije bewerking van de roman [KL]La princesse de Cl[KA2]eves[KLE] van Madame de La Fayette uit 1678. Het boek wordt beschouwd als de eerste serieuze Franse historische roman. Zulawski leeft al zo`n jaar of vijftien samen met Marceau en zij heeft hem gestimuleerd de film te maken. Als een man zijn vrouw in de hoofdrol regisseert, is het altijd uitkijken geblazen. Hoewel het spel van Marceau en de overige rolverdeling heel goed is, duurt de film veel te lang. Het is eigenlijk een seks-soap opera. De film is te kort voor een soapachtige miniserie en bevat voor een speelfilm te veel onnodige subplots, w.o. Cl[KA1]elia`s moeder (Noël), een ex- zangeres uit het variété, die suggereert dat Rupert MacRoi weleens haar vader zou kunnen zijn. Het is overigens niet de eerste keer dat de roman van Madame de la Fayette verfilmd werd; in 1961 door de 53-jarige Jean Delannoy naar een scenario van Jean Cocteau met Marina Vlady en Jean Marais als LA PRINCESSE DE CLÈVES en in 1999 door Manoel de Oliveira als LA LETTRE met Chiara Mastroianni in de hoofdrol, de dochter van Catherine Deneuve. Het camerawerk is van Patrick Blossier. Werktitel: SEXUELLES. Dolby.

À mort la mort !

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Romain Goupil. Met o.a. Romain Goupil, Marianne Denicourt, Anne Alvaro, Christine Murillo en Dominique Frot.

In 1982 werd regisseur Goupil beloond met de Gouden Camera op het filmfestival van Cannes voor zijn film MOURIR [KA2]A TRENTE ANS over een lid van de meibeweging van 1968 die later zelfmoord pleegde. In dit soortement vervolg speelt hij de rijke 47-jarige uitgever Thomas, die zijn tijd verdeelt tussen zijn demonstrerende kameraden van toen die inmiddels gevallen zijn en in ziekenhuizen en/of op kerkhoven liggen, zijn aantrekkelijke ma[KA4]itresse Florence (Alvaro) en zijn begrijpende, lieve en charmante vrouw Hermeline (Denicourt). Je moet die turbulente tijd hebben meegemaakt en op de Parijse barricaden hebben gestaan om de film te waarderen en de keur aan soixantehuitards te herkennen. Een buitenstaander komt niet verder dan Daniel Cohn- Bendit, Rote Danny, Europees parlementslid en lid van de gemeenteraad van Frankfort, of een krantenlezer die Le Monde inkijkt, herkent misschien de querulante, weinig sympathieke en vooral arrogante Edwy Plenel, tegenwoordig hoofdredacteur en ooit de journalist wiens telefoon door eerste minister Eduard Balladur werd afgetapt. Verder is de film een en al navelstaarderij, veel oppervlakkig gepraat over politiek, zelfmoord, AIDS, en drugsgebruik. Flink wat bloot valt er wel te zien omdat het nu eenmaal bij de cultuur van die tijd paste: de seksuele bevrijding. De film begint veelbelovend op een kerkhof, maar we krijgen algauw door dat Thomas een oninteressante lul is. Het scenario is van regisseur-hoofdrol Goupil naar zijn gelijknamige roman. Het camerawerk is van William Lubtchansky.

Les enfants du printemps : Les feuilles mortes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marco Pico. Met o.a. Pierre Arditi, Dominique Labourier, Michel Aumont, François Cluzet en Jean-Claude Dreyfus.

Na de beurscrash van 1987 wordt Jean (Arditi) verraden door zijn vennoot Fr[KA1]ed[KA1]eric Jiminez (Chatelais), die verliefd is op Virginie (Labourier), maar door haar werd afgewezen. Jean wordt beschuldigd van corruptie en belandt in de gevangenis. Ondertussen heeft ook het koor van Virginie te kampen met problemen te wijten aan ideologische meningsverschillen. Philippe (Simonet), het enige kind van Jean en Virginie, kan zijn draai niet meer vinden in de maatschappij die rond hem lijkt af te brokkelen. Al zijn zekerheden verdwijnen een voor een. Het derde en laatste deel van een schitterende trilogie die gelijktijdig een balans opmaakt van het culturele en financiële milieu in Frankrijk in de jaren 1980. De bekende componist van filmmuziek Jean-Marie Sénia speelt in deze mini-reeks de rol van de dirigent van het koor van 'de Lentekinderen'. Een serie die het verdient om er rustig bij neer te zitten en van te genieten. Naast de uitstekende vertolkingen zijn er het intelligent in elkaar gestoken scenario van Jean-Michel Gaillard en Jacques Kirshner en de prachtige decors en kostuums waar je in weg kan dromen. François Lartigue stond ook ditmaal achter de camera. Stereo.

Les enfants du printemps : Les copains d'abord

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marco Pico. Met o.a. Pierre Arditi, Dominique Labourier, Michel Aumont, François Cluzet en Jean-Claude Dreyfus.

1989. De twintigjarige Philippe (Simonet) wordt naar het ziekenhuis gebracht. De jongeman heeft zelfmoord gepleegd. Het gaat om de zoon van Jean Charlet (Arditi), een bankier die wegens corruptie achter de tralies zit en Virginie (Labourier), de stuwende kracht achter een zangkoor in Evry. Arlette Brissac (Br[KA3]ucher), een journaliste wiens dochter de vriendin was van Philippe, tracht diens motieven te achterhalen. Ze neemt contact op met Commissaris Francis Gluckstein (Coutteure) en samen verdiepen ze zich in de geschiedenis van de Charlets en het koor. Dit voert hen terug naar het jaar 1981. Het eerste deel van een drieluik over de mannen en de vrouwen van uiteenlopende standen en rassen die verbonden zijn door een grote liefde voor het lied. In flashback zijn we getuige van de oprichting van het koor en hun eerste repetities. Dit gegeven is doorweven met het dramatische thema van menselijke relaties. De schitterende vertolkingen maken de film een lust voor oog en oor. Jean-Michel Gaillard en Jacques Kirshner schreven het scenario. Fotografie is van François Lartigue. Het tweede deel heeft als ondertitel EN HAUT DE L'AFFICHE. Stereo.

Les enfants du printemps : En haut de l'affiche

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marco Pico. Met o.a. Pierre Arditi, Dominique Labourier, Michel Aumont, François Cluzet en Jean-Claude Dreyfus.

Arlette Brissac (Br[KA3]ucher) verdiept zich, samen met Commissaris Gluckstein (Coutteure), verder in de geschiedenis van de familie Charlet in de jaren 1980. Vader Jean (Arditi) heeft een nieuwe vennootschap opgericht en is opgeklommen tot een vooraanstaande, machtige zakenleider in de financi[KA3]ele sector. Zijn vrouw Virginie (Labourier) wordt volledig opgeslorpt door de activiteiten van haar koor. Geen van beiden bekommert zich om hun zoon Philippe (Simonet) en ze beseffen niet dat hij een kwetsbare, labiele persoonlijkheid ontwikkelt. Het tweede deel van de trilogie over de financiële en culturele werelden van het Frankrijk in de jaren 1980. Een strakke regie en schitterende acteerprestaties zorgen ervoor dat de film blijft boeien en dat de personages steeds weer verrassend uit de hoek komen. Vooral de Vlaming Coutteure, in zijn laatste rol, is aangrijpend goed. Ook nu weer werd het scenario geschreven door Jean-Michel Gaillard en Jacques Kirshner. Fotografie is van François Lartigue. Het derde deel kreeg als ondertitel LES FEUILLES MORTES. Stereo.

Le temps retrouvé

1999 | Drama

Frankrijk/Italië 1999. Drama van Raoul Ruiz. Met o.a. Catherine Deneuve, Marcello Mazzarella, John Malkovich, Pascal Greggory en Marie-France Pisier.

Deze derde verfilming van [KL]La Recherche du temps perdu[KLE] van Marcel Proust - de verteller (Mazzarella) - is een kaleidoscoop van portretten en momentopnames van bepaalde tijdperken. Op zijn doodsbed voltooit de grote schrijver zijn literaire werk nadat hij zich heeft laten overbrengen naar Gilberte (B[KA1]eart), zijn jeugdliefde. Ze is de dochter van Odette de Cr[KA1]ecy (Deneuve) en getrouwd met een goede vriend van Marcel, Saint Loup (Greggory). Hij luistert geduldig naar haar bekentenissen over het leven met Saint Loup op het Ch[KA4]ateau de Guermantes, het veelvuldige huwelijksbedrog van haar echtgenoot, en haar herinneringen aan de salons, de ontmoetingen met Albertine (Mastroianni), Rachel (Zylberstein) en de Prins de Foix (Poupaud). Het is een universum dat gevuld wordt door vervlogen tijden, waarin Charles Swann (Malkovich) zijn rolmodel in zijn jeugd was, een tijd die eeuwen geleden schijnt te zijn, nu Proust aan het einde van zijn leven is. Met hun scenario zijn regisseur Ruiz en Gilles Taurand een uitdaging aangegaan om de wereld van Proust op te roepen: enerzijds een droomwereld, anderzijds het combineren van personages en tijdperken, gekenmerkt door voorwerpen, geuren, dialogen, decors, op een bodemloze manier, die de wereld van Proust is. Mazzarella is goed gecast, zo goed dat hij de grote schrijver zelf geweest zou kunnen zijn. Hierdoor zijn de effecten van deze zedenstudie des te sterker en intelligenter. De complexe montage van Denise de Casabianca completeert dit geheel op een perfecte wijze. De decors van Bruno Beauge en het camerawerk van Ricardo Aronovich zijn prachtig en passen geheel bij het doel dat regisseur Ruiz zich over zijn onderwerp stelde. Ruiz heeft zich aan de oorspronkelijke teksten gehouden zonder letterlijk te zijn, maar hij heeft de geest gerespecteerd en af en toe een vleugje humor toegediend.

Extension Du Domaine De La Lutte

1999 | Drama, Komedie

Frankrijk 1999. Drama van Philippe Harel. Met o.a. Philippe Harel, José Garcia, Catherine Mouchet, Cécile Reigher en Marie-Charlotte Leclaire.

Literaire zwarte komedie, gebaseerd op het gelijknamige boek van romancier Michel Houellebecq ('Elementaire deeltjes') die het draaiboek schreef met regisseur/scenarist Philippe Harel. Rijk gevuld met filosofische teksten over oa de aanschaf van een bed, de ontoegankelijkheid van vrouwen, vreemde luchtjes in huis en de weemoed van feestdagen: de moderne maatschappij in een notendop. Philippe Harel speelt zelf de hoofdpersoon, steevast door de verteller aangeduid als 'Onze Held'. Onze Held is een kettingrokende misantropische IT-er die, zoals hij zelf Maupassant aanhaalt, 'los staat van de wereld' maar zichzelf normaal acht 'tot zo'n 80%'. Hij is alleen, verdient 25x minimumloon, maakt georganiseerde groepsreisjes en heeft al twee jaar geen seks. Collega Tisserand (José Garcia) is zo mogelijk nog alleenstaander. Het toeval wil dat de twee door het bureau worden gekoppeld om softwarecursussen te geven in de provincie. Alwaar Onze Held pas goed op stoom komt. 'Je bent verweesd door de tienerliefdes die je nooit hebt gekend. Net als de vrije markt creëert vrije seks een klasse van paupers.' Verlossing uitgesloten. Extension du domaine de la lutte (in de context te vertalen als 'verlenging van het strijdperk') grossiert in treffende teksten en subtiele plotwisselingen.

A Carta

1999 | Romantiek, Drama

Spanje/Portugal/Frankrijk 1999. Romantiek van Manoel de Oliveira. Met o.a. Chiara Mastroianni, Pedro Abrunhosa, Antoine Chappey, Leonor Silveira en Françoise Fabian.

Mademoiselle De Chartres (Mastroianni) wordt heen en weer geslingerd tussen romantische liefde en maatschappelijke deugdzaamheid. Haar moeder (Fabian) brengt haar het belang van bescheidenheid en trouw bij, en de angst voor onwaardige, oneerlijke mannen. Een rijke man van vlekkeloze reputatie dient zich aan: Jacques de Clèves (Chappey). In de ogen van moeder De Chartres is hij de ideale kandidaat, en haar dochter trouwt ook met hem, maar ze kan haar ogen niet afhouden van popster Pedro Abrunhosa (gespeeld door echte Portugese popster Pedro Abrunhosa). Net als mevrouw De Lafayette, op wier roman 'La Princesse de Clèves' La lettre gebaseerd is, richt regisseur De Oliveira zich niet primair op emoties, maar op moraal. De roman 'La Princesse de Clèves' dateert van 1678, maar De Oliveira laat zijn film in het nu spelen. Dat de ethiek van die tijd in zijn film anachronistisch is, vond de regisseur alleen maar interessant, zo verklaarde hij. In feite volgt hij daarmee schijfster De Lafayette, die in haar' La Princesse de Clèves' de tijd van een eeuw eerder gebruikte als excuus om haar eigen tijd te onderzoeken.

Le temps d'un éclair

1998 | Romantiek

Frankrijk 1998. Romantiek van Marco Pauly. Met o.a. Adrienne Pauly, Boris Terral, Alexia Portal, Laurent Suire en Eva Darlan.

De twintigjarige Emma (Pauly) heeft besloten om alleen te gaan wonen. Ze wil weg uit de overbezorgde, maar verstikkende omgeving van haar ouders, die haar al hun liefde willen opdringen sinds ze weten dat het meisje aan een hartziekte lijdt. Ze studeert fotografie en als ze op een dag foto`s neemt van een ruziemakend koppeltje op straat stapt het meisje in kwestie recht op haar af. Het is Jennifer (Portal), een levenslustige en wat onstuimige jonge vrouw. Tussen beide totaal verschillende vrouwen groeit een hechte vriendschap. Jennifer nodigt Emma uit op het landgoed van haar ouders in Avignon. Hier leert Emma Vincent (Terral) kennen, Jennifers broer, en het klikt meteen tussen beiden. Ondertussen wacht Emma geduldig op een harttransplantatie. Ondanks het stroperige gegeven werd het toch een ontspannende film over vriendschap en liefde. Een liefde die de dood overstijgt, want de film wil aantonen dat liefde en vriendschap een leven kunnen redden. Portal zet haar personage met veel flair neer, maar Pauly blijft een beetje te ingetogen. Didier Audebert, François Cellier, Evelyne Granjean en Marco Pauly schreven het scenario, naar een verhaal van Audebert. Fotografie is van Dominique Colin.

Les années lycée: Sa vie à elle

1995 | Familiefilm, Drama

Frankrijk 1995. Familiefilm van Romain Goupil en Romain Goupil. Met o.a. Sabrina Houicha, Sephora Haymann, Nathalie Juvet, Elisabeth Commelin en Younesse Boudache.

Houicha, de zestien-jarige dochter van Algerijnse ouders in Frankrijk, groeit probleemloos op en haalt op school uitstekende cijfers. Tot zij beslist de hoofddoek te dragen, het symbool van de islam. Haar omgeving reageert onthutst. Niemand begrijpt waarom het meisje ineens de integratie afwijst. Moet men de hoofddoek verbieden of tolereren? In Frankrijk en België werd dit een ware strijd, zoals geïllustreerd in deze film. De zwaarwichtige dialogen vereisen van de kijker geduld en concentratie. Bovendien wordt het probleem nogal eenzijdig benaderd in dit scenario van Goupil, Zaïda Ghorab-Volta en Jean-François Goyet. De soundtrack bestaat uit hits van begin jaren 1990. Fotografie van William Lubtchansky. Formaat 16/9.

Cauchemar d'une mère

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Eric Woreth. Met o.a. Hélène de Saint-Père, Jean-Claude Adelin, Diane Laske, Sandrine Caron en Marianne Groves.

Gescheiden kassi[KA2]ere Natalie Servin (De Saint-P[KA2]ere) zorgt alleen voor haar negen-jarige dochtertje Olivia (Laske). Hoewel de omstandigheden bescheiden zijn, leven moeder en dochter in goede harmonie en weten zij zich heel behoorlijk te redden. Nadat Natalie heel lang niets meer had gehoord van Olivia`s vader Guy Renau (Adelin), meldt hij zich onverwacht en eist de voogdij over Olivia op. Guy is een gewiekste schurk, die zijn zaken financiert met het geld van zijn bedrogen ex-echtgenotes. Natalie komt in verzet en weigert Guy zelfs het bezoekrecht, waarop hij een advocaat (Guillo) in de arm neemt, de sociale dienst (Andr[KA1]eoni) inschakelt en de zaak voor de kinderrechter (Le Masne) brengt. Het verslag van de zoveelste dramatische dwaling van de op hol geslagen mallemolen van ambtelijke instanties en justitie, die in de beginjaren 1990 Frankrijk in opschudding bracht. Helaas worden de gebeurtenissen met een overdosis aan sentiment opgelepeld. Het scenario is van Laurent Dussaux, Michel Martens en regisseur Woreth. Het camerawerk is van Manuel Teran.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Alain Guillo op televisie komt.

Reageer