Philippe Allaire

Producer

Philippe Allaire is producer.
Er zijn 6 films gevonden.

Crimes en série : Variations mortelles

1999 | Misdaad

Frankrijk/België 1999. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvan Back, Clémence Boué, Henri Salvador en Christian Hecq.

Nadat op de oever van een rivier een dode werd gevonden, besluit de politie in de rivier te gaan dreggen. Er worden nog verschillende lijken opgevist. Specialist in seriemoorden Assadourian (Ashanti) wordt door de onderzoeksrechter ter plekke gezonden, maar de lokale politie ziet de ervaren speurder eerder als een indringer. Er kan geen verband gevonden worden tussen de verschillende slachtoffers. Maar dan wordt Assadourian ontvoerd en wat later levenloos in een kist teruggezonden aan de politie. Thomas Berthier (L[KA1]egitimus) en zijn partner Denard (Back) nemen de zaak op zich. Een politiefilm volledig geënt op Amerikaans model, inclusief de seriemoordenaar en de twee cops die volledig op elkaar ingespeeld zijn. Gevolg is natuurlijk dat de film een opeenstapeling is van clichées die we al tientallen keren beter uitgewerkt hebben gezien in Amerikaanse films. Uitsluitend geschikt voor fervente fans van dit subgenre in de misdaadfilm. Weinig opwindend scenario, geschreven door Yann Le Nevet en regisseur Dewolf, naar een verhaal van Benoît Valère en Nicolas Robert. Fotografie is van Thierry Jault.

Crimes en série : Histoires d'amour

1999 | Misdaad

België/Frankrijk 1999. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvon Back, Clémence Boué, Christian Hecq en Jean-Pierre Cassel.

Alles begint met het lijk van een man die blijkbaar zelfmoord pleegde door uit een venster te springen. Het gaat hier om een oude vriend van politieluitenant Pierre Denard (Back) en die is er rotsvast van overtuigd dat het niet om een zelfmoord gaat. Zijn baas en vriend Thomas Berthier (Légitimus) stemt in met een autopsie en hieruit blijkt dat het lijk enkele beenderen mist. Er werden eerder gelijksoortige moorden gepleegd en telkens bleek er een verband te bestaan tussen het slachtoffer en een ziekenhuis in Parijs. Berthier en Denard gaan op onderzoek uit. De zoveelste maniakale filmmoordenaar, geënt op de figuur van Hannibal Lector. Onderhavige psychopaat heeft als hobby het gedeeltelijk ontbenen van zijn slachtoffers. Niet enkel een serie-moordenaar, maar ook een serie-verhaal, dat wel op bepaalde momenten spannend is, maar dat blijk geeft van weinig originaliteit. Je hebt het allemaal al zo dikwijls gezien. Matt Alexander, Yann Le Nivet en regisseur Dewolf baseerden het scenario op een idee van Michel Munz en Gérard Bitton. Het is bedoeld als pilot voor een nieuwe serie. Fotografie is van Thierry Jault.

Mary Lester : Marée blanche

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Christiane Lehérissey. Met o.a. Sophie De la Rochefoucauld, Gérard Rinaldi, Matthieu Roze, Patrick Burgel en Cérise.

In de haven van Concarneau in Bretagne wordt het lichaam aangetroffen van een aan alcohol verslaafde visser. Alvorens te sterven werd de man zwaar gefolterd. Het lijk werd gevonden door Fine (C[KA1]erise), de uitbaatster van een hotelletje. Mary Lester (De la Rochefoucauld) van de misdaadbrigade wordt met het onderzoek belast. Ze vormt een team met de zwaar drinkende agent Louis Moisan (Rinaldi). Fine verklaart dat het slachtoffer de avond voor zijn dood nog een rondje heeft gegeven voor de hele zaak terwijl hij meestal platzak was. Mary gaat haar licht opsteken bij diens werkgever, de reder Le Maout (Aussedat). Routine-policier, voorspelbaar en zonder veel verrassingen. Liefhebbers van het genre zullen zich niet bekocht voelen, maar ze zullen het personage evenmin lang herinneren. Mary Lester zou het Bretoense zusje kunnen zijn van Julie Lescaut. Isabel Sebastian baseerde het scenario op de roman van Jean Failler. Fotografie is van Roberto Venturi. De pilot voor een serie tv- films die een speelduur hebben van 50m.

Qui mange qui ?

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Dominique Tabuteau. Met o.a. Catherine Jacob, Roger Mirmont, Julien Guiomar, Ludwig Stanislas Loison-Robert en Anna Gaylor.

Rose (Jacob) is controleur van de eetwareninspectie. Haar relatie is juist afgesprongen en ze gaat medogenloos te werk in haar nazicht op hygi[KA3]ene van restaurants en winkels. In het restaurant van Martial (Mirmont) gaat ze zo hatelijk te werk dat deze zijn hoop op het verkrijgen van een ster wel kan laten varen. Martials oom Ren[KA1]e (Guiomar) is een ouwe bajesklant en hij weet van aanpakken. Hij drogeert Rose en deponeert haar op een vuilnisbelt. Op slag is ze haar geloofwaardigheid kwijt. Rose is woedend. Romantische komedie waarin veel te veel getaterd wordt. De film bevat alle denkbare clich[KA1]es, bij elkaar geraapt om een niet-denkend publiek te verstrooien. Wat tederheid, wat humor, wat liefde, gekruid met een vleugje suspense en een paar tranen van ontroering. Dit alles gemixt tot een gemakkelijk drinkbare cocktail door scenaristen Natalie Carter en Dominique Roulet, naar een origineel (?) gegeven van Catherine Jacob. Fotografie is van Vincent Jeannot.

Les rives du paradis

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Robin Davis. Met o.a. Richard Bohringer, Bernard Verley, Coraly Zahonero, Diane Bellego en Elisabeth Kaza.

Tijdens een huwelijksfeest in het dorp geeft de koppige boer Raoul Peyrolle (Bohringer) burgemeester Philippe Saint-Brice (Verley) een vuistslag. Zojuist heeft Raoul vernomen dat hij het proces verloren is dat hij had ingespannen omdat het dorpsbestuur zijn boerderij wil onteigenen om er een sportcentrum te bouwen. Raoul, een weduwnaar, heeft nog drie dagen tijd om te verhuizen. Op de boerderij woont hij samen met zijn twee zonen, de advocaat Fran[KA10]cois (Boisselier) en Raouls opvolger Rick (Slagmulder) en zijn dochtertje Julie (Valette). Raoul verwijt de burgemeester ook een oogje te hebben op Agn[KA2]es (Bellego), de vrouw met wie hij wil trouwen. Rick volgt zijn vader, terwijl François tracht hem tot rede te brengen. Het was een eerlijk proces en zij hebben het verloren. De ruzie tussen vader en zoon wordt nog heviger als François opmerkt dat hij Agnès geen vrouw vindt voor zijn vader. Een familieruzie en een strijd tegen de overheid voor hun eigendom, een cocktail die een boeiende film waarborgt, temeer daar de acteurs zich uitstekend in hun rollen inleven. Erg origineel is het niet, maar het is zeker gelukt als ontspanning met een zeker niveau. Patrick Laurent en Davis schreven het scenario. Sfeervolle fotografie van Jimmy Glasberg.

La vie à trois

1996 | Komedie

Portugal/Frankrijk 1996. Komedie van Christiane Lehérissey. Met o.a. Isabel Otéro, Aurélien Recoing, Catherine Jacob, Roger Mirmont en Bruno Madinier.

Al vijf jaar leven Lise (Ot[KA1]ero) en Gilles (Recoing) passioneel bij elkaar. Dan wordt Marina geboren en is het gedaan met het onbezorgde, de rust en de passie. Spanningen komen in de plaats. Gilles voelt zich naar het tweede plan verwezen en werpt zich als een bezetene op zijn werk. Lise staat alleen als moeder en als werkende vrouw, want haar job kan ze niet opgeven. Verwijten en jaloezie volgen. Ze verwijten elkaar wederzijds onbegrip. Gilles doet een onhandige poging om hun vroeger leventje terug aan te vatten. Een sentimentele komedie over een zorgeloos levend echtpaar dat eensklaps geconfronteerd wordt met de komst van een baby. Het idee is leuk (en alledaags), maar de personages zijn teveel met zichzelf bezig om ook voor de kijker boeiend te zijn. Dominique Lancelot en Joëlle Goron baseerden hun scenario op de roman L'absent van Alexandra Lapierre. Fotografie van José Antonio Loureiro.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Philippe Allaire op televisie komt.

Reageer