Dominique Guillo

Acteur

Dominique Guillo is acteur.
Er zijn 21 films gevonden.

Les Insaisissables

2000 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 2000. Komedie van Christian Gion. Met o.a. Daniel Prévost, Dominique Guillo, Sébastien Thiery, Laurent Natrella en Andrée Damant.

Deze film, die de draak steekt met de Franse deurwaarders, bevat helaas veel te weinig substantie om leuk te zijn. Het idee was goed. Het is gebaseerd op een boek dat aan de kaak stelt wat voor grote schurken en schoften deurwaarders dikwijls kunnen zijn, door te werk te gaan als misdadigers, en oneigenlijk gebruik te maken van de wet, waarmee zij hun onkundige slachtoffers in de val lokken om ze van het laatste wat ze bezitten te beroven. Het is te lichtvaardig en te kluchtig uitgewerkt om geloofwaardig te zijn ondanks de behoorlijke spelprestaties. Grimbert (Pr[KA1]evost) is de meest gehate deurwaarder van de buurt en de zeer vindingrijke Basken Romain (Guillo), Alain (Thiery) en Philippe (Natrella) zijn hem meestal te vlug af. Soms worden ze een handje geolpen door wijkbewoners of vinden ze een maas in het net van de nieuwe Franse wetgeving (NCPP), die de schuldeisers meer ruimte biedt om de proces- en invorderingskosten te mogen verhalen op hun schuldenaars. Zelfs als karikatuur schiet de film tekort. Jammer, het had zo vermakelijk kunnen zijn, maar het scenario van regisseur Gion is gewogen en te licht bevonden, net zoals zijn film. Het camerawerk van Jean-Jacques Tarbès en de muziek van Francis Lai zijn met kennis van zaken gedaan, per saldo pure routine.

Julie Lescaut : Destins croisés

2000 | Misdaad

Frankrijk/Zwitserland/België 2000. Misdaad van Alain Wermus. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Jennifer Lauret en Josephine Serré.

Op weg naar Julie Lescaut (Genest) voor het verjaardagsfeestje van Babou (Serr[KA1]e), wordt Franck (Sover), het vriendje van Sarah (Lauret), op zijn scooter aangereden door een onbekende, die doorrijdt na een ongevel. Toeval wil echter dat een getuige een deel van de nummerplaat kon noteren van de vluchtauto. Tot Julie`s grote verbazing is de auto van haar collega commissaris Moulinier (Collignon), die enkele uren na het ongeval aangifte deed van diefstal van zijn auto. Julie en haar medewerkers vernemen haast gelijktijdig dat een aantal onverantwoordelijke chauffeurs ware rodeo's organiseren in een industriële zone. Julie's dochters worden ditmaal helemaal betrokken in het onderzoek van mama naar jonge chauffeurs met gevaarlijk rijgedrag. Veel nieuws brengt de film niet en de 'chicken race' in REBEL WITHOUT A CAUSE was stukken opwindender, maar toch betreft het hier een ruim aannemelijke aflevering in deze serie die toch wel over haar hoogtepunt lijkt te zijn. Paul Irrtum en Béatrice Colombier schreven het weinig fantasierijke scenario. Fotografie is van Jean-Claude Hugon. Dolby Stereo. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

Marie Fransson : Positif

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Jean-Pierre Vergne. Met o.a. Alicia Alonso, Pascale Roberts, Alberto Gimigniani, Emmanuelle Meyssignac en François Toumarkine.

Marie Fransson (Alonso) is in deze verpleegsters- en doktersserie een 34-jarige thuisverpleegster die in elke aflevering een of meer van haar pati[KA3]enten-met-persoonlijke- problemen helpt. Hier is dat advocaat Luc Augereau (Guillo), die seropositief is maar een behandeling weigert omdat hij de moed heeft opgegeven. Verder krijgt Marie af te rekenen met het gezin G[KA1]eraud. Meneer (Cafero) mishandelt zijn madame (Guiard). Uiteraard heeft Marie ook priv[KA1]e-problemen: is zij klaar voor een andere relatie na het vroegtijdig overlijden van haar man? En haar zoontje Thomas (Gauzy) is niet enthousiast over komst van nieuwe man in hun leven. AIDS, vrouwenmishandeling, overspel, het wordt allemaal op één hoop gesmeten, maar wel met een bepaalde pudeur behandeld. Gelukkig is er Alonso die overtuigend overkomt als verpleegster.

Les moissons de l`oc[KA1]ean : Meurtre aux urgences (1)

1998 | Drama, Avonturenfilm

Frankrijk 1998. Drama van François Luciani. Met o.a. Olivier Sitruk, Dominique Guillo, Florence Darel, Julie-Anne Roth en Roger Souza.

Eerste aflevering van sociaal zeemansdrama is gesitueerd in Saint-Jean-de-Luz in de jaren 1960. Manu (Sitruk) is jonge, arme maar ambitieuze tonijnvisser, die van eigen vissersboot droomt. Zijn grote liefde is Violette Levasseur (Darel), dochter van de baas van de lokale conservenfabriek. Met veel moeite kan Manu een boot kopen, die hij Violette noemt, maar gaat spoedig onder schulden gebukt. Wanneer hem aangeboden wordt alcohol te smokkelen naar Afrika, hapt hij toe, maar hij loopt in de val. Zijn ondernemingszin is nu eenmaal een doorn in het oog van de grote vissersbazen. Storend aan dit begin van romanesk fresco zijn de banale dialogen. Gelukkig zijn de decors tot in de puntjes verzorgd en de beelden erg mooi. Scenario van Laure Bonin en Claude d'Anna.

Les moissons de l`oc[KA1]ean : La Reine m[KA2]ere (3)

1998 | Drama, Avonturenfilm

Frankrijk 1998. Drama van François Luciani. Met o.a. Olivier Sitruk, Dominique Guillo, Florence Darel, Julie-Anne Roth en Alain Doutey.

Manu (Sitruk) en Violette (Darel) ontmoeten elkaar na al die jaren uiteraard opnieuw en zijn beiden van streek. Violette verneemt dat haar vader destijds verantwoordelijk was voor valstrik waardoor Manu in Afrika gearresteerd werd voor alcohol- smokkel. Ook in conflict met vissers laat de conservenfabriek- baas zich van zijn minst fraaie kant zien: hij tracht staking te breken door tonijn uit het Noorden via de weg over te brengen. Manu en Violette willen er samen vandoor gaan. Manu had intussen ook een nieuw liefje, Gracienne (Roth) en wanneer die verneemt dat haar 'rivale' Violette zwanger is, maakt zij Manu wijs dat ook zij van hem zwanger is. Manu trouwt met haar, maar laat haar meteen in de steek wanneer hij verneemt dat zij hem in de maling heeft genomen. Sombere derde episode met melodramatische ondertoon is alles behalve overtuigend. Jammer, want de acteurs doen ontzettend hun best.

Les moissons de l`oc[KA1]ean : L`Africain (2)

1998 | Drama, Avonturenfilm

Frankrijk 1998. Drama van François Luciani. Met o.a. Olivier Sitruk, Dominique Guillo, Florence Darel, Julie-Anne Roth en Roger Souza.

Manu (Sitruk) werd gesnapt met smokkel-alcohol en veroordeeld tot tien jaar dwangarbeid in Afrika. Na vier jaar kan hij ontsnappen. Terug in Frankrijk verneemt hij dat zijn ouwe vlam Violette (Darel) op punt staat te trouwen met zijn broer Nico (Guillo) die werkt voor de baas van conservenfabriek. Manu besluit zijn geluk te beproeven in Afrikaanse diamantmijn. Na twee jaar hard labeur vindt hij twee enorme diamanten. Met de opbrengst er-van koopt hij nieuwe boot, de Violette II, en vaart ermee naar Saint-Jean-de-Luz waar niemand echt onder de indruk is van zijn terugkeer. Violette (Darel), die dacht dat haar geliefde Manu dood was, trouwde intussen met Nicolas (Guillo). Tweede deel tekent raak mentaliteits-verandering van vissers in de jaren 1960 en legt raak nadruk op antagonismen tussen de twee broers Manu en Nicolas.

Les moissons de l`oc[KA1]ean : Deuxi[KA2]eme Baptiste (4)

1998 | Drama, Avonturenfilm

Frankrijk 1998. Drama van François Luciani. Met o.a. Olivier Sitruk, Dominique Guillo, Florence Darel, Julie-Anne Roth en Roger Souza.

Violette (Darel) schenk het leven aan kindje dat zij Baptiste noemt, naar haar vader, nochtans de grote boosdoener, die na een hartaanval tetraplo[KA3]ide is. Een Manu (Sitruk)? Jawel, de vis wordt duur betaald, maar hij keert terug van Senegal met zevenduizend ton tonijn aan boord... Bijzonder theatrale epiloog, de eerste twee tamelijk interessante afleveringen onwaardig. De confrontatie tussen de twee broers Manu en Nicolas wordt tot het paroxisme gedreven. Wat positief overblijft zijn de mooie beelden, het spel van de acteurs en de degelijke regie.

La spirale

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Miguel Courtois. Met o.a. Julie Debazac, Jean-François Garreaud, Dominique Guillo, Emannuelle Escourrou en Alain Beigel.

Fabienne (Debazac) werkt achter de kassa van een supermarkt. Ze is gescheiden en heeft een baby. Dankzij wat geld dat zij van haar vader erfde, kan zij een kleine flat kopen, die in een somber gebouw aan het einde van een lange gang gelegen is. Ze is er heel gelukkig mee, want nu kan zij eindelijk zichzelf zijn. Haar enige buurman is Perrin (Garreaud); een onverzorgde, eenzame man van midden in de veertig - niet direct een uitnodigende en innemende figuur. Hij blijkt echter aardig en behulpzaam; maar dan wordt hij opdringerig en plakkerig. Wat Fabienne ook probeert, ze komt bijna niet van hem af en hij begint haar lastig te vallen. Haar zo pas geordende leventje dreigt een hel te worden. Moet Fabienne verhuizen vanwege Perrin voordat de zaak escaleert? Een alarmistische film die de omgang van buren met elkaar tot onderwerp heeft en laat zien dat dit heel snel uit de hand kan lopen - in werkelijkheid gebeurt dat soms ook: mensen gaan elkaar met bijlen te lijf en bejaarde burgers komen voor de rechter na ergernissen over geringe zaken. Het vrij sterke scenario voor deze prent is van Riccardo Cascal, de regie van de 38-jarige Courtois (die bekendheid verwierf door LEILA, NÉE EN FRANCE) hoort bij het product en de spelprestaties zijn navenant. De fotografie was in handen van Dominique Bouilleret.

Rachel et ses amours

1997 | Komedie, Drama

Zwitserland/Frankrijk 1997. Komedie van Jacob Berger. Met o.a. Noémie Kocher, Michel Galabru, Marie-Dominique Dessez, Dominique Guillo en Samuel Hamelet.

In de zomer van 1962 wordt in een calvinistisch dorpje in Zuid-Frankrijk Rachel (Kocher), de kleindochter van burgemeester Josuah Collonges (Galabru), verliefd op de plaatselijke dominee Joseph (Guillo). Geheel volgens de tradities wordt hun verlovingsperiode ingeluid. De komst van de jonge, rijke stedeling Matthieu (Hamelet) brengt de strikte leefregels van deze kleine gemeenschap aan het wankelen. Scenario van Gilles Gérardin naar gelijknamige roman van Charles Exbrayat. Na lichtvoetige start krijgt verhaal dramatische wending. En dat allemaal in naam van geobsedeerde geloofsregels.

Louis la Brocante : Louis et Violette

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Pierre Sisser. Met o.a. Victor Lanoux, Mélanie Leray, Evelyne Buyle, Betty Bomonde en Dominique Guillo.

Na het overlijden van haar oom dreigt Violette (Leray), een alleenstaande jonge vrouw, haar boekhandel te verliezen. Haar neef Marc (Guillo) wordt ongetwijfeld de eigenaar van het pand en hij wil het verbouwen tot een commerci[KA3]eel centrum. Hij laat opkoper Louis Roman (Lanoux) komen om de inboedel naar waarde te schatten. Onderweg geeft Louis een lift aan Violette en hoort haar triest verhaal aan. Ondertussen ontdekt Marc dat zijn vader kort voor zijn dood de winkel aan zijn nicht heeft overgelaten. Hij speelt onder een hoedje met de notaris om dit gegeven, dat niet in het officiële testament opgenomen werd, te 'vergeten'. Louis ruikt onraad en besluit Violette te helpen. Weinig origineel verhaal dat echter uitstekend vertolkt wordt door de hoofdrolspelers. Je kunt vanzelfsprekend de afloop raden, maar toch blijft het een ontspannende tijdverdrijver, vooral door de spontane vertolking van Lanoux in de titelrol. Sisser schreef het scenario samen met Jacques Rouzet en Claire Alexandrakis. Fotografie van Maurice Girod.

Le juge est une femme : Drôle de jeu

1997 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1997. Drama van Daniel Vigne. Met o.a. Florence Pernel, Jean-Pierre Kalfon, Frédéric Diefenthal, Dominique Guillo en Delphine Zentout.

In de buurt van Versailles wordt het afschuwelijk verminkte lijk gevonden van een adolescent, afgemaakt met messteken. Het lichaam ligt vlakbij de verblijfplaats van Fran[KA10]cois Gerbault (Kalfon), een aan lager wal geraakte leraar filosofie. Onderzoeksrechter Florence Larrieu neemt het onderzoek ter harte, temeer daar Gerbault vroeger haar leraar was en deze een belangirjke rol heeft gespeeld in haar beroepskeuze. Ook al is er geen enkele andere verdachte, toch kan ze moeilijk aannemen dat deze man zover gezakt kan zijn in het leven. Goedgemaakte dramatische politiefilm zonder veel inspiratie of diepgang. Kalfon steelt moeiteloos de show als de intelligente clochard. Daniel Saint Hamont en Thierry Jonquet schreven het scenario en achter de camera werd plaatsgenomen door Flore Thulliez. Geschikt voor een avondje tv-(ont)spanning voor wie niet wil nadenken. Stereo.

L'Eveil Hebdo: La sauvageonne

1997 | Actiefilm

Frankrijk 1997. Actiefilm van Stéphane Bertin. Met o.a. Dominique Guillo, Sandrine Caron, Bernard Fresson, Philippe Du Janerand en Michèle Moretti.

Als resp. journalist en fotograaf bij het regionaal weekblad [KL]L`Eveil Hebdo[KLE] leiden Marc (Guillo) en Caro (Caron) een boeiend, afwisselend leven. Op een dag wordt een meisje in shocktoestand aangetroffen op straat. Niemand blijkt het meisje te kennen. Marc blijft niet bij de pakken zitten en gaat uit op onderzoek. Pilootaflevering van een reeks over het reilen en zeilen op de redactie van een plaatselijk weekblad. De film brengt een boeiend verhaal over een ernstig journalist met juist dat tikkeltje bloed van de paparazzi in zich om een gezonde nieuwsgierigheid te tonen voor het vergaren van nieuws. Niet bepaald origineel, de gelijkenis met de BRTN-reeks NIET VOOR PUBLICATIE is opvallend, maar goed gebracht. Pierre Fabre en Thierry Bourcy schreven het scenario. Voor de fotografie tekende Gérard De Vigneron.

Elle a l'âge de ma fille

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Jacques Otmezguine. Met o.a. François Mathouret, Olivia Bonamy, Alice Béat, Dominique Guillo en Stéphane Guillon.

Eugenie (Bonamy) maakt het uit met haar vriend die haar langs geen kanten begrijpt. Ze gaat naar het ouderlijk huis dat bewoond wordt door haar gescheiden vader, de vijftiger Gilles (Mathouret). Op het moment dat ze er binnen valt is er juist een feest aan de gang. De verjaardag wordt gevierd van Sabine (Béat), het nieuwe vriendinnetje van haar vader. Raar maar waar, het meisje is juist even oud als Eugenie. Deze laatste is niet erg opgetogen over de nieuwe relatie van haar vader. Ze beschouwd Sabine als een rivale, die de plaats wil innemen die haar toekomt aan de zijde van Gilles. Maar ook Sabine is niet van plan om de man die ze liefheeft op te geven. De jaloerse Eugenie doet alles om het koppel uit elkaar te trekken. Ze bedenkt een duivels plan dat niet kan mislukken. Pittige relatie-komedie over liefde met leeftijdsverschil. Haat en passie vliegen je rond de oren, maar het is allemaal humoristisch bedoeld. Geschikt voor een avondje pretentieloos amusement, maar geen film die je zal bijblijven. Claudine Vergnes en Christiane Lebrima schreven het scenario. Fotografie is van Bernard Malaisy.

Le juge est une femme : La fille ainée

1996 | Misdaad, Drama

Frankrijk 1996. Misdaad van Pierre Boutron. Met o.a. Florence Pernel, Françoise Christophe, Maxime Leroux, Béatrice Agenin en Sarah Bertrand.

Vrouwelijke rechter Larrieu (Pernel) krijgt een jonge meisje voor zich dat op verdenking van onvrijwillige doodslag voorgeleid wordt. De rechter koestert het vermoeden dat Bettina (Bertrand) onschuldig is. Stern (Guillo), de gerechtspsychiater, stelt vast dat Bettina fragiel en radeloos is. Intussen slaagt politie- inspecteur Colas (Diefenthal) er niet in haar familieleden aan het praten te krijgen. Maar hij ontdekt wel dat Manfred (Slagmulder), de leider van het punkbandje waar Bettina deel van uitmaakte, druk probeert uit te oefenen op de rechter. Een aflevering uit de reeks die er zijn mag, dank zij een degelijk scenario van Daniel Saint-Hamont en knipoogjes naar Claude Chabrol die omni-aanwezig zijn i.v.m. de leefwereld van een bepaalde Franse, provinciaalse bourgeoisie.

Esther et Sarah

1996 | Drama

Frankrijk/België 1996. Drama van Jacques Otmezguine. Met o.a. Ludmila Mikaël, Lisa Martino, Catherine Arditi, Dominique Guillo en Frédérique Tirmont.

Istanbul, Turkije 1945. Esther (Mika[KA3]el) is een knappe, jonge joodse vrouw van Bulgaarse afkomst, die tegen haar zin is getrouwd met Illian (Karmann). Het onfortuinlijke huwelijk loopt spaak na het dramatische overlijden van Illiana (Astrid Guilleret), een van hun drie kinderen. Esther vertrekt met haar zes-jarige dochtertje Sarah (Camille Guilleret) naar Parijs, waar hen een hoop ellende wacht. Sacha (Dupont) blijft bij zijn vader. Sarah belandt in een oerstreng katholiek internaat, de uitgeputte Esther in een kliniek. Zij kan het geld voor het internaat niet meer betalen, maar de nonnen stellen een ruil voor: Sarah mag blijven op voorwaarde dat zij katholiek wordt. Drie jaar later krijgen Esther en Sarah (dan gespeeld door Ducamp) de Franse nationaliteit. Tien jaar later worden zij opgespoord door Esthers zoon Sacha (Guillo) die in Parijs medicijnen gaat studeren. De achttien-jarige Sarah (dan gespeeld door Martino) wil terug naar Turkije en wordt er met open armen ontvangen maar spoedig blijkt dat haar vader haar wil uithuwelijken aan een rijke handelaar. Weer terug in Frankrijk, gelouterd dit keer en klaar voor de grote liefde. Superieure Franse soap avant la lettre gebaseerd op een autobiografisch verhaal van producente Nelly Kafsky in de vorm van een eerbetoon aan immigranten en de moeilijkheden die zij in hun streven naar het geluk moeten overwinnen. Gered door knappe vertolkingen. Het scenario is van Sarah Romano, Daniel Saint-Hamont en regisseur Otmezguine. Het camerawerk is van Roman Winding. Stereo. Ook bekend als LE RÊVE D'ESTHER.

Robert et Clara

1995 | Biografie, Romantiek

Frankrijk/Duitsland/Rusland 1995. Biografie van Jacques Cortal. Met o.a. Thomas Langmann, Isabelle Carré, Bulle Ogier, Andrei Tolubejev en Véra Klioutcheva.

Leipzig 1828. De jonge Robert Schumann (Langmann) voelt zich zeer gelukkig in de muzieksalon van dokter Carus (Orlov) en diens vrouw Agn[KA2]es (Starykh). Robert is verliefd op haar, terwijl Agn[KA2]es hem aanmoedigt om te componeren en piano te spelen. Zijn moeder (Ogier) echter maakt zich zorgen over zijn toekomst en laat hem inschrijven op de faculteit voor rechten van de universiteit. Robert gaat tegen zijn zin in studeren. Hij komt pas tot ontplooiing als hij Clara (Carré) ontmoet. Literaire verfilming van de jonge jaren van Schumann, waarin de romantiek een grote rol speelt. Langmann, de zoon van regisseur/producent/scenarioschrijver Claude Berri, portretteert de jonge componist op een geloofwaardige manier met uitstekend spel. Het scenario is van Jean-Jacques Senart en regisseur Cortal naar La musique et l'amour van Jacques Otmezguine, die het baseerde op de correspondentie van Clara en Robert Schumann. Prachtige luxueuze decors van Lena Joukova en kostuums van Natacha Zamakchina. Het camerawerk van Serguei Astakchov is schitterend. 16/9, Nicam Stereo.

Fiesta

1995 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk 1995. Oorlogsfilm van Pierre Boutron. Met o.a. Jean-Louis Trintignant, Marc Lavoine, Laurent Terzieff, Dayle Haddon en Jean-Philippe Écoffey.

Oktober 1936. De Spaanse burgeroorlog. Rafael (Colin), de zoon van een aristrocraat studeert in Frankrijk. Hij is nauwelijks 17 jaar. Zijn vader laat hem van het internaat halen om dienst te doen aan de zijde van Franco, zodat hij een man kan worden. Hij vraagt aan kolonel Massagual (Trintignant) die hij kent, zijn zoon op te nemen in diens garnizoen. De titel slaat op de executie voor het vuurpeleton, die volgens de kolonel een feest moet zijn...

Les nuiteux

1994 | Misdaad

Bulgarije/Frankrijk/Duitsland 1994. Misdaad van Josée Dayan. Met o.a. François Marthouret, Roland Blanche, Carole Richert, Bernard Ballet en Alain Ganas.

Inspecteur Blanche heeft de leiding over een onrustig district, ergens buiten het centrum. Jeugdbendes maken hier het leven onveilig, maar voor de administratieve diensten is het de buurt waar ze minder geschikte elementen heen kunnen promoveren, en Blanche zit dan ook opgescheept met een waardeloos zootje agenten. Wanneer na een ondervraging een jonge misdadiger dood in zijn cel wordt aangetroffen, gaan commissaris Marthouret en plaatsvervanger Richert erheen om uit te zoeken wat er is gebeurd. Deprimerend beeld van het werk van nachtpatrouilles die in een wetteloze buurt de misdaad trachten in te tomen en daarbij hardhandig durven op te treden. Veel nieuws heeft de film niet te zeggen, maar hij werd met zorg gemaakt. Bernard Stora en Claudine Vergnes baseerden hun scenario op een verhaal van Mathieu Fabiani. Jean-Pierre Aliphat stond achter de camera.

Les Cordiers, juge et flic: Une mort programmée

1994 | Misdaad

Frankrijk 1994. Misdaad van Jacques Cortal. Met o.a. Pierre Mondy, Bruno Madinier, Charlotte Valandrey, Antonella Lualdi en Roland Bertin.

Wat begint als een lange, vervelende zondag voor commissaris Mondy, een zwaar auto-ongeluk brengt er wat beweging in. De chauffeur, een bekende filmproducent, is op slag dood. Mondy heeft een grondige hekel aan het filmwereldje. Al vlug moet hij vaststellen dat het slachtoffer niet alleen in de auto zat. Wie was diens passagier en waar is hij (of zij) na het ongeval gebleven? Routineklus voor alle betrokken medewerkers. De acteurs slepen zich voort van sc[KA2]ene tot sc[KA2]ene en het scenario van regisseur Cortal is verschrikkelijk voorspelbaar. Het is gebaseerd op een ware geschiedenis (de zaak Lebovici) die enkele jaren geleden heel wat ophef maakte in Frankrijk. Henri Decomps stond achter de camera.

La peau du chat

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Jacques Otmezguine. Met o.a. Pierre Arditi, Anne Canovas, Roger Mirmont, Bernard Pinet en Bernard Ballet.

Georges (Arditi) is een acteur die zowat alles aanneemt wat hem aangeboden wordt. Tussen de kleine jobs in en de lange periodes van werkloosheid heeft hij een pracht van een snor laten groeien. Op de vooravond van de vakanties wordt hem een rol aangeboden: deze van een kat in een provincie-theater. Ondanks het protest van zijn familie aanvaardt hij de rol en terwijl hij het masker van de kat op zet moeten zijn vrouw en kinderen zonder hem op reis. Een acteur moet kiezen tussen werk en gezin. Een alledaags probleem dat hier zonder veel enthousiasme uitgewerkt werd tot een doordeweekse dramatische komedie zonder veel diepgang. Jean-Claude Grumberg en Otmezguine baseerden het scenario op de roman La nuit tous les chats sont gris van Grumberg. Jean-Claude Aumont stond aan de camera.

Le don

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van David Delrieux. Met o.a. Macha Méril, Sandrine Dumas, Dominique Guillo, Hélène de Saint-Père en Georges Ser.

Deze tv-film balanceert heel erg op het randje van goedkoop sentiment en het serieus behandelen van een onderwerp als (te?) ver gaande moederliefde. Een veelbelovende fotograaf (debuterend acteur Guillo in de rol van Marc) verliest door een naar (chemisch) ongeluk in de donkere kamer zijn gezichtsvermogen. Zijn hoornvlies is beschadigd en transplantatie kan hem redden, maar er zijn geen donors te vinden. Zijn moeder wil zich letterlijk voor hem opofferen. Het scenario is van Marie Sauvenat, en professor Pouliquen van het vermaarde ziekenhuis Hôtel-Dieu uit Parijs gaf adviezen waardoor details een authentiek karakter hebben gekregen. Deze film moet je zien om het te geloven.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Dominique Guillo op televisie komt.

Reageer