Olivier Loustau

Acteur

Olivier Loustau is acteur.
Er zijn 5 films gevonden.

La Princesse de Montpensier

2010 |

Frankrijk/Duitsland 2010. Bertrand Tavernier. Met o.a. Christine Brücher, Nathalie Krebs, Olivier Loustau, Philippe Magnan en Lambert Wilson.

Chili con carne

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Thomas Gilou. Met o.a. Antoine de Caunes, Valentina Vargas, Gilbert Melki, Jean-Yves Lafesse en Tara Romer.

Stijve Fransman Claude (De Caunes) werkt voor een Amerikaanse multinational. Hij is een saaie vent, die niet alleen zijn werk tot in de puntjes geregeld heeft, maar ook zijn priv[KA1]eleven, inclusief zijn beleggingen. In[KA2]es (Vargas), afkomstig uit Chili, is 35 jaar, driemaal getrouwd geweest, met resp. Pierre (Lafesse), Yannick (Romer) en Gabriel (Melki). Ze heeft van ieder een kind en zorgt ook nog voor haar grootmoeder. Twee persoonlijkheden die absoluut elkaars tegenpolen zijn. Hun paden kruisen... In het scenario van Florence Gilardo en regisseur Gilou zit een happy end, maar deze comedy bevat flauwe grappen. Gilou die de bioscoopganger op aardige films zoals BLACK MIC MAC en LA VERIT[KA1]E SI JE MENS (1 en 2) heeft getracteerd gaat teveel op herhaling en mist zijn doel - het kan niet altijd raak zijn. Hoofdrollen De Caunes en Vargas (THE NAME OF THE ROSE) zijn eigenlijk te goed voor deze flauwe bedoening. Het camerawerk is van Jean-Claude Larrieu. Dolby Digital/Dolby SR.

De père en fils

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Jérôme Foulon. Met o.a. Rufus, Thibault de Montalembert, Anne Coesens, Erick Demaretz en Catherine Salviat.

De jonge ingenieur Romain (De Montalembert) werkt voor een belangrijke industi[KA3]ele multinational. Hij staat bekend als crisis-manager en wanneer er een sociale strijd ontstaat in een van de provinciale afdelingen van de firma, wordt Serge aangesteld als directeur. Dit filiaal bevindt zich in zijn geboortestad en er werken driehonderd mensen. Een van deze arbeiders is Serge (Rufus), de vader van Romain, die hij niet meer gezien heeft sinds de dood van zijn moeder twee jaar geleden. De ontmoeting verloopt erg moeizaam, zeker wanneer Romain kennis maakt met Myl[KA2]ene (Salviat), de nieuwe levensgezellin van zijn vader. De liefde-haat relatie tussen vader en zoon wordt nog aangesterkt door de sociaal uiteenlopende positie waarin ze tegenover elkaar komen te staan. Dank zij de schitterende prestatie van Rufus wordt de film, die hoofdzakelijk uit eindeloze dialogen bestaat, dragelijk. Pascale Bréton en Pierre Schoeffer schreven het voorspelbare scenario. Fotografie is van Valéry Martynov.

Le déménagement

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Olivier Doran. Met o.a. Danyboon, Emmanuelle Devos, François Cluzet, Sami Bouajila en Marine Delterme.

Alain (Dabyboon) werkt als redacteur op een uitgeverij. Hij krijgt de kans om sitcoms voor de tv te gaan schrijven en gaat veel meer verdienen. Nu kan hij met zijn vrouw Tina (Devos), die in verwachting is, chiquer gaan wonen. Hij besluit te verhuizen. Hij bestelt een stel illegaal in het land verblijvende Roemenen, die het klusje zwart en tegen contant geld zullen klaren, maar ze komen niet alleen een halve dag te vroeg, ze raken ook nog eens betrokken bij een knokpartijtje, waardoor ze de verhuiswagen die dubbel geparkeerd staat, laten staan als ze zich uit de voeten maken. Er zit voor Alain niets anders op dat zijn vrienden op te trommelen. Er komt een bont gezelschap: Jean (Bouajila), een advocaat, die graag een poets bakt; Franck (Hazanavicius) een documentairemaker, die van de coke snoept; L[KA1]ea (Delterme) een sexy verschijning, waarin alle kerels wel zin hebben; de sombere Sam (Dieudonn[KA1]e) en zijn van hem vervreemde vrouw Claire (Jouai). Van verhuizen komt natuurlijk niks en Alain wordt ondertussen bij zijn nieuwe baas geroepen voor een gewichtige bespreking. Evenwel eind goed, al goed. Een enthousiast gespeelde film, die een half uur korter had mogen zijn en dan zouden de grappen en grollen niet zijn opgevallen door hun cursorische karakter, maar gewoon leuk geweest zijn. Het voorspelbare scenario is van Pierre Amzallag, Didier Sidbon en de regisseur Doran. Het camerawerk is van William Watterlot. Dit niemendalletje is het regiedebuut van regisseur Doran.

Julie Lescaut : Harcèlements

1993 | Misdaad

Duitsland/Zwitserland/Frankrijk 1993. Misdaad van Caroline Huppert. Met o.a. Véronique Genest, Jérôme Anger, Mouss Diouff, Blanchette Brunoy en Alexis Desseaux.

Een jong verkoopstertje van een grote supermarkt pleegt zelfmoord. Bij justitie is men niet ge[KA3]interesseerd en op het politiebureau wil men het dossier in het archief opbergen. Julie Lescaut (Genest) is er niet gelukkig mee, want volgens haar moet er meer achter zitten. Er vallen nog meer doden: de directeur van het bedrijf wordt met een kogel in het hoofd op de parkeerplaats aangetroffen. Vervolgens vindt men het ontzielde lichaam van de onderdirecteur. Dan dient een medewerkster van hetzelfde bedrijf een klacht in wegens ongewenste intimiteiten op het werk. Lescaut krijgt haar zin. Er wordt een onderzoek ingesteld, maar `niets gehoord, niets gezien en zwijgen` blijkt het motto te zijn van de overige werknemers. De pittige commissaris mag - als vrouw (...) - haar tanden zetten in een zaak die in een tv-film voor het grote publiek eindelijk eens uit de taboesfeer gehaald wordt: vrouwen die op het werk seksueel worden lastig gevallen en geterroriseerd. Het geheel wordt zelfs redelijk interessant uitgewerkt in het scenario van Dominique Lancelot en Alexis Lecaye. Voor de fotografie werd beroep gedaan op Charlie Gaëta.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Olivier Loustau op televisie komt.

Reageer