Jessica Beitchman

Acteur

Jessica Beitchman is acteur.
Er zijn 2 films gevonden.

Eloise at the Plaza

2003 | Komedie, Familiefilm

Verenigde Staten 2003. Komedie van Kevin Lima. Met o.a. Julie Andrews, Sofia Vassilieva, Jeffrey Tambor, Kenneth Welsh en Debra Monk.

De zes-jarige Eloise (Vassilieva) woont in het chique Newyorkse [KL]Plaza[KLE] hotel aan de voet van Central Park. Haar moeder is in Parijs en haar gouvernante (Andrews) zorgt voor haar. Eloise heeft een zorgeloos leventje, naar school hoeft ze niet te gaan, en ze neust overal rond in het hotel in zaken die niet bestemd zijn voor kinderogen en dito oren. Tenminste als Mr. Salomone (Tambor), de oppermachtige receptionist, haar niet een spaak in de wielen steekt. Zo hoort Eloise dat er een debutantenbal wordt georganiseerd, en de komst van een oosterse prins in het hotel. Eloise stelt nu alles in het werk om ook aan dat bal deel te nemen. Totaal onrealistische kinder- en familiefilm met een heldin die niet echt tegen haar rol is opgewassen. Terwijl Tambor als brombeer wel aardig is, is het talent van Andrews volledig verknoeid. In de finale laat omroep ABC de deur wijd open voor een vervolg door Mr. Salomone een nieuwe assistente te bezorgen in het personage van Prunella Stickler (Baranski). Het scenario is van Janet Brownell naar de reeks kinderboeken van Kay Thompson. Het camerawerk is van James Chressanthis.

Haven

2001 | Oorlogsfilm, Drama

Verenigde Staten/Canada 2001. Oorlogsfilm van John Gray. Met o.a. Natasha Richardson, Hal Holbrook, Martin Landau, Anne Bancroft en Bruce Greenwood.

In 1935 vroeg de hoofdredactie van de [KL]New York Herald Tribune[KLE] de 24-jarige publiciste Ruth Gruber (Richardson) een serie artikelen te schrijven over het fascisme en het communisme in Europa. Gruber sprak perfect Duits en schetste een nauwkeurig beeld van nazi-Duitsland. Tijdens WO II (1941-45) werkte zij op binnenlandse zaken in Washington DC. De V.S. waren schoorvoetend in de oorlog beland door de aanval op Pearl Harbor, terwijl de Amerikaanse volksvertegenwoordiging er eigenlijk niet van wilde weten. Sedert 1936 pakten de nazi`s systematisch mensen op, regimetegenstanders, joden, zigeuners, enz.; er werden toen quota ingesteld om alleen mondjesmaat vluchtelingen Amerika binnen te laten uit vrees voor een groter wordende werkloosheid, een vijfde colonne enz. Men keek liever de andere kant uit als er berichten kwamen over de concentratiekampen, waarin mensen door de nazi`s werden vermoord. Of men zei eenvoudig dat deze berichten niet waar konden zijn. De Amerikaanse president Roosevelt stond onder druk van zijn menslievende vrouw Eleanor en zijn minister van binnenlandse zaken Harold L. Ickes (Holbrook) om toch meer mensen binnen te laten. In 1944 kwam Roosevelt op het lumineuze idee om bijna duizend vluchtelingen op te halen uit Itali[KA3]e met een troepentransportschip, en hen als gast onder te brengen in Fort Ontario, een leegstaande kazerne, nabij het stadje Oswego aan Lake Ontario. De geallieerden rukten in vlot tempo op naar het noorden van Itali[KA3]e, na hun succesvolle landing op Sicili[KA3]e. De vluchtelingen hadden geen visa nodig en zouden worden uitgewezen zodra de vijandelijkheden waren gestaakt. Gruber, inmiddels 32 jaar, leek de ideale persoon om dit transport vanuit de Italiaanse havenplaats Anzio (ten zuiden van Rome) met de ms Henry Gibbins te begeleiden. Haar moeder (Brancroft) sloeg de schrik om het hart en haar vader (Landau), die veel van haar hield, maakte zich grote zorgen. Op 3 augustus 1944 werden 982 vluchtelingen ingescheept, joden en andere gezindten, terwijl de bemanning hen met scheve ogen aankeek en hen beschouwden als klaplopers waarvoor ze hun leven gewaagd hadden. Gruber kreeg tijdelijk de rang van generaal; als ze in het strijdgewoel gepakt zou worden, moest de vijand haar behandelen volgens de conventie van Gen[KA2]eve, dat wil zeggen in leven houden. De overtocht was niet zonder gevaren vanwege de Duitse U-Boten, die de Atlantische Oceaan nog altijd onveilig maakten. Na aankomst sloeg de vluchtelingen de schrik om het hart: ze vreesden opnieuw ge[KA3]interneerd te worden in een concentratiekamp. Geleidelijk bedaarden de gemoederen en kwamen er contacten met de bevooroordeelde bevolking, die omsloegen in een vriendschap. Natuurlijk werden de vluchtelingen na afloop van de oorlog niet uitgewezen. Wel moesten ze uitreizen naar Canada (vlakbij), waar ze een asielaanvraag konden doen om weer toegelaten te worden. Een formaliteit als foefje, waarvan de meesten gebruik maakten en waardevolle Amerikaanse burgers werden, die de voortuitgang hielpen bevorderen o.a. op wetenschappelijk gebied. Dit deel uit het veelbewogen leven van Ruth Gruber werd onopwindend in beeld gebracht, en de flashbacks (in zwart-wit) over een liefdesgeschiedenis in nazi-Duitsland, veranderen daar niets aan. Sommige scènes zijn al te zeer gedramatiseerd hoewel het spel op een hoog niveau staat. In deze lange tv-film, die meestal in twee delen wordt uitgezonden, wordt de apathie duidelijk, die in Amerika heerste over het lot van de mensen, die in de concentratiekampen waren beland. Het scenario is van Suzette Couture naar de roman van Ruth Gruber. Het camerawerk is van Guy Dufaux.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jessica Beitchman op televisie komt.

Reageer