Jean Musy

Componist

Jean Musy is componist.
Er zijn 44 films gevonden.

La mort d'Auguste

2015 | Misdaad, Drama

Frankrijk 2015. Misdaad van Denis Malleval. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Antoine Duléry, Bruno Solo en Olivia Brunaux.

Mallevals vijfde Simenon-voor-tv is een fraai staaltje classicistisch noir-drama op de millimeter. Parijs 1965. In het quartier des Halles drijft Antoine Mature met zijn pa een drukbezochte bistro. Tot laatstgenoemde overlijdt, en Ferdinand en Bernard hun broer Antoine ervan verdenken, vaders veronderstelde spaarpot te hebben verdonkeremaand. Spel en sfeertekening rijmen hier perfect dankzij een van het impliciete uitgaande regie. Darroussin is geweldig als de zwijgzame, getergde Antoine. Ook voor deze Malleval-Simenon, kijkcijferknaller in Frankrijk, tekende scenarist Jacques Santamaria.

La boule noire

2015 | Drama

Frankrijk 2015. Drama van Denis Malleval. Met o.a. Tom Hudson, Bernard Campan, Antoine Duléry, Virginie Lemoine en Laetitia Colombani.

Na Jusqu'à l'enfer en L'escalier de fer opnieuw een Georges Simenon-bewerking van tv-filmer Malleval en scenarist Jacques Santamaria. Waarin Vincent Ferreira uit zijn arbeidersmilieu van Portugese immigranten is opgeklommen tot supermarktdirecteur. Alleen met het lidmaatschap van de Sporting Club, de plaatselijke kakkersvereniging, wil het maar niet lukken. Campan heeft het ideale rancunegezicht voor zijn rol van Alleman in dit gure provinciedrama dat, helaas, de broodnodige Chabroleske zwarte humor ontbeert. De handeling werd verplaatst van de Amerikaanse staat Connecticut naar de Franse Charente-Maritime.

L'escalier de fer

2013 | Thriller

Frankrijk 2013. Thriller van Denis Malleval. Met o.a. Laurent Gerra, Annelise Hesme en Nicolas Marié.

Na Les innocents (2006) en Jusqu'à l'enfer (2013) draaide telefilmroutinier Malleval voor France 3 zijn derde Georges Simenon-romanadaptatie. Parijs 1963. Étienne Lomel, die met echtgenote Louise een drukkerij-papierhandel drijft, heeft na het eten telkens maagpijn. Terwijl hij zich herinnert hoe hij en Louise na de dood van haar vorige wederhelft officieel een koppel werden, nestelt zich in Étienne de verdenking dat zij hem stukje bij beetje vergiftigt. Zijn meerwaarde dankt deze vakmatige psychothriller aan de atypische dramahoofdrol van Gerra, in Frankrijk een beroemd imitator, humorist en radiomaker.

Frère et soeur

2012 | Drama, Komedie

Frankrijk 2012. Drama van Denis Malleval. Met o.a. Bernard Le Coq, Roxane Potereau, Jacques Sereys, Jean-Claude Dauphin en Christiane Millet.

Televisieregisseur Malleval is van vele genremarkten thuis. Voor deze lichtgewicht familiedramedie strikte hij veteraan Le Coq. Deze speelt de behoorlijk eigengereide advocaat Bruno Cellini, die plotsklaps wordt geconfronteerd met de terugkeer van zijn jaren eerder uit beeld verdwenen vader. Tot Bruno's stomme verbazing heeft pa zijn piepjonge dochter uit Polynesië op sleeptouw - een halfzusje van wie de nukkige jurist uiteraard geheel onkundig was. Dit verstrooiende anderhalf uurtje niks-aan-de-hand herinnert wel aan de oubollige tv-films waarmee ARD en ZDF al decennia hun vergrijsde doelgroep bedienen.

Le temps du silence

2011 | Drama

Frankrijk 2011. Drama van Franck Apprédéris. Met o.a. Loïc Corbery, Bernard Le Coq, Barbara Cabrita en Audrey Marnay.

Manuel (Corbery) heeft anderhalf jaar doorgebracht in Buchenwald. Wanneer hij in 1945 terugkeert naar Parijs vraagt hij zich af of hij ooit over zijn ervaringen in het concentratiekamp zal kunnen vertellen. Het alternatief: zwijgen. Manuel kiest voor stilte. Bewerking van de memoires van de Spaans-Franse Jorge Semprún, die zelf juist koos voor een leven mét tekst. De schrijver verwerkte in veel van zijn boeken en filmscenario's (waaronder voor Alain Resnais' La Guerre est finie) zijn eigen oorlogservaringen.

La vie en miettes

2011 | Drama

Frankrijk 2011. Drama van Denis Malleval. Met o.a. Bruno Debrandt, Marie Denarnaud, Audrey Fleurot, Christian Rauth en Christiane Conil.

Ze cultiveren al een rammelrelatie, versgehuwden Jonathan en Lucie. Jo torst een rugzakje uit zijn jeugd, ietwat instabiele Lu knijpt er soms tussenuit. Dan wordt - dzjing! - zijn verrassende erfenis overschaduwd door - boem! - haar plotsklapse ongeluk. In het hospitaalbed treft Jonathan echter niet Lucie aan, maar Clara. Wie? Welkom in de spookselscarrousel van de legendarische noirschrijverstandem Boileau-Narcejac (onder de romanadaptaties zijn Les diaboliques en Vertigo). Psychothrillers liggen televeelfilmer Malleval wel, waarvan akte. Hoofddecor was Marseille, coproducent ter plaatse Robert Guédiguian.

Les Savates du Bon Dieu

2000 | Drama, Fantasy

Frankrijk 2000. Drama van Jean-Claude Brisseau. Met o.a. Stanislas Merhar, Raphaële Godin, Emile Abossolo M'Bo, Coralie Revel en Paulette Dubost.

Fred (Merhar) kan niet lezen en schrijven, maar hij heeft een aardige job als automonteur. Helaas is hij veel te gemakkelijk met geld en is vrijgevig tot verdriet van zijn jonge vrouw Elodie (Revel). Zij wonen met hun dochtertje in een bescheiden appartement in een woonkazerne, en Elodie moet met niks zien rond te komen. Op de dag dat Fred mot krijgt met zijn baas en ontslagen wordt, neemt Elodie de benen. Fred raakt in geldnood en pleegt een overval op een postkantoortje en smeert hem in een autootje van de post, waarin zich toevallig Sandrine (Godin) bevindt, een jonge vrouw, die hij nog uit zijn jeugd kent. Sandrine heeft nog altijd een oogje op Fred en besluit om zich met Fred in het avontuur te storten. Als ze zich na wat overvalletjes in een school verschuilen, wordt hun pad gekruist door Maguette (Abossolo M'Bo), die zegt een Afrikaanse prins te zijn en als missie het troonherstel van zijn vader heeft. Terwijl Sandrine Fred het alfabet bijbrengt, geeft Maguette zich uit als schoolinspecteur... Het scenario van regisseur Brisseau in zijn achtste film is ongerijmd, de rolprent is nauwelijks te volgen en alles is zo slecht dat het daarom weer goed is. Het spel van Godin is zo stijfjes gedaan, dat het geloofwaardig lijkt. Als in Frankrijk Razzie Awards zouden bestaan, zou deze film zeker in de prijzen vallen. Ons oordeel: verknoei uw tijd niet en laat u niet beïnvloeden door het zogenaamde cult-gedoe. Het is niet de moeite waard. Het camerawerk is van Romain Winding en Laurent Fleutot.

Madame le proviseur : La saison des bouffons

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Jean-Marc Seban. Met o.a. Danièle Delorme, Christine Dejoux, Josiane Lévêque, Lionel Vitrant en Elisa Servier.

De jeugd wordt hoe langer hoe onmogelijker en ook het chique Eug[KA2]ene Belgrand-lyceum ontsnapt hier niet aan. Getuige is de graffiti op de muren, diefstallen in de vestiaires, drugverhandeling op de speelplaats. Het onveiligheidsgevoel neemt met de dag toe en directrice Valentine Rougon (Delorme) staat machteloos. Er ontstaan conflicten tussen zowel de leerlingen als de leraars. De toestand komt tot een hoogtepunt als Valentine op een avond aangevallen wordt in de trappenhal van haar woning. Leraar techniek, Martini (Moreau) is ervan overtuigd dat de geruchten als zouden H[KA1]el[KA2]ene (Confino) en Samia (Vincent), leerlingen van de tweede klas die bekend staan als dievegges, de schuldigen zijn van de overval op werkelijkheid berusten. Het wordt allemaal teveel voor Valentine. Ze geeft haar vooropzeg. BLACKBOARD JUNGLE in de 'betere' Franse scholen. Het gaat er wel wat minder hard aan toe en er zijn ook nog goede elementen onder de leerlingen, maar toch is ook hier de toenemende agressie merkbaar. Aanvaardbare benadering van dit internationale probleem in een goed verhaal dat regelmatig ruimte laat voor een knipoogje. De figuren uit de romans van Marguérite Gentzbittel werden van een nieuwe plot voorzien door Hervé Hamon en Chantal de Rudder. Fotografie is van Jean-Claude Saillier.

Madame le proviseur : L'heure de la sortie

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Jean-Marc Seban. Met o.a. Danièle Delorme, Daniel Gélin, Christine Dejoux, Josiane Lévêque en Lionel Vitrant.

Directrice Valentine (Delorme) staat op het punt met pensioen te vertrekken. Eindelijk hoopt ze terug voor zichzelf te kunnen leven, na al die jaren betrokkenheid met de studenten. Haar vriendin Val[KA1]erie (Game), prof. Engels, is minder gelukkig met het vertrek van Valentine en ze weigert haar de hand te geven. Dani[KA2]ele Zarka (L[KA1]ev[KA4]eque), de syndicaliste en prof. wiskunde, vreest dat de rust in het lyceum, waarvoor de directrice zo gevochten heeft, terug verstoord zal worden en laat een petitie rondgaan om het pensioen van Valentine uit te stellen. Maar haar geduldige echtgenoot Charles (Gélin) droomt ervan om zijn echtgenote om te toveren tot een voorbeeldige huismoeder. De laatste aflevering van deze in Frankrijk erg populaire tv-serie rond de perikelen van de directrice van een lyceum in Parijs. Dank zij de doorleefde vertolking van rasactrice Delorme staat de hele serie op een kwalitatief hoog peil en ook nu ze oog in oog komt te staan met haar pensioen blijft ze nog steeds een dame om naar op te kijken. Het scenario voor deze aflevering werd geschreven door Hervé Hamon en Chantal de Rudder. Fotografie is van Jean-Claude Saillier.

Margot des Clairies

1998 | Komedie, Sportfilm

Frankrijk 1998. Komedie van Jean-Marc Seban. Met o.a. Virginie Peignien, Jean-Claude Drouot, Marie-Catherine Conti, Aurélien Recoing en Didier Sauvegrain.

De vijfendertigjarige Margot (Peignien) beheert een skicentrum in Clairies. Haar vader, Pierre (Drouot), is eigenaar van een aanpalend hotel en is tevens burgemeester van het bergdorpje. Hij is gek op zijn kleinzoontje Bruno (Hardelay). Met veel inspanning en overtuigingskracht is Margot er eindelijk in geslaagd de Franse kampioenschappen biatlon naar het dorp te halen. Deze manifestatie valt echter midden in de schoolvakanties en haar plan zet heel wat kwaad bloed, want de handelaars en hoteluitbaters vrezen dat het toerisme hieronder zal lijden. Het komt tot sabotage en openlijk handgemeen. Pierre kan zijn dochter niet tot andere gedachten brengen en staat voor een zwaar dilemma: ofwel verliest hij het vertrouwen van zijn dochter of anders dat van zijn dorpsgenoten. Weinig interessant tagikomische rel rond een wintervakantiecentrum. Skiliefhebbers kunnen hun hartje ophalen aan de waanzinnig snelle ski-ritten, maar andere kijkers hebben er maar weinig aan. Het verhaal stelt niets voor en de acteerprestaties zijn eerder middelmatig. Pascal Bancou, Sylvie Coquart en Claire Alexandrakis baseerden het scenario op een gegeven van Charline De Lépine, Thierry Depambour en Alain Krief. Fotografie van Mario Barroso.

Un et un font six

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Franck Apprédéris. Met o.a. Pierre Arditi, Brigitte Fossey, Gilles Gaston-Dreyfuss, Vincent Lecoeur en Ludwig Briand.

Paul (Arditi) en Laurence (Fossey), beiden in de middelbare leeftijd, houden van elkaar en willen gaan samenwonen. Dat ligt niet eenvoudig omdat Paul uit een vorig huwelijk twee tienerdochters heeft, Sophie en Julie (B[KA1]ejo en Castro) en Laurence van haar kant twee tienerzonen, Gr[KA1]egoire en Rapha[KA3]el (Lecoeur en Briand). Een brand op flat van Laurence leidt tot een soort voorbarige en geforceerde co-habitation ten huize van Paul. Binnen het 'nieuwe' gezin loopt vervolgens een en ander in het honderd. Uiteindelijk zijn het de kinderen die met succes besluiten in te grijpen. Scenario van Nicole Jamet en P.-J. Rey is niet origineel noch geloofwaardig. Meestal in twee delen uitgezonden.

Titane

1997 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1997. Komedie van Daniel Moosman en Daniel Moosmann. Met o.a. Valérie Mairesse, Ismaïla Meite, Stéphane Bault, Sébastien Chaudoul en César Choisi.

Na het huwelijk van zijn zus gaat de tien-jarige zwarte Titane (Meite) mee op huwelijksreis. Zijn kersverse zwager is hier niet erg gelukkig mee en de jongen werkt zodanig op zijn zenuwen dat hij hem op een bepaald moment, op de autostrade, uit de auto zet. Titane zwerft over de straten tot hij opgepikt wordt door de joviale prostitu[KA1]ee Zita (Mairesse). Deze is aanvankelijk niet erg opgezet met de vrijpostigheid en de grote mond van Titane. Hij trekt bij haar in op het platteland. Stilaan maar zeker worden beiden beste maatjes en hun ontmoeting wordt een keerpunt in hun leven. Ondertussen is Titane's zus op zoek naar haar broertje. Voorspelbare tragi-komedie die van de oppervlakkigheid gered wordt door het schitterend spel van Mairesse en de kleine Meite. Een hevigere botsing van verschillende culturen is niet denkbaar. Spijtig van het magere scenario van Nadine Lermite. Achter de camera nam Hughes De Haeck plaats.

Le Juste : Sonate pour Juliette

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Franck Apprédéris. Met o.a. Claude Brasseur, Margot Abascal, Jean Franval, Tania Sourseva en Jean-Pierre Moulin.

De ex-politieman, nu priester, Simon (Brasseur) zet zich in voor de kansarme jongeren van Marseille. Van zijn bisschop krijgt hij de toelating om, samen met zijn beschermelingen, een verlaten dorp terug leefbaar te maken om daar de werklozen van Marseille een onderkomen te bieden. Hier ontmoet hij Juliette (Winisky), een vijftienjarige adolescente die, sinds haar ouders de dood vonden in een brand, geen woord meer gesproken heeft. Dan verschijnt Jeanne (Abascal), een violiste die op het punt staat te trouwen. Ze wil haar biologische vader vinden en ze is ervan overtuigd dat dit Simon is. Om alles nog erger te maken blijken de bewoners van een naburig dorp helemaal niet opgezet met de plannen van Simon en laten geen kans voorbijgaan om hem te dwarsbomen. Wat een priester lijden kan! Een resem kunstmatig opgeroepen problemen, gekruid met het nodige goedkope sentiment, is in staat om zelfs een uitstekend acteur als Brasseur voor een onmogelijke taak te stellen. De derde film in de reeks van LE JUSTE en in elk geval een bedroevend dieptepunt. Het scenario dat een lappendeken is van zowat alle bestaande clichés werd neergepend door Sylvie Simon. Yves Dahan zette het op film. Stereo.

La soupe aux herbes sauvages

1997 | Biografie, Drama

Frankrijk 1997. Biografie van Alain Bonnot. Met o.a. Annie Girardot, Catherine Samie, Rufus, Amélie Pick en Bernard Fresson.

Bij een demonstratie van landbouwers in de buurt van Brian[KA10]con (Hautes-Alpes) tegen de aanleg van een snelweg door de vallei van de Clar[KA1]ee niet ver van de grens met Itali[KA3]e, ontmoeten jeugdvriendinnen Justine (Samie) en [KA1]Emilie Carles (Girardot) elkaar weer nadat er ettelijke jaren zijn verstreken. Zij zijn beiden op leeftijd. De herinneringen aan vroeger worden opgehaald: de bliksem, die [KA1]Emilie`s moeder trof toen zij pas vier was, hoe [KA1]Emilie en Justine vriendinnen werden, Gaston (Lefebvre), op wie zij als opgeschoten meiden verliefd werden, en de gebeurtenissen die hun stempel drukten op het keiharde, karige boerenbestaan. Girardot is ontroerend echt als de menslievende, milieubewuste vrouw die al haar hele leven strijdt tegen onrecht en onderdrukking. Émilie als klein kind wordt gespeeld door Coesens en als adolescente door Legrix. Justine als kind wordt gespeeld door Bénichou, als adolescente door Martel en als volwassen vrouw door Bois. Speelt begin jaren 1980. Naar de autobiografische roman van Émilie Carles en Robert Destanques. Het scenario is van Michèle Letellier. Het camerawerk is van Francis Junek. Stereo.

Passeur d'enfants : L'enfant de Soweto

1996 | Drama

Frankrijk/Zuid-Afrika 1996. Drama van Franck Apprédéris. Met o.a. Pierre Arditi, Isabel Otero, John Indi, Sammy Sachet en Anton Decker.

Toen ze twintig was had Otero in Johannesburg een verhouding met de zwarte Zuidafrikaan Indi, een activist tegen het apartheidsregime. In die tijd was een relatie tussen blank en zwart nog strafbaar en Indi werd aangehouden, terwijl Otero het land werd uitgezet. Terug in Frankrijk ontdekte ze dat ze zwanger was en schonk het leven aan Sachet. Acht jaar later is hij een moeilijk kind, triest en apathisch. Een arts raadt haar aan de jongen voor een tijdje naar zijn vader te sturen. Sachet keert echter niet terug. Hij voelt zich thuis in Zuid-Afrika en wil bij zijn vader blijven. Een bewogen drama met een kind als inzet doet het altijd wel bij een zeker publiek en wanneer dan nog de gevoelens gemanipuleerd worden speelt men helemaal op safe. Het stroperige, op patroon uitgesneden scenario is van de hand van Alexandra Deman en Appr[KA1]ed[KA1]eris en is gebaseerd op een hoofdstuk uit het boek [KL]Passeur d`enfants[KLE] van Josef Melnik en Paul Coudret. Opgenomen onder moeilijke omstandigheden (de crew moest doorlopend gewapend bewaakt worden en zonder de persoonlijke tussenkomst van Nelson Mandela zou de film nooit afgeraakt zijn) door Mario Barroso. Formaat 16/9. Nicam Stereo.

Le poids d'un secret

1996 | Drama

België/Frankrijk 1996. Drama van Denis Malleval. Met o.a. Amandine Dewasmes, Laure Duthilleul, Jean-Claude Dauphin, Thiam en Vincent Colombe.

Dewasmes is de veertienjarige dochter van een vroom katholiek echtpaar, Dauphin en Duthilleul. Zoals elke zondag gaat papa bij zijn oude moeder eten, terwijl mama, tussen haar ander werk door, haar dochter in het oog houdt. Deze is smoorverliefd op een zestienjarige jongen die het thuis zeer moeilijk heeft. Ondanks het verbod van haar moeder gaat het meisje toch naar een fuif in de hoop daar de jongen ook te zien. Tijdens de fuif worden haar dromen echter brutaal stukgeslagen. Twee adolescenten staan centraal in dit door-de-weekse generatieconflict, waarbij de ouders ook niet vrijuit gaan. Redelijk goed gespeeld vooral door de jonge Dewasmes. Michèle Letellier schreef het scenario dat sober-realistisch in beeld gebracht werd door Patrice Payen. Formaat 16/9. Nicam Stereo.

Commandant Nerval

1996 | Actiefilm

Frankrijk 1996. Actiefilm van Henri Helman. Met o.a. Francis Huster, Cristiana Réali, Hugues Quester, Alexandre Arbatt en Vittoria Belvedere.

Huster, alias 'Commandant Nerval', is bibliothecaris maar werkt ook voor de Franse geheime diensten. Hij wordt ingezet om ex-agenten van de Roemeense Securitate te elimineren, die ermee dreigen pestbacillen over Parijs te verspreiden indien hun eis, de vrijlating van één van hun manschappen, niet wordt ingewilligd. Pilootfilm voor mogelijke Franse serie met mooie rol van geheim-agent voor Huster, die bijgestaan wordt in zijn exploten door het half-Braziliaanse fotomodel Réali. Als actie- en charmeduo functioneren die twee perfect, maar hiermee is dan ook alles gezegd. Scenario van David Martin, Pierre Fabre en Michel Lengliney. Muziek van Jean Musy.

Les grandes personnes

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Daniel Moosmann. Met o.a. Caroline Tresca, Marc Duret, Bernard Crombey, Liliane Rovère en Sonia Vollereaux.

Lou (Tresca) en haar vriend Bertrand (Crombey) zijn uit elkaar. Lou denkt dat ze het nu wel alleen kan. Ze stort zich volledig in haar beroep, dat tevens haar hobby is. Ze mist slechts [KA1]e[KA1]en klein ding om echt gelukkig te zijn: een baby, maar dan voor haar alleen. Ze plaatst een advertentie in een huis-aan-huisblad voor een geschikte vader. Na heel wat interviews blijkt antiquair Antoine (Duret) de gelukkige. Hij komt een week per maand bij haar hokken als ze haar ovulatie heeft; net zo lang tot de zaak rond is. Maar dan staat Bertrand ineens voor de deur. Een komedie die het B.O.M-schap (Bewust Ongehuwde Moeder) op de korrel neemt. De grappen zijn langs de flauwe kant en de situaties voorspelbaar. Alleen Tresca slaagt erin om stralend over te komen. Olivier Dutaillis baseerde het scenario op zijn toneelstuk en schreef dat samen met Pierre Aknine. De camera werd gehanteerd door Jean-Claude Saillier.

Le juste : Un homme debout

1995 | Misdaad

Frankrijk 1995. Misdaad van Franck Apprédéris. Met o.a. Claude Brasseur, Amélie Pick, Jean-Pierre Moulin, Tania Sourseva en Marc Chapiteau.

Na een ernstige professionele blunder die hij niet kan verwerken verlaat Inspecteur Brasseur het politiekorps en trekt zich terug in een Franciscanerklooster. Drie jaar later wordt hij priester gewijd. Sindsdien woont en werkt hij in Marseille, waar hij zich hoofdzakelijk bekommert om de kansarme jongeren. Wanneer zijn werk eindelijk vruchten begint af te werpen duikt een ex- gedetineerde op. Deze onthult voor de jongeren het verleden van Brasseur, met als gevolg dat deze zich van de priester afwenden. Eerste aflevering van een reeks met priester-detective Simon, verpersoonlijkt door Brasseur. Ondanks de poging om sociale kritiek in het verhaal te verwerken blijft het allemaal toch maar aan de oppervlakte. Erg origineel is het scenario van Tito Topin en Sylvie Simon al evenmin. Yves Dahan blikte het in. Formaat 16/9. Nicam Stereo.

Le juste : Les enfants de l'amour

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Franck Apprédéris. Met o.a. Claude Brasseur, Amélie Pick, Jean-Pierre Moulin, Tania Sourseva en Hafid Fedaouche.

Er is weer heel wat werk aan de winkel in dit tweede avontuur van [KL]Le juste[KLE] Simon, ex-politieman u priester in Marseille. Hij ontfermt zich over een dakloze knaap die op heterdaad betrapt werd toen hij enkele doosjes sardienen stal voor zijn zieke moeder. Dan moet hij bemiddelen tussen een Franse jongeman en de Marokkaanse familie van het meisje waarop hij verliefd is en bovendien helpt hij nog de zevenentwintigjarige Camille (Pick) die op zoek is naar haar moeder door wie ze als kind in de steek gelaten werd. Je zou voor heel wat minder reeds een stapeltje zakdoeken natwenen. Hoe Brasseur ook zijn best doet hij kan niet optornen tegen het suikerzoete scenario van Sylvie Simon. Yves Dahan stond achter de camera. Nicam Stereo.

Saint-Exupéry: La dernière mission

1994 | Drama, Biografie

Duitsland/Frankrijk 1994. Drama van Robert Enrico. Met o.a. Bernard Giraudeau, Maria de Medeiros, Jean-Paul Comart, Frédéric van den Driessche en Jean-Marie Winling.

De film speelt zich af op 30 en 31 juli 1944, de twee laatste dagen van het leven van Antoine de Saint-Exup[KA1]ery, schrijver van onder meer [KL]De kleine prins[KLE]. De auteur (gespeeld door Giraudeau) is een fervent piloot, gelegerd op een basis op Corsica. Zijn kapitein probeert hem over te halen te stoppen met vliegen, maar daar wil hij niets van horen. De kapitein wordt op het matje geroepen door een officier die getuige was van de smeekbede. Dan volgt een overzicht van de staat van dienst van De Saint-Exupéry, die als piloot bij het leger kwam in 1939. Een gevoelige hulde aan een van Frankrijks meest invloedrijke schrijvers van de twintigste eeuw. Schitterende vertolking van Giraudeau in de titelrol. Ook zijn er oude archiefopnamen te zien. Het intelligente scenario werd geschreven door Enrico en Marcel Jullian. Cyril Lathus fungeerde als fotograaf.

Passeur d'enfants: L'enfant de Cuba

1994 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1994. Drama van Franck Apprédéris. Met o.a. Pierre Arditi, Evelyne Bouix, Hervé Arthur Ratto, Carlos Cruz en Gretel Pequeno.

Tijdens de zomervakantie zet Bouix haar zes-jarig zoontje op het vliegtuig naar Cuba. Hij gaat naar zijn vader Cruz. Een maand later wacht ze in Parijs tevergeefs op het kind. Zijn vader heeft besloten dat hij in Havana moet blijven. Na een half jaar hebben alle juridische mogelijkheden om de jongen terug te krijgen niets opgeleverd. In haar vertwijfeling grijpt ze naar illegale middelen. Eerste in een reeks tv-films gemaakt in het kader van de rechten van het kind naar waargebeurde feiten. Door Josef Melnik en Paul Coudret te boek gesteld onder de titel Passeur d'enfants. Apprédéris en Alexandra Deman hebben hieruit de inspiratie geput voor hun strak gestructureerd scenario dat zowel pakkend als spannend overkomt. Goede vertolking. Yves Dahan filmde op locatie in Cuba.

La Mondaine: La belle de Varsovie

1994 | Misdaad

Frankrijk/Italië 1994. Misdaad van Franck Apprédéris. Met o.a. Patrick Chesnais, Ilaria Borrelli, Wojciech Wysocki, Agnieszka Wagner en Philippe Rouleau.

Chesnais, commissaris bij de zedenpolitie, heeft nog een rekening te vereffenen met de moordenaar van zijn beste vriend, over wiens zoontje hij zich heeft ontfermd. Hij krijgt daartoe de kans wanneer hij, na de moord op een zestienjarige Poolse striptease-danseres, een netwerk van vrouwenhandel op het spoor komt. Hij zweert dit web op te doeken. Alledaagse, gewelddadige politiefilm geeft een beeld van de handel in Oosteuropese vrouwen in Frankrijk. Uit dit onderwerp was veel meer te halen dan scenaristen Jacques Labile, Simon Michael, Michèle Letellier en Apprédis ten tonele brengen. De humoristische kwinkslagen in de dialogen gaan eveneens de mist in. Yves Dahan zette alles netjes op film.

L'ange noir

1994 | Thriller, Actiefilm, Drama

Frankrijk 1994. Thriller van Jean-Claude Brisseau. Met o.a. Sylvie Vartan, Michel Piccoli, Tchéky Karyo, Alexandra Winisky en María Luisa García.

Regisseur Brisseau maakte L'ange noir in de beste traditie van de film noir. De zwarte engel uit de titel is de blonde Stéphane, die in koelen bloede een gangster neerknalt, maar tegenover haar man, een rechter, beweert dat het uit zelfverdediging was: de gangster wilde haar verkrachten. De rechter vraagt een collega haar te verdedigen, en die hapt maar wat graag toe, want weinig mannen kunnen de charmes van de mysterieuze Stéphane weerstaan. Zangeres Sylvie Vartan speelt Stéphane, van wie ze ondanks haar wat hogere leeftijd (Vartan werd tijdens de opnames vijftig) een inderdaad zeer verleidelijke vrouw wist te maken.

Deux justiciers dans la ville

1993 | Misdaad

Zwitserland/Frankrijk/Portugal 1993. Misdaad van Franck Apprédéris. Met o.a. Thierry Lhermitte, Jean-François Stévenin, Jean-Claude Dauphin, Eva Darlan en Vania Vilers.

Lhermitte en Stévenin vormen een alles behalve orthodox politieduo; hun verhoor-praktijken worden alom gevreesd. Ze worden naar een dorpje gezonden om een moordzaak op te lossen. Hun reputatie reist vooruit en de bewoners zijn bang. Ze kunnen iedereen intimideren behalve Dauphin, de locoburgemeester en vriend van het slachtoffer, die de storm moeiteloos doorstaat. Er volgt echter een tweede moord. Politiefilm vol humor, schitterend gespeeld door de hoofdrollen, die zich kunnen uitleven omdat ze verschillende persoonlijkheden kunnen spelen. Gérard Carré en Alain Minier baseerden hun scenario vrijelijk op de roman Les Justiciers van Alexis Lecaye. Pretentieloos amusement, in beeld gebracht door Jacques Loiseleux en Claude Robin.

Sweet Killing

1992 | Thriller, Komedie

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk/Canada 1992. Thriller van Eddy Matalon. Met o.a. Anthony Higgins, Leslie Hope, F. Murray Abraham, Michael Ironside en Andréa Ferréol.

Bankemploy[KA1]e Higgins houdt van strips en met de handgemaakt elektrisch speelgoed. Zijn lijvige vrouw Ferreol probeert hem voortdurend onder de plak te houden. Higgins wil scheiden, maar Ferreol niet. Dan besluit hij haar koud te maken, op een idee gebracht door een stripverhaaltje. Om zich een alibi te verschaffen zoekt hij een niet bestaande cli[KA3]ent van de bank op, genaamd Zargo. Inspecteur Ironside betwijfelt of Ferreol wel het slachtoffer is geworden van een inbraak, want hij vindt dat Higgins te veel is opgeleefd door zijn nieuwe, zeer aantrekkelijke relatie met Hope. Plotseling duikt Zargo (Abraham) op! Spitse, onderhoudende zwarte komedie, die vooral liefhebbers van goedlachse supsensefilms zal boeien. Komt zeer goed tot zijn recht op het kleine scherm. Leuk gespeeld; naar het boek van Angus Hall Qualthrough, dat door Dominique Roulet en medeproducent Eddy Matalon tot een effectief scenario werd bewerkt. Hughues De Kaeck stond achter de camera en Alain Rivard voorzag de film van Dolby-geluid.

The Rainbow Thief

1991 | Komedie, Fantasy

Verenigd Koninkrijk 1991. Komedie van Alejandro Jodorowsky. Met o.a. Christopher Lee, Peter O'Toole, Omar Sharif, Jude Alderson en Brigitte Barclay.

Aan de waterkant van een onbepaalde stad woont de excentrieke dakloze misantroop O'Toole die rustig het tijdstip afwacht, waarop zijn oom voorgoed zijn ogen gaat sluiten. Hij hoopt het gigantische fortuin te erven, ook al probeert de hebberige familie hem daarop vooruitlopend onvermogend te laten verklaren en wil hem onder curatele laten stellen.

Vanille fraise

1990 | Komedie, Actiefilm

Frankrijk/Italië 1990. Komedie van Gérard Oury. Met o.a. Pierre Arditi, Jacques Perrin, Riccardo Cucciolla, Giuseppe Cederna en Pino Quartullo.

Een rustig en tevreden stelletje, dat een kleine porceleinfabriek beheert, krijgt een gevaarlijke opdracht toevertrouwd, gericht tegen een bende terroristen. Ze moeten een schip - THE MALTESE FALCON (!) - dat geladen is met raketten, laten zinken. Zoals altijd komt G[KA1]erard Oury met een boertige klucht maar hij gaat deze keer de mist in met de bijzaken. Een ongeloofwaardig scenario (van hemzelf en Danièle Thompson) met een mengsel van potsierlijkheid en geweld als een parodie op de stijl van James Bond en vrijzinnige variaties op de eeuwige driehoeksrelatie. Het einde van het liedje is een smakeloze film van weinig niveau. Het is jammer dat er zulke prima acteurs meedoen. Achter de camera stond Luciano Tovoli.

Gaston Lapouge

1990 | Misdaad

Frankrijk 1990. Misdaad van Franck Apprédéris. Met o.a. Jacques Villeret, Eddy Mitchell, Evelyne Dress en Jacques François.

Nadat hij uit de gevangenis is ontslagen, wordt de hoofdpersoon Lapouge opgevangen door de familie van een gangsterbaas. Hoewel hij veroordeeld werd voor het plunderen van de kas van de bank waar hij werkte, heeft onze antiheld niets van een gangster. Een nogal alledaags scenario, dus. Na één zo goed als waardeloze speelfilm te hebben gemaakt, heeft de regisseur zijn gebrek aan talent in deze televisiefilm uitgekuurd. Maar ere wie ere toekomt, hij werd daarbij geholpen door Villeret, die totaal uit de toon valt als gangster.

Tous en boîte!

1989 |

Frankrijk 1989. Charles Nemes. Met o.a. Jean-Pierre Sentier, Alain Doutey, Gaëlle Legrand en Serge Marquand.

Een opeenvolging van nachtclub-attracties, waarin gepoogd is met een vaag, zogenaamd plot enig onderling verband aan te brengen. Wat betreft de satire op de rare vogels die dit soort gelegenheden bezoeken, die is flauw en bot, terwijl het er allemaal te dik bovenop ligt. Wat betreft de regisseur, hij komt van het 'kleinkunsttheater' en dat is te merken aan de platvloerse regie. Het is echter wel een goede ingeving geweest Sentier de eigenaar van genoemde club te laten spelen.

Noce blanche

1989 | Romantisch drama

Frankrijk 1989. Romantisch drama van Jean-Claude Brisseau. Met o.a. Bruno Cremer, Vanessa Paradis, Ludmila Mikaël, Jean Dasté en François Négret.

Wanneer de 49-jarige filosofieleraar François (Cremer), gehuwd en solide, de getroebleerde leerlinge Mathilde (Paradis) leert kennen, is dat de opmaat tot een amour fou die zal eindigen in een tragedie met louter verliezers. Derde speelfilm van Brisseau, twintig jaar lang leraar op een lyceum in Aubervilliers, thematiseert het redderssyndroom dat mannen bij mooie probleemmeisjes kunnen hebben. Intens spel, een donkere sfeer en enkele mystieke accenten kenmerken dit memorabele drama-op-de-millimeter. Paradis is geweldig in haar acteerdebuut, waarvoor ze de Prix Romy Schneider en een César ontving. Opgenomen in Saint-Étienne, slotscènes in Duinkerken.

Doux amer

1989 | Drama, Komedie

Frankrijk 1989. Drama van Franck Apprédéris. Met o.a. Véronique Jeannot, Niels Arestrup, François Duval, Thierry Fortineau en Tanya Lopert.

Een jonge, moderne en dynamische vrouw wil slagen in het hedendaagse leven met bijbehorende hoogte- en dieptepunten. Ze is binnehuisarchitecte en in verwachting van Arestrup, maar hij wil niet met haar trouwen. Ze gaat haar eigen weg en ontmoet architect Duval, die haar voor een groot project wil. Van het een komt het ander. Het triviale, niet zo bijzondere scenario van Laurence Leiniger en de dialogen van David A. Lang, Lialiane Touati, schrijver Leiniger en regisseur Apprédéris wemelen van de clichés. Deze middelmatige produktie was door de acteurs ook niet meer te redden. Camerawerk van Jean Boffety.

Le Journal d'un fou

1987 | Drama

Frankrijk 1987. Drama van Roger Coggio. Met o.a. Roger Coggio, Fanny Cottençon, Yvette Etievan, Jean-Pierre Darras en Charles Charras.

Een getrouwe bewerking van het sombere drama over waanzin en dood, geschreven door Gogol. Het is begrijpelijk dat Coggio graag dit werk wilde verfilmen, dat hij in de jaren zestig met groot succes voor het toneel heeft bewerkt. Doelmatig acteerwerk in de hoofdrol, maar vooral een zeer gedetailleerde uitwerking van de mise-en-scène, die verbaast door beurtelings virtuoos, storend, eigenaardig en dromerig te zijn.

Les Fausses confidances

1984 | Komedie

Frankrijk 1984. Komedie van Daniel Moosmann. Met o.a. Jean-Pierre Bouvier, Roger Coggio, Fanny Cottençon, Brigitte Fossey en Michel Galabru.

Trouwe bewerking van de komedie van Marivaux maar een beetje te naturalistisch. De productie haalt het niet bij de prachtige opnames van Etienne Becker die de lichtsterkte, het klimaat en de schilderachtige atmosfeer van Marivaux' tijdperk heeft kunnen nabootsen zoals die te zien zijn op de schilderijen van De la Tour en Watteau; een plezier voor het oog, en zo doen de speler de dramaturg nog enige eer aan.

Papy fait de la résistance

1983 | Oorlogsfilm, Komedie

Frankrijk 1983. Oorlogsfilm van Jean-Marie Poiré. Met o.a. Michel Galabru, Christian Clavier, Gérard Jugnot, Jacques Villeret en Jean-Claude Brialy.

Een uit beroemde musici bestaande familie krijgt tijdens WO II een nazi-hoofdkwartier op haar landgoed. Meer uit eigenbelang dan uit patriottisme gaat de familie in het verzet, maar de heldhaftige reputatie is dertig jaar later nog goed voor een talk-show op de tv. Een aaneenschakeling van leuke fragmenten - Villeret levert als Hitlers zingende halfbroer een gave parodie op Julio Iglesias - en minder leuke, met veel plezier in een hoog tempo gespeeld door een groot aantal prominenten.

La Palombière

1983 | Drama

Frankrijk 1983. Drama van Jean-Pierre Denis. Met o.a. Jean-Claude Bourbault, Christiane Millet, Daniel Jegou, Nadine Reynaud en Georges Vaur.

Een arbeider in de Dordogne wordt verliefd op een onderwijzeres met een tijdelijke aanstelling, maar als ze na een aanvankelijke afwijzing op zijn avances ingaat beseffen beiden dat de relatie kortstondig zal zijn. Het authentiek en lyrisch beeld van een provinciale gemeenschap en van de landelijke omgeving wordt verzwakt door de onvoldoende uitgediepte intrige en een bar onovertuigende verleidingsscène, terwijl de Parijse acteur Bourbault uiterlijk aannemelijk is als de held, maar temidden van zijn lokale medespelers toch uit de toon valt.

Itinéraire bis

1983 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1983. Komedie van Christian Drillaud. Met o.a. Georges Wilson, Rufus, André Marcon, Martine Kalayan en Claire Maurier.

De absurde, zotte en droomachtige zwerftocht van een jong echtpaar op zoek naar geld om een busje aan te schaffen voor de verkoop van patat, dat ze uiteindelijk vinden na allerlei verbluffende omzwervingen. Een eerste goede en vermakelijke film op de grens van het denkbeeldige en het onwezenlijke die een beetje doet denken aan de gebroeders Prévert. Soms ook poëtisch, bovendien een ongelijkmatig tempo van een 'zwervende' filmtechniek die veelbelovend is. Een uitstekende vertolking van Wilson als een energieke woeste gehandicapte en van Rufus als maanmannetje.

Prends ton passe-montagne, on va à la plage

1982 | Komedie

Frankrijk 1982. Komedie van Eddy Matalon. Met o.a. Florence Giorgietti, Daniel Prévost, Artus de Penguern, Pierre-Olivier Scotto en Sabine Paturel.

Komedie tegen de achtergrond van een instituut voor therapeutische behandeling met zeelucht en een overwerkte directeur. Deze komedie bevat dezelfde geestigheid als de belachelijke titel. Een echt 'snoepje' op z'n Frans: geen enkel tempo, mislukte pogingen tot grappig zijn, waardeloze regie en tekort aan komische situaties. De acteurs lachen om hun eigen woordspelingen en jammer genoeg zijn zij de enigen. Geen enkele sensualiteit zoals je toch kan verwachten bij zo'n onderwerp.

Le Bahut va craquer

1981 | Komedie

Frankrijk 1981. Komedie van Michel Nerval. Met o.a. Michel Galabru, Claude Jade, Dany Carrel, Darry Cowl en Robert Castel.

Een scholiere uit het arbeidersmilieu is zwanger gemaakt door een klasgenoot uit een bourgeoisgezin. De schoolleiding pleit de jongen vrij, maar wil het meisje verwijderen, wat resulteert in een protestactie van de leerlingen, die hun docenten gijzelen. Deze zoveelste Franse klucht over scholieren die hun leraren - terecht - het leven zuur maken, herhaalt de inmiddels overbekende grappen en typeringen, door steeds dezelfde acteurs. De aanzet tot een nog steeds funest doorwerkend standbewustzijn wordt onmiddellijk losgelaten voor een geïmproviseerd pop-concert en een algehele verzoening.

La Bête d'amour

1981 | Avonturenfilm

Canada 1981. Avonturenfilm van Alfred Sole. Met o.a. D.D. Winters, Richard Sargent, Mariette Levesque en Don Mc Cloud.

Exotische avonturen op een bijna verlaten eiland: Zij, Hij en een dwergaapje. Nadat Zij door Hem verkracht is, stelt zij zich erop in door de aap besprongen te worden. Maar dat alles blijkt niet meer dan een droom te zijn. Dit verbijsterende mengsel van amateurisme en onbenulligheid is nog enigszins het bekijken waard om de humor....niet als zodanig bedoeld. Bovendien slaat een fragment uit MIGHTY JOE YOUNG van Ernest B. Schoedsack (1949) hier als een tang op een varken. Er bestaat zowel een Franse als een Engelse versie; alleen een slimmerik kan zien wat het origineel is. Ook bekend als TANYA'S ISLAND.

Chanel Solitaire

1981 | Biografie, Romantiek

Frankrijk/Verenigde Staten 1981. Biografie van George Kaczender. Met o.a. Marie-France Pisier, Timothy Dalton, Rutger Hauer, Karen Black en Brigitte Fossey.

Achtergelaten in een weeshuis, wordt Gabrielle Chanel (Pisier) op achttien-jarige leeftijd door haar tante opgenomen. In een boutiek ontmoet ze Hauer, die haar introduceert in de wereld, maar het is haar ontmoeting met Dalton die haar leven zal veranderen. Ze stort zich op de modewereld en binnen de kortste keren is de naam Coco Chanel een begrip. Het scenario van Julian More, gebaseerd op de roman van Claude Delay, beperkt zich tot het begin van de carrière van Chanel. Het geeft een goed beeld van de modewereld rond de jaren 1920, maar werd teveel opgebouwd met oubollige clichées. Vertolking is theatraal, de camera van Ricardo Aronovich veel te statisch. Het modehuis Chanel distantiëerde zich van de film.

Pause café

1980 | Komedie

Frankrijk 1980. Komedie van Serge Leroy. Met o.a. Véronique Jannot, Jacques François, Georges Werler, Corinne Aissy en Frédéric Andréi.

De voor- en tegenspoed van een jonge maatschappelijk werkster die aan haar eerste baan op een middelbare school begint. De leerlingen komen in opstand tegen de rector. Het scenario en de dialogen, beide van Georges Coulonges, zitten degelijk in elkaar. Een tamelijk stijve regie.

Le coeur à l'envers

1980 | Drama

Spanje/Frankrijk 1980. Drama van Franck Apprédéris. Met o.a. Annie Girardot, Laurent Malet, Stéphane Audran, Charles Denner en Florence Giorgetti.

Een jongeman keert na twaalf jaar bij zijn vader te hebben gewoond terug bij zijn nog altijd aantrekkelijke en jeugdige moeder. Hij gedraagt zich als jaloerse minnaar en weet een breuk met haar vriend te forceren. Tijdens een vakantie in Spanje steken ook bij haar incestueuze verlangens de kop op, maar de redelijkheid zorgt voor een voortijdig en definitief afscheid. Een nieuwe poging om de jeugdige Malet te lanceren als lustobject voor rijpere dames resulteert in een onbedoelde belachelijkheid waarbij geen cliché wordt overgeslagen.

Clair de femme

1980 | Drama

Duitsland/Frankrijk/Italië 1980. Drama van Costa-Gavras. Met o.a. Yves Montand, Romolo Valli, Heinz Bennent, Lila Kedrova en Roberto Benigni.

Een man wiens vrouw op het ziekbed zelfmoord heeft gepleegd komt toevallig in contact met een vrouw met een verongelukt kind en een spraakgestoorde echtgenoot. Tijdens een nachtelijke zwerftocht geven ze elkaar de moed om verder te gaan zonder dat er een diepere relatie ontstaat. Het thema en sterk spel van de hoofdrollen helpen de film heen over een nadrukkelijke en literaire symboliek van ontmoetingen en situaties onderweg. Een ongewone film voor de regisseur, naar de roman van Romain Gary.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jean Musy op televisie komt.

Reageer