Florence Hautier

Acteur

Florence Hautier is acteur.
Er zijn 8 films gevonden.

Un aller simple

2001 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 2001. Romantiek van Laurent Heynemann. Met o.a. Jacques Villeret, Barbara Schulz, Lorànt Deutsch, Jean Benguigui en Eva Ionesco.

Jean-Pierre (Villeret) is een ambtenaartje en een nebbisjman op buitenlandse zaken. Zijn chef (Odent) heeft een relatie met zijn vrouw, maar Jean-Pierre voelt zich te impotent om er iets aan te doen. Hij meldt zich als vrijwilliger om Aziz (Deutsch), een illegale immigrant, te begeleiden naar zijn vaderland in het Atlasgebergte van Marokko. Jean-Pierre wordt er door de familie van Aziz met open armen en alle eerbetoon ontvangen, zodat hij eigenlijk niet meer terug wil naar Parijs. Om zijn nieuwe geluk nog meer te vergroten, is er de bevallige gids voor toeristen Val[KA1]erie (Schulz), die bereid is met hem een nieuwe toekomst te beginnen. Oh, wat is het leven toch mooi... Politiek correcte klucht van nul en generlei waarde, gespeeld door de populaire clown van het witte doek Villeret, die ondanks zijn geringe postuur het beeld voortdurend vult. Het scenario is van regisseur Heynemann en Albert Algoud naar de roman van Didier van Cauwelaert. Voor de fans van hoofdrol Villeret.

La nuit des Hulottes

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Michaëla Watteaux. Met o.a. Julien Guiomar, Elizabeth Bourgine, Magali Noël, Antoine Du Merle en Jean Nehr.

Meubelmaker Cyprien (Guiomar) is van plan om van zijn oude dag te genieten. Ook al beseft hij dat de wijn, de tabak en zijn zalig nietsdoen zijn gezondheid kunnen schaden, toch is hij vast van plan zich er volledig aan over te geven, zeker na de dood van zijn echtgenote. Samen met de tienjarige Olivier (Du Merle) bouwt hij in zijn atelier een zweefvliegtuig. Zijn geluk kan niet meer op wanneer Rainette (No[KA3]el), zijn jeugdliefde, terug in de buurt komt wonen. Maar zijn zoon Laurent (Marchasson) en dochter Marthe (Bourgine) die nooit zijn liefde hebben gekend, hij was te trots om te zeggen dat hij van hen hield, zijn vastbesloten hem 'voor zijn bestwil' in een rusthuis te plaatsen. Het aangrijpende portret van een oude man die, door nooit emotie te tonen, moet vechten voor zijn vrijheid. Guiomar zet een knappe prestatie neer die voldoende motivatie moet zijn om de film te bekijken. De film is tevens een warm pleidooi om mensen in de herfst van hun leven niet als 'minderwaardig' te beschouwen. Catherine Moinot en Watteaux baseerden het scenario op de roman van Gilbert Bordes. Fotografie is van Mario Barroso.

Julie Lescaut : L'école du crime

1998 | Misdaad

België/Frankrijk/Zwitserland 1998. Misdaad van Alain Wermus. Met o.a. Véronique Genest, Mouss Diouf, Renaud Marx, Alexis Desseaux en Jennifer Lauret.

Op een ochtend wacht het kindermeisje van de Grandets een onaangename verrassing. Bij het betreden van het huis vindt ze Jean Grandet en zijn vrouw dood op de divan. Julie Lescaut (Genest) en haar team komen in actie. Vreemd genoeg is er niets gestolen en de baby ligt ongedeerd in bed. De zestienjarige zoon David (Dupuy) is spoorloos. Julie vreest dat de jongen in gevaar is. Bovendien heeft hij ook moeilijkheden op school. Dank zij Julies dochter Sarah (Lauret) komen ze hem op het spoor. De jongen leeft in angst, want hij was getuige van de koelbloedige moord, gepleegd door twee hem onbekende mannen. Zonder ook maar een ogenblik origineel of verrassend te zijn slagen de makers erin om een boeiende politiefilm af te leveren, met zoals steeds een goede vertolking van Genest als commissaris en moeder, twee functies die ze onmogelijk van elkaar gescheiden kan houden. Haar dochters krijgen trouwens steeds meer inbreng in de reeks. Goede tv-ontspanning zonder meer, geschreven door Stéphane Kaminka. Achter de camera werd plaatsgenomen door Jean-Claude Hugon. Stereo. Aflevering van het seizoen, nummer van 72. Stereo.

L'inventaire

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Caroline Huppert. Met o.a. Ludmila Mikaël, Didier Bozace, Caroline Trousselard, Jean-Yves Gautier en Florence Hautier.

Na de dood van haar vader erft Melanie (Mika[KA3]el) het familiehuis dat reeds sinds vier generaties in hun bezit is. Haar jongere zus, Viviane (M[KA1]eril), is jaloers op de band die steeds bestaan heeft tussen Melanie en hun vader. Beide zussen hebben een totaal verschillend karakter. Melanie is een romanticus, gescheiden, maar ze heeft een verhouding met de gehuwde Georges (Bezace). Viviane daarentegen is een nuchtere zakenvrouw die, samen met haar dochter Hermine (Trousselard) een theesalon openhoudt. Deze laatste staat erop dat er zo vlug mogelijk een inventaris opgemaakt wordt van alles wat zich in het huis bevindt. De aanvankelijk gespannen verhouding tussen de zussen wordt alsmaar meer uitgesproken, tot het hatelijke toe. Een boeiend psychologisch drama dat vooral steunt op de sterke vertolkingen van beide protagonisten. Het uitgangspunt lijkt vervelend te zijn en werd bovendien erg literair uitgewerkt, maar toch blijf je er geboeid naar kijken. Huguette Desbaisieux baseerde haar scenario op de roman van Madeleine Chapsal.

Printemps, automne

1995 | Romantiek, Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1995. Romantiek van Patrick Volson. Met o.a. Micheline Presle, Claude Piéplu, Sonja Codhant, Guillaume Canet en Agathe Chouchan.

De negentien-jarige Canet is bepaald geen sympathieke jongeman. Hij schaamt zich voor zijn ouders en heeft er een hekel aan met hen naar de camping te gaan. Hij wint een droomreis op een luxe-cruiser. Eindelijk een stapje dichterbij de jet-set waar hij zo van droomt. Minder leuk is dat hij gekoppeld wordt aan de opdringerige kassière Codhant. Voor de liefhebbers van lege, nietszeggende liefdesverhaaltjes, verteld met een lach en een traan, zal deze film ongetwijfeld een hoogtepunt zijn. Voor alle andere filmliefhebbers is het verveling geblazen. Zelfs veteranen als Presle en Pieplu zijn verloren in dit dunne scenario van David Pharao, dat heel luxueus in beeld gebracht werd door Jacques Boumendil. Formaat 16/9.

L'instit : Aimer par cœur

1995 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1995. Drama van Pierre Lary. Met o.a. Gérard Klein, Laurence Masliah, Vincent Winterhalter, Betty Krestinsky en Marina Rodriguez-Tomé.

Onze leraar Klein die altijd invalt voor een ander, wordt ditmaal naar Hyères gezonden. Ze zijn daar drukdoende de een middeleeuwse feest voor te bereiden. Hij logeert bij Winterhalter en Masliah. Wanneer hun zoontje met tranen in de ogen aan Klein vraagt of het waar is dat zijn vader gaat sterven, is hij erg onthutst. Zijn vader blijkt inderdaad AIDS te hebben. Natuurlijk mag deze eigentijdse aandoening niet ontbreken in deze supersentimentele reeks. Je mag echter niet verwachten dat het als een echt probleem behandeld wordt. Het belangrijkste is de reactie van het kind op de ziekte van zijn vader en dat is dan weer voldoende voor enkele natte zakdoeken. Lary schreef het scenario samen met Pierre Pauquet, Christophe Martet en Didier Cohen. Bernard Noisette stond achter de camera.

Entre ces mains-là

1995 | Thriller, Drama

Frankrijk 1995. Thriller van Arnaud Selignac en Arnaud Sélignac. Met o.a. Sophie Duez, Olivier Sitruk, Sylvie Ferro, Dominique Bluzet en Serge Sauvion.

In een groot streekziekenhuis slaakt iedereen een zucht van verlichting bij het ontslag van anesthesiste Agn[KA2]es Berthelin (Cappo). Ze is een lastig wijf en niet erg geliefd bij haar collega's. Kort voor haar vertrek stierf een patiënte op de operatietafel. De overledene is bovendien niet de eerste de beste: ze was de echtgenote van een vooraanstaand burger van het stadje. Achteraf blijkt dat het niet alleen te wijten was aan Agnès Berthelins onverantwoorde afwezigheid in de operatiezaal, maar dat er geknoeid werd met de medische apparatuur. Spanningsloze medische suspensefilm met oeverloos gelul. Het scenario van Georges Lautner en Daniel Riche, naar een idee van David Kodsi is te geforceerd en veel te voorspelbaar. Michel Mandero stond achter de camera.

La voyageuse du soir

1994 | Komedie, Familiefilm, Drama

Frankrijk/Italië/Zwitserland 1994. Komedie van Igaal Niddam. Met o.a. Sophie Broustal, Andrea Occhipinti, Yves Jacques, Aurore Clément en Maxime Leroux.

Viviane Vermorel (Broustal) groeit op in Marseille. Haar vader is marine-officier en meestal afwezig. Haar moeder, een naaister, weigert in te zien dat haar dochter het talent bezit om een succesrijke mode-ontwerpster te worden. Het komt dan ook dikwijls tot hevige ruzies tussen moeder en dochter. De enige die begrip opbrengt voor het meisje is Jeanne (Cotillon), eigenares van het H[KA4]otel des Voyageurs, waar zeelieden en prostitu[KA1]ees elkaar ontmoeten. Nadat ze door haar vriend bedrogen werd, besluit Viviane naar Parijs te trekken om er een mode-opleiding te volgen. Drie jaar later studeert ze met succes af. Door haar grote zelfzekerheid slaagt ze erin een baan als stagiaire te krijgen in het mode-atelier van J. Boissard. Hier maakt ze kennis met Boissards medewerker Arthur (Jacques), die droomt van een carrière als striptekenaar. Het dramatische relaas van een meisje dat haar milieu wil ontvluchten en er nog in slaagt ook. Het verhaal loopt niet altijd even vlot en Broustal is niet steeds even geloofwaardig in haar rol. Dat sociaal succes steeds een prijs heeft is de moraal van het scenario dat Odile Barsky en Igaal Niddam baseerden op de roman van Annick Geille. Fotografie van Charlie Gaëta.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Florence Hautier op televisie komt.

Reageer