Jean-Paul Bonnaire

Acteur

Jean-Paul Bonnaire is acteur.
Er zijn 20 films gevonden.

Mischka

2002 | Drama, Komedie

Zwitserland/Frankrijk 2002. Drama van Jean-François Stévenin. Met o.a. Jean-Paul Roussillon, Jean-François Stévenin, Rona Hartner, Salomé Stévenin en Pierre Stévenin.

Tijdens de grote vakantie naar de zee in het zuidwesten van Frankrijk brengt het lot een viertal personen bijeen, die in de eerste instantie niets met elkaar gemeen heeft. De hoogbejaarde opa Mischka (Roussillon) wordt door zijn onhebbelijke zoon, die voor hem alleen nog maar een plaatsje in de kofferbak van zijn stationwagen had, in zijn stinkende plunje `vergeten` bij een pompstation aan de autoweg. Daar ontmoet Mischka verpleger G[KA1]eg[KA2]ene (Jean-Fran[KA10]cois St[KA1]evenin), die ook niet meer de jongste is. Later voegt zich bij hen een overjarige rockster (Hartner) met de legendarische naam Joli Coeur (het aapje uit [KL]Alleen op de wereld[KLE] van Hector Malot) en de vijftien-jarige wegloopster Jane (Salom[KA1]e St[KA1]evenin) die met haar jongere broertje L[KA1]eo (Pierre St[KA1]evenin) op zoek is naar haar vader. Ze beleven onderweg van alles en nog wat en komen allerlei bonte vogels tegen, waaronder zelfs de verdwaalde rocker Johnny Hallyday (die zichzelf speelt). Zo wordt het niet alleen een ongelooflijke reis, maar ook een vakantie om nooit meer te vergeten. Een ensemblestuk, waarvan men in Frankrijk hoog opgaf, maar de kijker daarbuiten herkent het als het zoveelste drukke en nodeloze gedoe langs 's heeren wegen in het hoogseizoen. Het scenario is van regisseur Stévenin, die er met zijn derde, minimalistische film een gezellig familieonderonsje van maakte - dat spaart kosten. Het camerawerk is van Pierre Aïm.

De l'amour

2001 | Drama

Frankrijk 2001. Drama van Jean-François Richet. Met o.a. Virginie Ledoyen, Yazid Aït, Mar Sodupe, Stomy Bugsy en Jean-François Stévenin.

Maria (Ledoyen) is twintig. Ze is afkomstig uit een kleinburgerlijk, maar net milieu van Spaanse immigranten. Ze woont in een banlieu, die geleidelijk in verval raakt. Er wordt gedealed, gewed op vechtende pitbulls en er is vandalisme, maar het schijnt Maria niet te deren. Temidden van de jonge beurs, die rondkarren in glanzende BMW-tjes op afbetaling, voelt zij zich happy met haar vriendje Karim (Aït), wiens ouders uit de Maghreblanden afkomstig zijn. Ze droomt ervan om een restaurant te openen, maar vindt werk op een kussenfabriek, waar ze aan de lopende band moet staan. Na een aantal weken hangt het monotone werk haar de keel uit en geeft ze de pijp aan Maarten. Bij het shoppen in een grote hypermarkt steelt ze zonder na te denken een stuk lingerie en wordt op heterdaad betrapt. Rebellerend tegen haar omstandigheden, ontkent ze hardnekkig de diefstal, belandt op het politiebureau en het gaat van kwaad tot erger. Kleine oorzaken, grote gevolgen. Richet, die naam heeft gemaakt als geëngageerde filmer met talent, die geen blad voor de mond neemt, heeft een luchtig drama over jongeren uit de voorsteden gebracht. Hoofdrol Ledoyen vult gemakkelijk het scherm, daarbij adequaat gesteund door bijrollen Stévenin als flic Bertrand, hip-hop muzikant Stomy Bugsy als drugsdealer Manu en Putzulu als Pascal de inspecteur van politie. Het scenario van regisseur Richet en Aït is misschien net iets te luchtig als drama, maar het bevat een scherpe milieuschets. Het camerawerk is van Christophe Beaucarne.

Sur un air d'autoroute

2000 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 2000. Komedie van Thierry Boscheron. Met o.a. Sacha Bourdo, Aure Atika, Philippe Nahon, Marc Berman en Marie-France Pisier.

Jeff (Bourdo) heeft een baantje als papierprikker aan de Franse p[KA1]eage en hij hoopt daarmee dichter in de buurt te zijn van zijn ex-vriendin P[KA1]erinne (Atika), die in een tolhuisje zit, om haar hartje opnieuw te winnen. Als hij langs de kant van de snelweg aan het opruimen is, wordt er een muziekschijf uit een voorbijrijdende auto geworpen waardoor zijn oor wordt afgesneden. Jeff krijgt een vreemde sensatie: hij hoort muziek en allerlei andere geluiden op een afstand. Hij laat zich leiden door wat hij hoort en maakt een avontuurlijke tocht door het land, waarbij hij zelfs eventjes van Frankrijk in Zwitserland belandt. Dr. Rouget (Pisier), een wat curieuze verschijning, probeert hem in de finale een oor aan te naaien. De film is een aaneenschakeling van grappige en minder grappige schetsen, voldoende voor een goede moyen-m[KA1]etrage, onvoldoende voor een avondvullende speelfilm, die tenslotte onderuit gehaald wordt door het scenario van Philippe Donzelot, Philippe Charazenc, Xavier Mathieu en regisseur Boscheron, naar diens idee. De titel is een woordspeling op een melodie (air) en een parkeerplaats aan de Franse autoroute. Het camerawerk van Jérôme Israel is opgenomen met een digitale camera en ziet er tiptop uit.

Le monde de Marty

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Denis Bardiau. Met o.a. Michel Serrault, Jonathan Demurger, Annick Alane, Florence Hebbelynck en Camille Japy.

Het scenario van debuterend regisseur Bardiau en Alexandre Jaffray kan niet origineel genoemd worden, want het thema van een kind dat kanker heeft en een oude man met een uitzichtsloze toekomst, die elkaar ontmoeten in een ziekenhuis en samen een aangename tijd beleven voordat het `zo ver` is, is op talloze wijzen door andere filmmakers met wisselend succes gedaan. Deze film kent zijn levendige momenten, die vooral naar voren komen door hoofdrol Demurger als de tien-jarige Marty die leukemie heeft. Marty`s tegenpool is Antoine Berrant (Serrault), een oude man van in de zeventig die verlamd is, niet meer kan spreken en in zijn rolstoel al ontelbare dagen in het ziekenhuis heeft gesleten en nu aan de ziekte van Alzheimer lijdt. Op een of andere manier slagen zij erin om met elkaar te communiceren. Helaas blijft alles te veel aan de oppervlakte en gaat de film bijna ten onder aan de goede bedoelingen, ware het niet dat hij gered werd door het vaardige spel van Serrault. Bardiau leerde het vak bij Luc Besson, maar die maakt toch betere en sterkere films. Het camerawerk is van Alain Levent.

Les enfants du printemps : Les feuilles mortes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marco Pico. Met o.a. Pierre Arditi, Dominique Labourier, Michel Aumont, François Cluzet en Jean-Claude Dreyfus.

Na de beurscrash van 1987 wordt Jean (Arditi) verraden door zijn vennoot Fr[KA1]ed[KA1]eric Jiminez (Chatelais), die verliefd is op Virginie (Labourier), maar door haar werd afgewezen. Jean wordt beschuldigd van corruptie en belandt in de gevangenis. Ondertussen heeft ook het koor van Virginie te kampen met problemen te wijten aan ideologische meningsverschillen. Philippe (Simonet), het enige kind van Jean en Virginie, kan zijn draai niet meer vinden in de maatschappij die rond hem lijkt af te brokkelen. Al zijn zekerheden verdwijnen een voor een. Het derde en laatste deel van een schitterende trilogie die gelijktijdig een balans opmaakt van het culturele en financiële milieu in Frankrijk in de jaren 1980. De bekende componist van filmmuziek Jean-Marie Sénia speelt in deze mini-reeks de rol van de dirigent van het koor van 'de Lentekinderen'. Een serie die het verdient om er rustig bij neer te zitten en van te genieten. Naast de uitstekende vertolkingen zijn er het intelligent in elkaar gestoken scenario van Jean-Michel Gaillard en Jacques Kirshner en de prachtige decors en kostuums waar je in weg kan dromen. François Lartigue stond ook ditmaal achter de camera. Stereo.

Les enfants du printemps : Les copains d'abord

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marco Pico. Met o.a. Pierre Arditi, Dominique Labourier, Michel Aumont, François Cluzet en Jean-Claude Dreyfus.

1989. De twintigjarige Philippe (Simonet) wordt naar het ziekenhuis gebracht. De jongeman heeft zelfmoord gepleegd. Het gaat om de zoon van Jean Charlet (Arditi), een bankier die wegens corruptie achter de tralies zit en Virginie (Labourier), de stuwende kracht achter een zangkoor in Evry. Arlette Brissac (Br[KA3]ucher), een journaliste wiens dochter de vriendin was van Philippe, tracht diens motieven te achterhalen. Ze neemt contact op met Commissaris Francis Gluckstein (Coutteure) en samen verdiepen ze zich in de geschiedenis van de Charlets en het koor. Dit voert hen terug naar het jaar 1981. Het eerste deel van een drieluik over de mannen en de vrouwen van uiteenlopende standen en rassen die verbonden zijn door een grote liefde voor het lied. In flashback zijn we getuige van de oprichting van het koor en hun eerste repetities. Dit gegeven is doorweven met het dramatische thema van menselijke relaties. De schitterende vertolkingen maken de film een lust voor oog en oor. Jean-Michel Gaillard en Jacques Kirshner schreven het scenario. Fotografie is van François Lartigue. Het tweede deel heeft als ondertitel EN HAUT DE L'AFFICHE. Stereo.

Les enfants du printemps : En haut de l'affiche

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marco Pico. Met o.a. Pierre Arditi, Dominique Labourier, Michel Aumont, François Cluzet en Jean-Claude Dreyfus.

Arlette Brissac (Br[KA3]ucher) verdiept zich, samen met Commissaris Gluckstein (Coutteure), verder in de geschiedenis van de familie Charlet in de jaren 1980. Vader Jean (Arditi) heeft een nieuwe vennootschap opgericht en is opgeklommen tot een vooraanstaande, machtige zakenleider in de financi[KA3]ele sector. Zijn vrouw Virginie (Labourier) wordt volledig opgeslorpt door de activiteiten van haar koor. Geen van beiden bekommert zich om hun zoon Philippe (Simonet) en ze beseffen niet dat hij een kwetsbare, labiele persoonlijkheid ontwikkelt. Het tweede deel van de trilogie over de financiële en culturele werelden van het Frankrijk in de jaren 1980. Een strakke regie en schitterende acteerprestaties zorgen ervoor dat de film blijft boeien en dat de personages steeds weer verrassend uit de hoek komen. Vooral de Vlaming Coutteure, in zijn laatste rol, is aangrijpend goed. Ook nu weer werd het scenario geschreven door Jean-Michel Gaillard en Jacques Kirshner. Fotografie is van François Lartigue. Het derde deel kreeg als ondertitel LES FEUILLES MORTES. Stereo.

Le voyage à Paris

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marc-Henri Dufresne. Met o.a. Olivier Broche, François Morel, Micheline Presle, Marina Tomé en Valentin Morel.

Daniel Dubosc (Broche) werkt in een tolhuisje aan de p[KA1]eage van een Franse autoroute in de provincie. Hij is vrijgezel en wil tegen de uitdrukkelijke wens van zijn moeder (Presle) zeer beslist de Eiffeltoren in Parijs zien. Hij vertrekt naar de hoofdstad met de bedoeling bij zijn neef Jacques (Morel) in de banlieu te gaan logeren. Tijdens de taxirit naar Jacques stopt de chauffeur eventjes en verlaat de auto. Op dat moment stapt er een zwangere vrouw in, die persweeën heeft en Daniel aanspoort naar het ziekenhuis te rijden. Daniel is onhandig, veroorzaakt een ongeluk en zit met de brokken, die hem doen belanden in een psychiatrische inrichting. En daar begint de pret... Het scenario van regisseur Dufresne en bijrolspeler Morel is niet superorigineel, maar dankzij het aanstekelijke spel van Broche toch heel aangenaam vertier dat met een hoop toestanden behoorlijk de draak steekt. De film trok nauwelijks bezoekers in de bioscopen en is eigenlijk meer geschikt voor de thuisbuis. Mis hem dus niet als hij wordt uitgezonden. Het camerawerk is van Mathieu Poirot-Delpech.

Le cocu magnifique

1998 | Romantiek

Duitsland/Frankrijk 1998. Romantiek van Pierre Boutron. Met o.a. Isabelle Carré, Sagamore Stévenin, Yves Pignot, Sebastian Koch en Philippe Morier-Genoud.

Eind jaren 1930. Bruno (St[KA1]evenin) komt weer thuis na zijn legerdienst. Zijn vrouw Stella (Carr[KA1]e) wacht hem vol liefde op. Eindelijk kunnen ze ten volle van elkaar genieten. Bruno pronkt met zijn beeldmooie vrouw en merkt met trots hoe andere mannen hem benijden. Maar hoe kan hij er zeker van zijn dat ze hem niet bedriegt? Bestaat echte trouw wel? Langzaam maar zeker wordt Bruno verteerd door een ziekelijke jaloezie. Als zijn legermakker Petrus (Krüger, Jr.) hen komt bezoeken duwt hij Stella praktisch in diens armen. Zo moet hij tenminste niet meer in onzekerheid leven. Tweede filmversie van het populaire toneelstuk van de Frans-Belgische schrijver Fernand Crommelynck en superieur aan deze uit 1947. Carré is een schitterende Stella, de speelbal van de liefde, die er toch in slaagt de mannen in haar leven om de vinger te winden. De plot komt nu wel ouderwets over, maar regisseur Boutron, die samen met Bertrand Poirot-Delpech het scenario schreef, weet er een nostalgisch boerendrama van te maken dat zeker over de nodige charme beschikt. Mooie fotografie van André Neau.

Les rives du paradis

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Robin Davis. Met o.a. Richard Bohringer, Bernard Verley, Coraly Zahonero, Diane Bellego en Elisabeth Kaza.

Tijdens een huwelijksfeest in het dorp geeft de koppige boer Raoul Peyrolle (Bohringer) burgemeester Philippe Saint-Brice (Verley) een vuistslag. Zojuist heeft Raoul vernomen dat hij het proces verloren is dat hij had ingespannen omdat het dorpsbestuur zijn boerderij wil onteigenen om er een sportcentrum te bouwen. Raoul, een weduwnaar, heeft nog drie dagen tijd om te verhuizen. Op de boerderij woont hij samen met zijn twee zonen, de advocaat Fran[KA10]cois (Boisselier) en Raouls opvolger Rick (Slagmulder) en zijn dochtertje Julie (Valette). Raoul verwijt de burgemeester ook een oogje te hebben op Agn[KA2]es (Bellego), de vrouw met wie hij wil trouwen. Rick volgt zijn vader, terwijl François tracht hem tot rede te brengen. Het was een eerlijk proces en zij hebben het verloren. De ruzie tussen vader en zoon wordt nog heviger als François opmerkt dat hij Agnès geen vrouw vindt voor zijn vader. Een familieruzie en een strijd tegen de overheid voor hun eigendom, een cocktail die een boeiende film waarborgt, temeer daar de acteurs zich uitstekend in hun rollen inleven. Erg origineel is het niet, maar het is zeker gelukt als ontspanning met een zeker niveau. Patrick Laurent en Davis schreven het scenario. Sfeervolle fotografie van Jimmy Glasberg.

Les braconniers de Belledombre

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Philippe Triboit. Met o.a. Niels Dubost, Benjamin Rataud, Erwan Creignou, Christophe Rault en Agathe De la Boulaye.

Jean-Pierre (Rault), Richard (Dubost), Alain (Rataud) en Jacky (Creignou) zijn vier kompanen die samen opgegroeid zijn in Belledorme in de Gironde. De werkloosheid in het gehucht is erg groot en de vier leven van het nietsdoen en het uitvoeren van strooptochten op zee. Tijdens een van die tochten beschadigen ze een boot en vermits ze voor de herstellingen een aanzienlijke som moeten ophoesten besluiten ze op andere strooptochten uit te gaan. Ze worden echter betrapt en terwijl de anderen kunnen ontsnappen wordt hun leider Jean-Pierre aangehouden. Tragische gebeurtenissen zullen de arme Richard samenbrengen met de rijke, ambitieuze Florence (De la Boulaye). Een niet erg opwindend misdaadsdrama met sociale ondertoon. Er wordt ontzaglijk veel geleuterd, met als gevolg dat de actie praktisch nihil is. De acteurs krijgen allen de kans hun nummertje op te voeren, maar dat maakt zeker nog geen goede film. Scenaristen Simon Michael, Dominique Louise Pellegrin en Jean-Michel Rodrigo werden geïnspireerd door een verhaal van Pellegrin en Rodrigo. Alain Levent stond achter de camera.

Le censeur du lycée d'Epinal

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Marc Rivière. Met o.a. Jean-François Balmer, Patrick Chesnais, Laure Duthilleul, Sylvie Joly en Anne Roumanoff.

Jean Denamur gaat door het leven zoals hij reeds zesendertig jaar lang de weg naar het Hoch-lyceum neemt: rechtdoor, zonder fantasie en eentonig. Hij is nu onderdirecteur van het lyceum van Epinal waar hij ooit als leerling begon en waar hij later leraar werd. Zijn leven neemt echter een drastische wending wanneer hij zijn levenslustige jeugdvriend Julien Dessales (Chesnais) weer ontmoet. Eensklaps kan hij weer lachen, van het leven genieten, tot grote jaloezie van zijn vrouw Marianne (Duthilleul). Op een avond besluiten ze, lachend als adolescenten, hun derde vriend, Francis Delorme (Bouclet) te verrassen met een bezoek. Francis is echter elk gevoel voor humor verloren. De reacties van drie mannen in volle midlife-crisis. Elk van hen reageert er anders op en de boodschap is dan ook dat je best van elk moment kunt genieten. Een frisse en tedere komedie waaraan regisseur/ scenarist Rivière jaren gewerkt heeft. De spitse dialogen worden aan een hoog ritme afgevuurd door een uitstekende cast. Eindelijk nog eens een Franse film die explodeert als een vuurwerk. Fotografie van Alain Levent.

Vice vertu et vice versa

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Françoise Romand. Met o.a. Florence Thomassin, Anne Jacquemin, Marc Lavoine, Serge Dupire en Curtis Efoua Ela.

Alice Mercier (Jacquemin) en Barbara Franklin (Thomassin) zijn buren en lijken uiterlijk op elkaar. Verder zijn ze complete tegenpolen. Alice is een werkloze schrijfster die financieel aan de grond zit, waardoor ze de voogdij over haar zoontje dreigt kwijt te raken. Barbara is een eenzame ex-callgirl die achtervolgd wordt door haar verleden. Ze hebben geen contact met elkaar totdat Barbara op een avond de sleutels van haar appartement vergeten is. De twee worden dikke vriendinnen, maar de trotse Alice weigert geld of hulp van Barbara, die onwaarschijnlijk veel contacten lijkt te hebben. Op een dag besluiten ze van identiteit te wisselen voor een sollicitatiegesprek van Alice. Dit heeft even indringende als onverwachte gevolgen. Leuk gebracht portret van twee vrouwen die overhoop liggen met het leven. De twee hoofdrollen schitteren, terwijl de twee mannen die ze ontmoeten (zanger Lavoine en Dupire) niet in hun schaduw kunnnen staan. Het scenario van Charles Staub en regisseur Romand naar een verhaal van Alain Riou is niet erg waarschijnlijk, maar wel lekker ontspannend, ondanks een wat lang uitgesponnen start. Het camerawerk is van Mario Barroso.

Le pôteau d'Aldo

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Didier Grousset. Met o.a. Bernard-Pierre Donnadieu, Mohamed Hamaidi, Marc De Jonge, Maité Nahyr en Jean-Paul Bonnaire.

Sinds hij blind werd door een brutale botsing met een paal is de tijd blijven stiltaan voor Donnadieu. Hij leeft alleen, temidden van herinneringen aan de grote rockjaren, w.o. een autenthieke juke box en de eerste gitaar van Elvis. Het grootste deel van zijn tijd brengt hij door in de kroeg met zijn vrienden van vroeger. Dit routineus leventje wordt echter verstoord met de komst van een brutale kerel, Hamaidi. Maar Donnadieu kan hem de waarden van het leven bijbrengen. Hij wordt voor hem de vriend die hij nooit heeft gehad en de vader die hij verloor. Sentimentele tragi-komedie waarin twee marginale mensen, stammend uit een heel ander milieu en tijdperk, elkaar helpen beseffen dat het leven waard is om geleefd te worden. Claude Cauwet, Laurent Benegui en Grousset schreven het doorzichtige scenario. Yves Dahan nam plaats aan de camera. Formaat 16/9.

Novacek : Le croisé de l'ordre

1994 | Misdaad, Actiefilm

Portugal/België/Frankrijk 1994. Misdaad van Marco Pico. Met o.a. Patrick Catalifo, Anne-Gisel Glass, Jean-Paul Roussillon, Philippe Demarle en Jean-Marie Winling.

Een politie-inspecteur wordt gevonden met een revolver in de hand en een wond aan het hoofd. Het oordeel wordt vlug geveld: zelfmoord. Maar zijn vriend, Roussillon, gelooft niet in deze theorie en hij doet een beroep op ex-journalist Novacek (Catalifo) om onopvallend rond te kijken in het gebouw waar het slachtoffer werkzaam was. Novacek ontdekt al vlug dat er heel wat meer achter zit. Voor zijn allereerste tv-onderzoek blijft Novacek in eigen land, waar hij op het spoor komt van een groots corruptieschandaal. Goed opgebouwd scenario van Simon Michaël, Laurent Couchan en Jo Camacho, naar de roman van Didier Daeninckx, waarin de tijd genomen wordt om de diverse vaste personages te beschrijven. De voornaamste kenmerken van Novacek zijn: hij is steeds ongewapend en hij gedraagt zich als een anti-held. Ontspannend zonder verdere pretenties. Internationaal uitgebracht als LE CROISÉ DE L'ORDRE.

La corruptrice

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Bernard Stora. Met o.a. Catherine Heigel, Samuel Labarthe, Laura Morante, Blanchette Brunoy en Brigitte Chamarande.

Dr. Denys Fortier (Labarthe) heeft, in 1950, de praktijk van zijn vader overgenomen in een klein provinciestadje. Hij huurt de diensten in van verpleegster Marcelle Davois (Hiegel), een geestelijke die uit Parijs overkomt. In haar uniform ziet Marcelle eruit als een streng wezen zonder leeftijd of sekse en ze stoot dan ook op de vijandigheid van veel patiënten die Fortiers zachtmoedigheid gewoon zijn. Maar Marcelle maakt zich al spoedig onmisbaar. Ze reorganiseert het dokterskabinet, schept orde in de administratie en zet Fortier aan tot het aankopen van een röntgenapparaat. Dan stelt hij op een dag kanker vast bij Marcelle. Een visueel erg stijlvol doktersdrama met een driestuiversverhaaltje dat erg oubollig overkomt. De acteurs doen hun best om alles geloofwaardig te maken, maar het zwaar op de hand liggende scenario van Stora, naar de roman van Guy des Cars, kan onmogelijk overtuigen. Fraaie fotografie van Romain Winding.

La chignole

1990 | Komedie

Frankrijk 1990. Komedie van Charles Bitsch. Met o.a. Jean-Hugues Lime, Francine Olivier, Yves Alfonso, Jean-Paul Bonnaire en Julie Deconde.

Een jongen van dertien jaar, niet bepaald dol op zijn vader, wint tijdens een tombola op school een kleine rode auto, plus wat er daarna gebeurt. Bitsch verruilde, na een korte en weinig voorspoedige carri[KA2]ere (1963-1967), het filmwezen voor de televisie, en lijkt daarmee ook van elke ambitie te hebben afgezien. Een armoedige regie gaat gepaard aan dito dialogen. Blijft over het overtuigende spel van de jonge Jean-Marc (Lime).

Le parfait amour

1989 | Mysterie

Frankrijk 1989. Mysterie van Jean-Pierre Marchand. Met o.a. Pierre Arditi, Christine Citti, Danièle Lebrun, Jean-Marc Maurel en Jean-Paul Bonnaire.

Marion (Citti) is een jonge avontuurlijke vrouw uit de provincie, die zich als dienstbode aanbiedt op een kasteel waarvan de sfeer haar uitstekend bevalt: een (te) verleidelijke en hoffelijke heer des huizes, een echt kasteel met vervallen torens, een groot park, wenteltrappen en ontoegankelijke kamers en heel wat (echte of ingebeelde?) mysteries voor een amateurdetective. Prachtige decors, betoverende buitenopnamen, verontrustende sfeer, boeiende personages, fraai acteerwerk, kortom: een zeldzaam goede tv-film.

Gardien de la nuit

1986 | Drama, Misdaad, Experimenteel, Thriller

Frankrijk 1986. Drama van Jean-Pierre Limosin. Met o.a. Jean-Philippe Écoffey, Aurelle Doazan, Nicolas Silberg, Vincent Perez en Olivier Perrier.

Deze film is al even duister als zijn titel. Yves (Ecoffey), een jonge politieagent in een Frans provinciegat, steelt auto`s en pleegt een overval op een postkantoor, maar wordt uiteindelijk aangehouden. Zijn beweegredenen (hij is niet op geld belust) zijn onbegrijpelijk. Doazan is femme fatale van de avontuurlijke Dr. Jekyll en Mr. Hyde-achtige politieman. Het lijkt een overpeinzing wat betreft de film in het algemeen maar dan rest de vraag of Jean-Pierre Limosin het bij het rechte eind heeft. In ieder geval is het camerawerk van Thierry Arbogast schitterend en hij biedt de kijker een universeel schouwspel van een ongekende nauwkeurigheid. Pascale Ferran schreef samen met de regisseur het scenario.

Polar

1984 | Mysterie, Film noir, Thriller

Frankrijk 1984. Mysterie van Jacques Bral. Met o.a. Jean-François Balmer, Sandra Montaigu, Claude Chabrol, Pierre Santini en Roland Dubillard.

Privédetective Eugène Tarpon (Balmer, briljant) is berooid en depressief. Dan meldt zich een raadselachtige schone in zijn Parijse microkantoortje: ziedaar een zaak, en niet zo maar eentje. Sublieme verliezersballade combineert gruizige sfeerschets en doolhofplot vol genreknipogen met een prachtige jazzy mineurtonenpartituur van Karl-Heinz Schäfer. Cameo's van Claude Chabrol als pornoregisseur en noir-autoriteit François Guérif als hotelreceptionist. Naar Série Noire nummer 1575, Morgue pleine van neo-marxist Jean-Patrick Manchette (1942-1995). Ex aequo met Claude Millers Mortelle randonnée onbetwist de mooiste Franse film noir uit de jaren tachtig.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jean-Paul Bonnaire op televisie komt.

Reageer