Benjamin Raffaelli

Componist

Benjamin Raffaelli is componist.
Er zijn 5 films gevonden.

Milles bornes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Alain Beigel. Met o.a. Emma de Caunes, Pierre Berriau, Raphaël Krepser, Nicolas Abraham en Bruno Solo.

Als Th[KA1]eo (Berriau), Pascal (Abraham), Mika (Krepser) en Jean (Solo) hun vriend, reportagefotograaf Romain (Beigel) in het ziekenhuis willen opzoeken, komt zijn bedroefde vader (Herlitzka) hen bij de ingang tegemoet. Romain is overleden aan een longontsteking. Hij overhandigt hen een video, die Romain speciaal voor hen gemaakt heeft. Op de band staat Romains laatste wens en die houdt in dat hij volgens Indonesisch ritueel op een strand niet ver van Veneti[KA3]e aan de Adriatische kust verbrand wil worden. In Europa is een lijkverbranding in het openbaar verboden, maar het kwartet besluit Romains laatste wil te eerbiedigen. Wat dan volgt is een onwaarschijnlijk, maar zeer vindingrijk tragikomisch gesol met het lijk. Eerst stelen ze het stoffelijk overschot uit het mortuarium van het ziekenhuis, stoppen het in een vrieskist en nemen het mee in de kofferbak van de auto en moeten duizend kilometerpalen (vandaar de titel) verder zien te komen. Niet alleen Romains aantrekkelijke, maar afkeurende zus is het vijfde wiel aan de wagen, ze moeten grenzen overschrijden, komen zonder brandstof te zitten en ontmoeten de mysterieuze Akiko (Hirota), een fraaie Japanse met zelfmoordneigingen. De spelprestaties van de jonge rolverdeling is prima en het scenario van regisseur Beigel en Jean-Luc Gaget zorgt voor het nodige tempo en bevat hilarisch dialoog. Typisch zo'n film, waarvan de Amerikanen een remake gaan maken, die veel bekender wordt, maar niet beter hoeft te zijn. Het camerawerk is van Luc Pagès en het oogt heel goed. Widescreen, Dolby SR.

(G)r[KA2]eve party

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Fabien Onteniente. Met o.a. Daniel Russo, Vincent Elbaz, Bruno Solo, Micheline Presle en Nini Crépon.

Monsieur Jean (Russo) heeft zijn boekhandel in het Quartier Latin van de Franse hoofdstad heel ge[KA3]engageerd L`Armurerie (De Wapensmid) genoemd. Monsieur Jean is zelf een `oudstrijder` van de Mei (19)68-beweging, de studentenoproer die gesteund door de vakbonden, het Franse openbare leven platlegde en Parijs barricadeerde in naam van sociale misstanden. Hij wil - twintig jaar later - als een dag in de meimaand benut wordt als historische mijlpaal om een algemene staking uit te roepen, zijn steentje bijdragen: geen boeken uitstallen en per telefoon oproepen tot een staking van de verspreiding van de dagbladen. Deze gelegenheid wordt in de film te baat genomen om allerlei figuren van bonte pluimage met elkaar oeverloos te laten babbelen en commentaar te geven op de pro`s en contra`s van de toestand, inclusief het niet hebben van een mening: Dan (Elbaz), de humorloze schrijver van sitcoms zonder inspiratie; Ange (Solo), een gestresste hoekman, die de schok van zijn leven krijgt als hij ontdekt dat zijn vriendin naakt poseert voor een herenblad en de eigenaar van de bistro op de hoek en de mooie meid van de straat (Japy). Zo`n typische Franse film over de mei 1968- nostalgie, die een buitenstaander algauw behoorlijk vervelend vindt. Het langdradige scenario is van regisseur Onteniente, medehoofdrol Solo, Manu Booz, Oulage Abour en Thomas Gilou. Het camerawerk is van William Watterlot. De titel is een soort woordspeling: een staking is [KA1]e[KA1]en groot feest (behalve voor de gedupeerden, lijkt het ons).

J'irai au paradis car l'enfer est ici

1997 | Misdaad

Frankrijk 1997. Misdaad van Xavier Durringer. Met o.a. Arnaud Giovaninetti, Gérald Laroche, Claire Keim, Jean Miez en Brigitte Catillon.

Fran[KA10]cois (Giovaninetti) is de opstandige zoon van Cardone (Duval), een machtige peetvader. Hij ontsnapt op het nippertje aan een moordaanslag. Hij zoekt bescherming bij een vriend van zijn vader, die de leider van een gevaarlijke gangsterbende is. Deze laat hem, terwijl hij de zaak tracht op te helderen, onderduiken bij een zekere Rufin (Laroche), een jonge huurmoordenaar. Het tweetal komt terecht in een genadeloze, gewelddadige strijd tussen de bendeleden. Harde, realistische gangsterfilm die een geheel ander beeld geeft van de onderwereld dan Amerikaanse films. Niet erg opwekkend, maar dat is het grote banditisme, ontdaan van de film-romantiek, ook niet. In dit milieu telt uitsluitend het overleven. Goed spel van de voor het merendeel onbekende acteurs die afkomstig zijn uit La Lézarde, het toneelgezelschap van regisseur Durringer, die het scenario schreef met Jean Miez, ooit een berucht gangster. Matthieu Vadepied stond achter de camera. Niet voor gevoelige zielen. Dolby Stereo.

Les truffes

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Bernard Nauer. Met o.a. Jean Reno, Christian Charmetant, Isabelle Candelier, Anne Roussel en Jean-Paul Roussillon.

Platte klucht cum road-movie over een derderangs bokser met een rauw geslagen oog. Patrick Lemaire (Reno) en groezelige gauwdief Nathaniel (Charmetant), die elkaar in een bar in het Noorden van Frankrijk leren kennen. Patrick is uitgeteld in de sport en wil zijn neef in Narbonne opzoeken. De grond is te heet onder Nathaniels voeten en hij moet ijlings de stad verlaten. Bij een pompstation leidt Patrick de kassi[KA2]ere (Vialleton) af en verleidt haar tot een vies vluggertje, terwijl Nathaniel de geldla leeggraait. Nathaniel heeft zo`n haast om weg te komen, dat hij Patrick vergeet, maar kort erop zijn ze weer bij elkaar en krijgen wel even een ruzie. Dan pikt Nathaniel het etui van het zoontje van een bijna failliete wijnbouwer (ze geven het terug), en vervolgens versiert Nathaniel een leuk meisje - Huguette (Candelier) - wier moeder een fraaie slee heeft, waarmee ze in Narbonne aanlanden. De flauwe, kinderachtige grappen in deze film, waar het spel slechts een karikatuur is, zijn van het volgende gehalte: heel leutig - een varken een luier omdoen tot niet meer bijkomen - het tot moes slaan van een vrouwelijke parkeerwachter. De titel betekent truffels, een peperdure delicatesse, die door varkens als regel wordt opgespoord, maar in het kringtaaltje (ook bekend als argot of slang) heeft het de waarde van 'domme eikels'. Het meer dan achterlijke scenario voor deze z.g. dijenkletser is van Philippe De Chauveron en regisseur Nauer. Het camerawerk is van Vincent Jeannot en is waarschijnlijk het sterkste aspect aan de film.

Le rescapé

1987 | Drama

Frankrijk 1987. Drama van Okacha Touita. Met o.a. Miloud Khetib, Nadjim Laouriga, Sonia Ammar, Albert Dray en Sid Ali Kouiret.

Deze film die over de Franse Harki's gaat, lag zeventien jaar op de plank omdat de toenmalige filmcensuur van mening was dat de prent onwaarachtig zou zijn; het had gekund als de handeling zich in L.A. had voltrokken, maar niet in Parijs. De film is nog even actueel als tevoren: links lust de Harki's niet en rechts kijkt op hen neer. Harki's zijn Algerijnen, die de Franse zijde kozen bij de Algerijnse vrijheidsstrijd en na afloop Frankrijk binnen mochten en een Frans paspoort kregen. Te vergelijken met Ambonezen. Het verhaal gaat over een Harki, die door zijn eigen landgenoten wegens de verleende diensten aan de Fransen gekeeld wordt, maar dit overleeft. Het litteken waarmee hij rondloopt bezorgt hem de bijnaam uit de titel. Zijn zoon is een nietsnut die in drugs handelt. De politieman - zelf van Algerijnse afkomst, tracht te bemiddelen. Het decor: de ergste wijken uit de Parijse voorstad. Officiëel bestonden ze dus niet. Gefilmd in keiharde reportagestijl. Voor wie het onderwerp wil bestuderen, verplichte kost. Scenario van Miloud Khetib, Philippe Dodet en regisseur Touita. Camerawerk van Denis Lenoir.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Benjamin Raffaelli op televisie komt.

Reageer