Manuela Gourary

Acteur

Manuela Gourary is acteur.
Er zijn 17 films gevonden.

Un jeu d'enfants

2001 | Horror, Fantasy

Frankrijk 2001. Horror van Laurent Tuel. Met o.a. Karin Viard, Charles Berling, Ludivine Sagnier, Camille Vatel en Alexandre Bongibault.

Marianne (Viard) en Jacques (Berling) wonen met hun kinderen, Aude (Vatel) en Julien (Bongibault) in een ruim, oud appartement in het dertiende arrondissement (in de buurt van Montparnasse), dat Marianne van haar ouders ge[KA3]erfd heeft. Ze hebben ook nog een huis aan zee. Jacques heeft een goede baan en onlangs promotie gemaakt. Marianne maakt vertalingen en Daphn[KA1]ee (Sagnier) zorgt voor de kinderen als Marianne werkt. Op een avond wordt er gebeld, net als de kinderen in bad zijn, en een bejaard stel staat voor de deur. Het zijn meneer (Julien) en mevrouw Worms (Gourary), die vertellen dat ze broer en zus zijn en ooit hun prille jeugd in het appartement hebben doorgebracht. Ze wonen buiten Parijs en willen van de gelegenheid profiteren om de woning nog eens te zien. Marianne leidt ze rond, maar tijdens de visite gaat de telefoon. Daarna zijn ze verdwenen. Vervolgens gebeuren er hele vreemde beangstigende dingen: Daphnée hangt zich op, Jacques ontsteekt in woede op kantoor, wordt geschorst en later ontslagen. De kinderen gedragen zich bizar en Marianne voelt zich door hen bedreigd. Volgens de politie is het onmogelijk dat broer en zus Worms langs zijn gekomen, want ze zijn al jaren dood. Jacques zit thuis en moet eigenlijk behandeld worden in een speciale kliniek, maar Marianne wil nog maar één ding: weg uit de stad en naar het huis aan zee. Deze sfeervolle, enge B-film heeft een open einde, zodat de deur wijd open staat voor een vervolg. Het spel van de hoofdrollen is goed, al heb je in het begin al heel gauw door dat er iets niet pluis is met broer en zus Worms. De muziek van Krishna Levy verhoogt de spanning. Het onderhoudende scenario van regisseur Tuel en Constance Verluca zit vol onverwachte gebeurtenissen. De film werd geproduceerd voor ruim één miljoen euro en kwam in Frankrijk door het bioscoopbezoek min of meer uit de kosten. Het camerawerk is van Denis Rouden.

Nationale 7

2001 | Komedie, Drama

Frankrijk 2001. Komedie van Jean-Pierre Sinapi. Met o.a. Nadia Kaci, Olivier Gourmet, Lionel Abelanski, Chantal Neuwirth en Julien Boisselier.

Vijftiger René woont in een instelling voor lichamelijk gehandicapten aan de Franse Route nationale 7. Hij is berucht vanwege zijn slechte humeur totdat de jonge verpleegster Julie ontdekt waar het hem aan mankeert: seks. Een prostituee lijkt de oplossing maar wanneer René's medebewoners lucht krijgen van het nieuwe zorgaanbod is het hek van de dam. Debuutfilm van Sinapi die met fijn uitgewerkte personages en een bitterkomisch script een festivalfavoriet afleverde. Winnaar van de publieksprijs op het Berlijns Filmfestival 2000.

Le battement d'ailes du papillon

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Laurent Firode. Met o.a. Audrey Tautou, Faudel, Eric Feldman, Eric Savin en Lysiane Meis.

De gedachte die achter deze film ligt, is dat een vlinder boven de Atlantische Oceaan een orkaan kan veroorzaken boven de Stille Oceaan (en omgekeerd). Met andere woorden regisseur Firode heeft met een aaneenschakeling van gebeurtenissen en diverse personages een film gemaakt die tot een climax komt zonder een echt hecht verhaal. Normaal gesproken gaat zo`n vlieger niet op, maar in dit geval is het Firode best gelukt dankzij de hoofdpersonages van Ir[KA2]ene (Tautou), die in de metro te horen krijgt dat d[KA1]it de dag is waarop ze de grote liefde zal ontmoeten - het is Youn[KA2]es (Faudel), die op dezelfde dag jarig is en praktisch naast haar zit, maar de wagon uitstapt en de andere kant opgaat. Vervolgens spelen zich allerlei gebeurtenissen af, waardoor het tweetal bij elkaar komt. Ook de bijrollen, die hier bijna even belangrijk zijn als de hoofdrollen, schenken de kijker voldoening als hij kennis maakt met hun dagelijkse, gewone leven. Voordat je het weet, is de tijd voorbij. De muziek van Peter Chase ondersteunt het geheel op een efficiënte wijze. Tautou zou een jaar later heel bekend worden als Amélie in de fantastische hit LE FABULEUX DESTIN D'AMÉLIE POULAIN. Faudel is van huis uit een begenadigd zanger en in Frankrijk populair; hij speelt hier zijn eerste filmrol en doet het goed. Het scenario is van regisseur Firode. Het camerawerk is van Jean-René Duveau.

Petit Ben

1999 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1999. Komedie van Ismaël Feroukhi en Ismaël Ferroukhi. Met o.a. Philippine Leroy-Beaulieu, Francis Renaud, Pierre Mazollier, Nathan Mazollier en Caroline Ducey.

Ben (Nac[KA2]eri), een kleine macho crimineel, heeft net een grote slag geslagen. Eindelijk zal hij rustig kunnen genieten van een luxe-leventje in het prachtige appartement van zijn vriend die achter de tralies zit. Maar lang duurt die rust niet. Eensklaps staat zijn gedumpte vriendin Ramona (Ducey) voor de deur en duwt hem een baby in de handen. Naar verluidt zou het zijn kind zijn. Vaderlijke gevoelens zijn vreemd voor Ben en hij tracht zich van het wicht te ontdoen, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, zeker als zijn buurvrouw Claire (Leroy- Beaulieu) zich over hen ontfermt. Een gewelddadig, sentimentele film die verder borduurt op het thema van TROIS HOMMES ET UN COUFFIN, maar dan minder geestig. Het is allemaal erg voorspelbaar, maar de baby zal niemand onberoerd laten. Geschikt voor een avondje ontspanning, maar dan weer vlug vergeten. Ferroukhi schreef het scenario samen met Catherine Rihort en Laurent Vachaud. Voor de fotografie tekende Jeanne Lapoirie.

Taxi

1998 | Actiefilm, Komedie, Misdaad

Frankrijk 1998. Actiefilm van Gérard Pirès. Met o.a. Samy Naceri, Frédéric Diefenthal, Marion Cotillard, Emma Wiklund en Manuela Gourary.

Het optimaal misbruiken van meer dan honderd auto's moet verhullen dat Taxi door Luc Besson (Le grand bleu) geschreven is om de tijd te doden tussen een paar grote regieklussen. Van karakterontwikkeling is geen sprake, maar Besson is ambachtsman genoeg om met één hersenhelft vlot amusement te kunnen bedenken. Vanwege 'need for speed' ruilt pizzabezorger Daniel (Naceri) zijn brommer voor een taxi, wordt door rechercheur Emilien (Diefenthal) betrapt op te hard rijden en vervolgens ingezet om de supersnelle 'Mercedes bende' bij te houden. Taxi bezit het voordeel van frisheid, maar Taxi 2 en 3 vermoeiden en van de Amerikaanse remake uit 2004 wordt gezegd dat de stupiditeitsmeter alsmaar doortikt.

Maximum vital

1998 | Drama

Frankrijk/België 1998. Drama van François Rossini. Met o.a. Pierre Kreitmann, Fabienne Babe, Daniel Briquet, Camille Japy en Claudine Baschet.

De ouders van de twaalfjarige J[KA1]er[KA1]emie (Kreitmann), Lucie (Japy) en Paul (Briquet), leven al enkele jaren gescheiden. De jongen woont bij zijn moeder in een flat in Belleville, maar gaat geregeld logeren bij zijn vader, die hertrouwd is met Claire (Babe) en die nog twee andere kinderen hebben. De jongen is dolgraag bij zijn vader, die bezeten is van vliegtuigen en waar hij allerlei drieste avonturen beleeft, maar geniet evenveel van de kalmte bij zijn moeder. De vakantie is haast ten einde en Jérémie ziet al met tegenzin de tijd naderen dat hij terug naar het college moet. Maar dan wordt zijn vader getroffen door een hersenbloeding en komt in coma te liggen. Gevoelig portret van een jongen van gescheiden ouders, die eensklaps geconfronteerd wordt met de ziekte van zijn vader, die hem voor het eerst bewust maakt van zijn eigen sterfelijkheid. Sentimentaliteit kon niet steeds vermeden worden, maar dank zij de ontroerende vertolking van de jonge Kreitmann blijf je toch geboeid kijken, met natte ogen en een krop in de keel. Regisseur Rossini schreef zelf het scenario. Voor de fotografie werd beroep gedaan op Norbert Marfaing-Sintes. Stereo.

Le gone du Chaâba

1998 | Komedie, Drama, Familiefilm

Frankrijk 1998. Komedie van Christophe Ruggia. Met o.a. Bouzid Negnoug, Nabil Ghalem, Galamelah Laggra, Kenza Bouanika en Kherredine Ennasri.

Naar de gelijknamige roman van Azouz Begag. Film en boek gaan over de jeugd van Omar (gone betekent in het Arabisch gosertje of jongetje). Hij is negen jaar en woont met zijn ouders, broers en zusjes in Châba, een afgetrapte sociale wijk in een troosteloze voorstad van Lyon, de tweede stad van Frankrijk. We zijn in de jaren 1960 en we volgen 21 gezinnen, die uit Algerije zijn gekomen. Onder hen bevinden zich zwartwerkers - de oom van Omar heeft een clandestiene slagerij -er zijn lieden, die 't liefst zouden willen terugkeren naar hun vaderland, en een stel dat zich realiseert dat ze de maatschappelijke ladder kunnen bestijgen als ze naar school gaan. De vader van Omar is zo iemand, want hij kan niet lezen en schrijven. Hij wil als eenvoudige arbeider - hij is metselaar -best vooruit komen en daarom vindt hij dat zijn zoon moet proberen beter te worden dan al die Fransen om hem heen, zodat hij later niet de kost hoeft te verdienen met zijn blote handen. Je krijgt de indruk dat regisseur Ruggia een globaal scenario heeft geschreven en bij het draaien van de film aardig geïmproviseerd heeft. Zijn speelfilmdebuut is een prachtig stuk sociaal drama. Soms is het grappig, dan weer is het ontroerend en er wordt een spiegel van een brok uit de Franse geschiedenis voorgehouden: de bittere erfenis van de glorieuze jaren 1930 toen een Frans overzees departement als een kolonie werd leeg gezogen. Het beeld dat Ruggia schetst is met grote omzichtigheid gedaan; het is vooral liefdevol. Tegelijkertijd is hij niet uit geweest op voyeurisme als hij alle narigheid van het dagelijkse bestaan laat zien en een generatie uitbeeldt, die tussen twee culturen vermorzeld dreigt te worden. Het camerawerk van Domique Chapuis heeft de decors als het ware leven ingeblazen. Negnoug die Omar speelt, is spontaan, echt en geloofwaardig. De wraak der gerechtigheid!

Pour mon fils

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Michaëla Watteaux. Met o.a. Véronique Jannot, Bruno Wolkowitch, Kevin Aïdoud, Marion Ducamp en Sophie Barjac.

Carole (Jannot) en St[KA1]ephane Lef[KA2]evre (Wolkowitch) leiden een druk, maar gelukkig bestaan. Ze hebben twee kinderen, tiener Sabine (Ducamp) en Bastien (Aïdoud), die de kleinste is. Carole ziet ineens dat Bastien onder de blauwe plekken zit als hij thuiskomt. Bastien beweert dat hij van de trap gevallen is, maar volgens de dokter gaat het om mishandeling. Bastien weigert iets te zeggen en volgens zijn juf op school is iedereen dol op hem. Carole kan daarom moeilijk aannemen dat hij op school geslagen is. Zij begint bange vermoedens te krijgen dat haar man Stéphane weleens de dader zou kunnen zijn. Als ze op een avond thuis komt, is Bastien zo hard aangepakt dat hij in het ziekenhuis moet worden opgenomen. Een onthutsend en triest verhaal over kindermishandeling binnen het gezin en de oorzaak ervan maakt de kijker nog meer van streek. Goed gespeeld en ongetwijfeld gemaakt met de beste bedoelingen maar dat komt nogal gekunsteld over en er blijven heel veel vragen onbeantwoord. Nicole Jamet schreef het scenario dat door Mario Barroso gefilmd werd. Stereo.

L'ami de mon fils

1997 | Romantiek

Zwitserland/Frankrijk 1997. Romantiek van Marion Serraut. Met o.a. Mireille Darc, Alain Doutey, Robert Plagnol, Grégori Baquet en Nathalie Nerval.

Louise (Darc) is weduwe en woont alleen met haar zoon Martin (Baquet). Ze is lerares letterkunde in het lyceum. Tijdens een etentje met familie maakt ze kennis met Stanislas (Plagnol), een vriend van haar zoon. Deze heeft onlangs met zijn moeder de voormalige Soviet Unie verlaten en volgt nu in Frankrijk een opleiding in plastische kunsten. Louise voelt zich wel aangetrokken tot deze jonge en knappe kunstenaar die dan ook weinig moeite heeft om haar te verleiden. In zijn armen voelt ze zich herleven, maar zal hun liefde de tegenwerking van de omgeving kunnen weerstaan? Een erg kunstmatig romantisch drama over de verhouding tussen een jonge man en een vrouw van middelbare leeftijd, een gegeven stukken beter uitgewerkt werd in WHITE PALACE. Je kan geen ogenblik geloven in de romance tussen Darc en Plagnol. Sylvie Bailly, Catherine Borgella en Jean-Luc Seigle overgoten hun scenario bovendien nog met een sausje goedkope sentimentaliteit. Enkel geschikt voor overjaarse bakvisjes. Fotografie van Claude Egger. Stereo.

Vice vertu et vice versa

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Françoise Romand. Met o.a. Florence Thomassin, Anne Jacquemin, Marc Lavoine, Serge Dupire en Curtis Efoua Ela.

Alice Mercier (Jacquemin) en Barbara Franklin (Thomassin) zijn buren en lijken uiterlijk op elkaar. Verder zijn ze complete tegenpolen. Alice is een werkloze schrijfster die financieel aan de grond zit, waardoor ze de voogdij over haar zoontje dreigt kwijt te raken. Barbara is een eenzame ex-callgirl die achtervolgd wordt door haar verleden. Ze hebben geen contact met elkaar totdat Barbara op een avond de sleutels van haar appartement vergeten is. De twee worden dikke vriendinnen, maar de trotse Alice weigert geld of hulp van Barbara, die onwaarschijnlijk veel contacten lijkt te hebben. Op een dag besluiten ze van identiteit te wisselen voor een sollicitatiegesprek van Alice. Dit heeft even indringende als onverwachte gevolgen. Leuk gebracht portret van twee vrouwen die overhoop liggen met het leven. De twee hoofdrollen schitteren, terwijl de twee mannen die ze ontmoeten (zanger Lavoine en Dupire) niet in hun schaduw kunnnen staan. Het scenario van Charles Staub en regisseur Romand naar een verhaal van Alain Riou is niet erg waarschijnlijk, maar wel lekker ontspannend, ondanks een wat lang uitgesponnen start. Het camerawerk is van Mario Barroso.

Tout va bien dans le service

1994 | Romantiek, Drama

Frankrijk 1994. Romantiek van Charlotte Silvera. Met o.a. Agnès Soral, Marina Golovine, Alex Descas, Carlo Brandt en Marc Duret.

Claire (Soral) is verpleegster in een ziekenhuis. Ze houdt haar beroeps- en priv[KA1]eleven strikt gescheiden. Hierin komt echter verandering door de opname van Anita (Golovine), een baldadige, onhandelbare jonge vrouw. Anita maakt Claire onzeker door haar provocerende gedrag. Dan moet Claire zorgen voor Manda (Descas), een jonge student uit Ivoorkust, die aan een vreemde kanker lijdt. Ze wordt verliefd op Manda en riskeert daarmee haar baan. De medische wereld bekeken vanuit de sentimentele hoek met ontroerende, oppervlakkige bakvisjesromantiek, die niet boven de banale titel uitstijgt en dus zonder hoogte- of dieptepunten is. Het scenario is van Christine Miller en regisseuse Silvera naar het boek van Corinne Roche. Het camerawerk is van niemand minder dan Bruno de Keyzer.

Jalna

1994 | Drama

Frankrijk/Canada 1994. Drama van Philippe Monnier. Met o.a. Danielle Darrieux, Serge Dupire, Catherine Mouchet, Jacques Bonnaffé en Victor Garrivier.

Groots opgezette Frans-Canadese serie naar de gelijknamige bestseller van Mazo de La Roche, die in zestien boekdelen de lotgevallen vertelt van een Canadese familie, in de periode 1900- 1945. De roman volgt verschillende generaties, maar scenarioschrijvers Daniel Tonachella en Jean-Pierre Sinami beperkten zich in acht afleveringen tot de wederwaardigheden van de kinderen en kleinkinderen van peetmoeder Darrieux - overigens toch nog een hele krachttoer. Darrieux is tachtig wanneer het verhaal begint. Zij is de levende legende van de Whiteoak- dynastie. Net terug uit Indië vestigde zij zich met haar man in Canada, waar ze in de buurt van het Ontariomeer enorme lappen grond met boerderijen kochten. Ze lieten er Jalna bouwen, een Victoriaans huis van waaruit Darrieux nu dictatoriaal regeert over haar twee ongehuwde zoons Laudenbach en Freyd, die in de eerste aflevering al zestigers zijn, haar andere zoon Millaire en diens tweede echtgenote, en haar kleinkinderen uit Millaires beide huwelijken. Voorts is er buurman Garrivier, een vriend voor het leven. De twee clans hopen door een huwelijk van Garriviers enige zoon, Bonnaffe, met een afstammelinge van de Whiteoaks de alleenheersers van de streek te worden. Dit alles moet leiden tot kleurrijke personages en brandende en verscheurende passie, maar ondanks de enorme produktiekosten, achthonderd uit Engeland gehaalde kostuums en honderden kunstvoorwerpen, is dit geen hoogvlieger. De fijn-humoristische trekjes en de zweem van ironie waarmee de Amerikaanse romancière De La Roche haar personages tekende ontbreekt.

Adieu les roses

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Philippe Venault. Met o.a. Maria Pacôme, Grace De Capitani, Philippe Caroit, Jacques François en Sylvie Orcier.

Terwijl het landgoed al meer dan een eeuw familiebezit is, wordt Pacôme nu gedwongen het te verkopen. Haar zoon Caroit wil persoonlijk de meest geschikte koper selecteren, want hij wil niet dat het prachtige landgoed in handen valt van de eerste de beste rijke nietsnut. Wie zal het worden? De danseres van de Folies-Bergère? Het bourgeois koppel met hun brutale kind? Of misschien wel de romanschrijfster, die het voordeel heeft knap en alleenstaand te zijn. Caroit heeft zich al voorgenomen om te trouwen met de nieuwe eigenares, zodat het landgoed in de familie blijft. Intelligente, verfijnde komedie, met veel leuk uitgetekende personages, die stuk voor stuk uitstekend vertolkt worden. Nina Companeez schreef het scenario samen met regisseur Venault. Aan de camera stond Anne Khripounoff. Mag Bodard produceerde.

Julie Lescaut : La mort en rose

1993 | Misdaad

Duitsland/Zwitserland/Frankrijk 1993. Misdaad van Elisabeth Rappeneau. Met o.a. Véronique Genest, Jérôme Anger, Mouss Diouf, Alexis Desseaux en Roland Amstutz.

Tijdens een routine surveillance `s nachts wordt een agente door een auto aangereden die doorrijdt na het ongeluk. Ze wordt in kritieke toestand naar het ziekenhuis gebracht. Julie Lescaut (Genest) begeeft zich op weg om de gewonde te spreken, maar die is al overleden voordat ze aankomt. De collega van het slachtoffer, Leveil (Rouve) heeft slechts de laatste twee cijfers van het nummerbord van de auto kunnen opschrijven: 61 (het nummer van het departement, Orne). In de haast opgezette wegversperringen en controles mochten niet baten. Diezelfde dag wordt een jonge Roemeense gewurgd aangetroffen in haar huis. Er is weer heel wat werk aan de winkel voor Lescaut en haar ondergeschikten. In deze sinistere moordzaak die leidt naar prostitutie op bestelling door middel van de Minitel en de handel in gestolen auto`s, krijgt de pittige commissaris met de steile rode haren een bijna volmaakte moordenaar tegenover zich. Spannend en goed gemaakt, maar met (te) weinig originele wendingen. Eric Kristy schreef het scenario, dat door Flore Thulliez in beeld gebracht werd.

Les années campagne

1991 | Drama, Komedie

Frankrijk 1991. Drama van Philippe Leriche. Met o.a. Charles Aznavour, Benoît Magimel, Sophie Carle, Clémentine Célarié en Françoise Arnoul.

De vijftien-jarige Magimel ziet zijn ouders maar zelden, hij woont bij zijn grootouders in de Franse campagne. Zijn opa Aznavour leert hem de geheimen van de natuur. Als zijn grootouders moeten verhuizen naar een appartement in de stad, betekent dat het einde van zijn jeugd, en wordt hij volwassen. Hij wordt ingewijd in de liefde, juist als het noodlot toeslaat in zijn familie. Aznavour is onderhoudend, en alle spelers dragen bij tot een geloofwaardige sfeer, Magimel komt overtuigend over.

Les Amants terribles

1984 | Drama

Frankrijk 1984. Drama van Danièle Dubroux en Stavros Kaplanidis. Met o.a. Stanko Molnar, Jean-Noël Picq, Danièle Dubroux, Manuela Gourary en Anna Achdian.

De film beschrijft het leven een aantal mensen die in Rome in een hotel wonen. De misverstanden, de jaloezie, de ruzies, de verzoeningen, de woordenwisselingen enz. Het is geen intrigestuk maar de film schetst hetzelfde beeld als Antonioni in LE AMICHE namelijk wreedheid, scherpte en woede. De hoofdpersonen behouden desalniettemin hun ingewikkelde, halfslachtige en aantrekkelijke karakter. Al met al een scherpzinnig portret van een mikro- maatschappij.

Laisse Béton

1984 | Drama

Frankrijk 1984. Drama van Serge Le Perron, Dominique Guerrier en T. Bodin. Met o.a. Julien Gangnet, Khalid Ayadi, Noëlle Ciccodicola, Youcef Rajai en Manuela Gourary.

De film speelt zich af in een armzalige wijk bij de ringweg van Parijs. Brian, dertien jaar, wordt beïnvloed door de slechte gewoonten van zijn Noordafrikaanse vrienden en steelt in grote supermarkten. Uiteindelijk wordt hij opgepakt. De politie chanteert hem en eist zijn medewerking in ruil voor de voorwaardelijke invrijheidstelling van zijn vader, die in de gevangenis zit. Hij geeft zijn Algerijnse vriend aan bij de politie. Het komt tot een gevecht tussen de beide jongens en Brian komt lelijk ten val. Dankzij zijn eigen vaardigheid en de overtuiging van de acteurs is het de producer gelukt alle clichés van een dergelijk verhaal te vermijden en er een fatsoenlijke film te maken.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Manuela Gourary op televisie komt.

Reageer