Quentin Ogier

Acteur

Quentin Ogier is acteur.
Er zijn 11 films gevonden.

Tontaine et Tonton

1999 |

Frankrijk 1999. Tonie Marshall. Met o.a. Emmanuelle Devos, Patrick Pineau, Eric Petitjean, Paul Minthe en Quentin Ogier.

In een caf[KA1]e zien veertigers Alexandre (Pineau) en Joseph (Petitjean) Justine (Devos), een zeer knappe meid. Ze kunnen hun ogen niet van haar afhouden. Het toeval wil dat Justine een val maakt en ze schieten uit de startblokken om haar omhoog te helpen. Justine is hen dankbaar en nodigt hen uit voor een etentje bij haar thuis. Het tweetal denkt onmiddellijk aan een intiem avondje met een erotisch nagerecht. Hoe konden ze zich meer vergissen! Ze hebben namelijk een rivaal: de Franse ex- president Fran[KA10]cois Mitterrand; Justine schrijft over dit politieke kopstuk haar afstudeerscriptie. Haar flatje is ingericht als een mausoleum ter nagedachtenis aan de overleden president en de hele avond praat Justine honderduit over hem, leest voor uit zijn po[KA3]ezie en citeert uit zijn toespraken. Een bijtende satire op de verleidingspogingen van mannen in hun midlife crisis en op de politieke ontwikkeling (naar de volwassenheid?) in Frankrijk, maar dankzij het spontane spel van Devos blijft de film charmant en zeer plezierig. Zij is dan ook de spil die de hele prent overeind houdt. Regisseur Marshall schreef het ironische politico-literaire scenario samen met Michel Alexandre. Fotografie is van Gérard de Battista.

Crimes en série : Histoires d'amour

1999 | Misdaad

België/Frankrijk 1999. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvon Back, Clémence Boué, Christian Hecq en Jean-Pierre Cassel.

Alles begint met het lijk van een man die blijkbaar zelfmoord pleegde door uit een venster te springen. Het gaat hier om een oude vriend van politieluitenant Pierre Denard (Back) en die is er rotsvast van overtuigd dat het niet om een zelfmoord gaat. Zijn baas en vriend Thomas Berthier (Légitimus) stemt in met een autopsie en hieruit blijkt dat het lijk enkele beenderen mist. Er werden eerder gelijksoortige moorden gepleegd en telkens bleek er een verband te bestaan tussen het slachtoffer en een ziekenhuis in Parijs. Berthier en Denard gaan op onderzoek uit. De zoveelste maniakale filmmoordenaar, geënt op de figuur van Hannibal Lector. Onderhavige psychopaat heeft als hobby het gedeeltelijk ontbenen van zijn slachtoffers. Niet enkel een serie-moordenaar, maar ook een serie-verhaal, dat wel op bepaalde momenten spannend is, maar dat blijk geeft van weinig originaliteit. Je hebt het allemaal al zo dikwijls gezien. Matt Alexander, Yann Le Nivet en regisseur Dewolf baseerden het scenario op een idee van Michel Munz en Gérard Bitton. Het is bedoeld als pilot voor een nieuwe serie. Fotografie is van Thierry Jault.

Petite sœur

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Marion Sarraut. Met o.a. Annie Girardot, Martin Lamotte, Camille Dos Santos, Natacha Régnier en Quentin Ogier.

Dos Santos is een twaalfjarige gymnaste die van de ene dag op de andere bekend wordt. Die plotse roem zal haar leven duchtig door elkaar schudden. Zij is de jongste dochter van Lamotte, die samen met zijn moeder Girardot een Italiaans restaurantje runt. Sinds de dood van Dos Santos' moeder is het vooral haar oudere zus Régnier, een briljante studente, die voor haar zorgt. Wanneer Dos Santos op het punt staat kampioene te worden, wordt vader Lamotte extatisch en Régnier is de enige die met beide voeten op de grond blijft, ook wanneer deurwaarders hun opwachting maken in de eettent van haar in financiële problemen zittende vader. Onderhoudende familiekroniek, met een lach en een traan, geschreven door Alain Leblanc. Jammer dat de plot te sterk als een karikatuur van het turn-sportmilieu overkomt. Gelukkig zijn er de acteurs die een en ander geloofwaardig maken. De kleine elite-turnster Dos Santos ontroert in haar eerste filmrol, Lamotte overtuigt in zijn eerste grote dramatische rol en La Girardot hoeft slechts zichzelf te zijn als de eeuwige mama en oma. Muziek van Didier Vasseur.

Les Cordier, juge et flic : Cécile, mon enfant

1996 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1996. Drama van Marion Sarraut. Met o.a. Pierre Mondy, Charlotte Valandrey, Bruno Madinier, Antonella Lualdi en Dominique Labourier.

Vader-politiecommissaris Cordier (Mondy) en zijn ploeg kunnen jongerenbende oprollen, gespecialiseerd in het overvallen van oude dames die postkantoren verlaten. Een bendelid kan ontsnappen, C[KA1]eline Caster (R[KA1]egnier), een drugsverslaafde die inwoont bij haar moeder, Sarah Caster (Labourier), een bekende zangeres uit de jaren 1970. Myriam Cordier (Valandrey), journaliste en dochter van politiecommissaris Cordier, wil reportage maken over de ex- zangeres en komt op haar beurt een en ander te weten wat niet meteen voor publicatie vatbaar is. Door Jacques Espagne geschreven scenario staat bol over de hel die drugs veroorzaakt en het verhaal ontsnapt niet aan stereotypes en situaties uit het drugsmilieu die al honderden keren zijn getekend en behandeld.

Et si on faisait un bébé?

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Christiane Spiero. Met o.a. Macha Méril, Patrick Chesnais, Tsilla Chelston, Marina Foïs en Quentin Ogier.

De geboorte van hun kleinkind verandert het leven van vijftigers Lucille (M[KA1]eril) en Jean-Louis (Chesnais). Daar ze zelf geen kinderen konden krijgen hebben ze er destijds een geadopteerd. Nu de wetenschap verder staat en er veel meer mogelijk is verlangt Lucille naar een eigen kind, een droom die een vrouw van vijftig amper enkele jaren geleden niet kon realiseren. Een thema dat eind jaren 1990 erg actueel was. Mocht een oudere vrouw, zelfs na de menopauze, nog een kind krijgen? Wetenschappelijke mogelijkheid, maar hoe moet je er menselijk tegenover staan? De film brengt dit vraagstuk als een sentimenteel stationsromannetje dat eerder lachwekkend dan dramatisch ondersteund is. Méril en Chesnais doen hun best, maar dit zwak scenario van regisseur Spiero gaf hen niet de minste hulp. Fotografie van Jean-Claude Hugon.

Petite Sœur

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Marion Sarraut. Met o.a. Annie Girardot, Martin Lamotte, Camille Dos Santos, Marion Larguier en Emilie Capel.

Sinds de dood van haar moeder is de vijftienjarige Regnier de belangrijkste vrouw in het gezin van Lamotte. Zij moet de studies volgen van haar jonger zusje, Dos Santos, en voor het huishouden zorgen. Dos Santos is echter meer geïnteresseerd in turnen dan in studeren en ze ontpopt zich tot een eersteklas athlete. Tijdens een ontmoeting tussen liefhebbers wordt ze opgemerkt. Ze wordt uitgenodigd op een nationale competitie. Trots stemt haar vader toe. Een hulde aan familiale eensgezindheid die echter verzinkt in goedkope melodramatiek. Enkel het spontane spel van de jonge Dos Santos redt de film van de volledige ondergang. Alain Leblanc en Julien Gadé schreven het scenario. Aan de camera werd plaatsgenomen door Jean-Pierre Aliphat. Formaat 16/9. Dolby Surround.

Jeanne la pucelle

1993 | Historische film

Frankrijk 1993. Historische film van Jacques Rivette. Met o.a. Sandrine Bonnaire, André Marcon, Philippe Morier-Genoud, Jean-Louis Richard en Bernard Sobel.

In de 14e eeuw bevindt Frankrijk zich op het dieptepunt van een crisis. Door de eindeloze oorlogen heersen in het land ellende en hongersnood. Daarbij komt de pestepidemie van 1347, die de verzwakte bevolking dreigt uit te roeien. Wanneer ook nog koning Karel IV sterft zonder een mannelijke troonopvolger, is de malaise compleet. Dan staat er uit het volk een jonge vrouw - eigenlijk nog een tiener - op die beweert het land te zullen redden. Eindeloze geschiedenisles, gebracht op de eigenzinnige manier van Rivette die vooral de feministische kant van Jeanne d`Arc (gespeeld door Bonnaire) benadrukt. Hij ontdoet haar van haar aureool van heiligheid en brengt een klein, bleek, eenvoudig, gelovig meisje ten tonele. De film werd uitgebracht in twee delen, getiteld LES BATAILLES (160m) en LES PRISONS (176m). Drastische inkorting had de film ongetwijfeld veel goeds gedaan. Scenario van Pascal Bonitzer en Christine Laurent. Fotografie van William Lubtchansky.

La révolte des enfants

1991 | Drama, Historische film

Frankrijk 1991. Drama van Gérard Poitou-Weber. Met o.a. Michel Aumont, André Wilms, Clémantine Amouroux, Nada Strancar en Bernard Ballet.

Tijdens de industri[KA3]ele revolutie heerste er armoede en hongersnood. Een kind dat een brood stal of een ander klein vergrijp pleegde, werd opgesloten in een opvoedingsgesticht. Zo`n gevangenis bevond zich in Frankrijk omstreeks 1847 in Bretagne. Aumont was directeur van die inrichting en hij noemde zich Oom. Zijn medewerkers en de bewakers waren Neven (en Nichten). De kleine delinquentjes behoorden zo tot [KA1]e[KA1]en grote familie. Verlichte stafmedewerker Wilms vindt dat in deze jeugdgevangenis het nodige moet worden gemoderniseerd en nodigt een journaliste uit Parijs te komen, gravin Marie D`Ozeray (Amouroux). Er breekt een opstand uit over de barre omstandigheden waaronder de kinderen moeten leven, maar die wordt door Aumont onderdrukt. Dickensiaans fresco over sociaal onrecht uit de 19e eeuw, matig gespeeld en vooral traag van tempo. Regisseur Poitou-Weber, die zijn ervaring opdeed bij de tv, schreef zijn eigen scenario naar historische figuren, die werkelijk bestaan hebben. Het camerawerk is van Dominique Brenguier. Wordt ook op de tv vertoond als twee-delige miniserie.

Baptême

1989 |

Frankrijk/België 1989. René Féret. Met o.a. Valérie Stroh, Jean-Yves Berteloot, Jacques Bonnaffé, Pierre-Alain Chapuis en Edith Scob.

René Féret pakt ditmaal in zekere zin de draad van LA COMMUNION SOLEMNELLE weer op. De geschiedsbeschrijving van een familie over enkele generaties. Het begint allemaal in een kleine stad in Noord-Frankrijk - die Pierre Lhomme tot het schieten van mooie plaatjes brengt - en eindigt in 1965. Gedurende dertig jaar volgen blijdschap en verdriet elkaar op. Zeker, er is sprake van een autobiografische inslag maar 'BAPTÊME is een samenraapsel van bedachte anecdotes waar een kern van waarheid in zit'. Het luistert in deze film allemaal heel nauw: dialogen, sfeer en een bepaalde manier van doen, die uit het leven gegrepen lijkt. Een geloofwaardig, scherpzinnig, vakkundig en gevoelig werk. Scenario van regisseur Féret.

Carte de presse

1988 | Avonturenfilm, Komedie, Mysterie

Frankrijk 1988. Avonturenfilm van Michel Favart. Met o.a. Marc Chapiteau, Myriem Roussel, Anne Fontaine, Nicolas Silberg en Pascale Roberts.

Deze film bestaat uit vier episoden over de komische en dramatische belevenissen van een stel journalisten die zich opwerpen als amateur-detectives. Ze blijken echter professioneel genoeg om een moord op te lossen, een zeer gecompliceerde spionage-affaire te ontraadselen, een bende afpersers op te rollen etcetera. Kortom, wie avontuur wil, wordt op zijn wenken bediend. Het doet een beetje denken aan Kuifje, maar de scenario- en dialogenschrijver Besson weet handig een verhaaltje in elkaar te zetten. De journalisten zijn sympathiek en vooral de toon van de film is goed: niet somber maar ironisch en brutaal.

Un dimanche à la campagne

1984 | Drama

Frankrijk 1984. Drama van Bertrand Tavernier. Met o.a. Louis Ducreux, Sabine Azéma, Michel Aumont, Geneviève Mnich en Monique Chaumette.

Op het Franse platteland van rond de vorige eeuwwisseling krijgt een oudere schilder, zoals iedere zondag, bezoek van zijn bourgeois zoon en diens gezin. Het bliksembezoek van zijn veel rustelozer dochter brengt wat leven in de brouwerij. Teder drama brengt in hoogst ontspannen tempo de verschillende familierelaties in beeld maar biedt bovenal bespiegelingen over jeugd en ouderdom, idealisme en gezapigheid, stad en platteland. De romantische, nostalgische, zomerlome sfeer doet denken aan Jean Renoirs verfilming van Guy de Maupassants 'Une partie de campagne', uit 1936.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Quentin Ogier op televisie komt.

Reageer