Laurence Bachman

Producer

Laurence Bachman is producer.
Er zijn 26 films gevonden.

Le désert de l'amour

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Jean-Daniel Verhaeghe. Met o.a. Emmanuelle Béart, Didier Bezace, Mathieu Spinosi, Anna Gaylor en Cathérine Mouchet.

In het provinciebourgeois Frankrijk van de vroege jaren twintig gesitueerde romanadaptatie naar François Mauriac. Maria Cross, maîtresse van een welgestelde industrieel, heeft haar zesjarige zoontje verloren. Huisarts Paul Courrèges, vol zelfverwijt omdat hij het kind niet heeft kunnen redden, is heimelijk smoorverliefd op Maria. Wanneer zijn adolescente zoon Raymond eveneens voor haar valt, tekent zich het drama af in deze ouderwets statige televisiefilm van een zekere zwaarmoedigheid. Béart schurkt als enigmatisch treurwilgje soms tegen het ridicule aan. Natalie Carter schreef mee aan scenario en dialogen.

Pour Djamila

2011 | Drama

Frankrijk 2011. Drama van Caroline Huppert. Met o.a. Hafsia Herzi, Marina Hands, Dominique Reymond, Thomas Jouannet en Noëlle Chatelet.

Algerije, 1960. De 22-jarige FLN-sympathisante Djamila Boupacha (codenaam: Khelida) belandt in de cel op verdenking van het plaatsen van een bom. Na te zijn gemarteld en verkracht bekent ze en wordt tot de guillotine veroordeeld. Advocate Gisèle Halimi ontfermt zich over Djamila. Wanneer de geëngageerde juriste de Parijse intelligentsia, van De Beauvoir tot Malraux, mobiliseert, neemt de kwestie een andere wending. Berucht laat-koloniaal oorlogsmisdadendossier werd competent verfilmd, met de pittige Herzi als troefkaart. Picasso schilderde het portretomslag van het boek dat Halimi, De Beauvoir cs. in 1962 over Boupacha publiceerden.

Mademoiselle Drot

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Christian Faure en Christian Carter. Met o.a. Louise Monot, Mélanie Bernier, Michaël Cohen en Anémone.

Titelmejuffrouw Drot (Monot) is een kortzichtige katholieke vrouw in Parijs anno 1938. Ze is uit de gratie vanwege een buitenechtelijk kind en moet uit financiële noodzaak tot haar afgrijzen een dienstbetrekking accepteren bij een Joods gezin. Daar ondervindt ze dat haar antisemitische denkkader ontoereikend is voor haar groeiende gevoel van toewijding en vriendschap voor haar werkgevers. Mademoiselle Drot geeft het wijdverspreide antisemitisme in Vichy-Frankrijk een gezicht tijdens de opkomst en heerschappij van de nazi's met een duidelijk beschuldigende vinger naar uiteindelijk het Vaticaan. Gebaseerd op het boek van Hélène Millerand.

Un homme d'honneur

2009 | Drama, Historische film

Frankrijk 2009. Drama van Laurent Heynemann. Met o.a. Daniel Russo, Dominique Blanc, Marc Citti en Laurent Stocker.

Op 1 mei 1993 wordt Pierre Bérégovoy, oud Eerste Minister van Frankrijk, zwaargewond gevonden met een kogel in zijn hoofd. Hij wordt onmiddellijk naar een ziekenhuis gebracht. In de auto die haar naar haar stervende man brengt, haalt Gilberte Bérégovoy herinneringen op aan de laatste jaren van hoop en vreugde, maar ook van tegenspoed en verraad.

Le refuge : Vieux gamin

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Claude Ginberg. Met o.a. Maxime Leroux, Marie-Dominique Dessez, Dora Doll, Mathilde Lettry en Marie-Charlotte Dutot.

Door met haar fiets te botsen op een ziek schaap komt de jonge Adeline (Lettry) zwaar ten val. Veearts Paul (Leroux), die ter hulp geroepen wordt, stuurt V[KA1]eronique (Dessez) met het meisje naar het hospitaal, terwijl hij het schaap onderzoekt. Het enige dat Adeline aan het ongeval overhoudt is een buil, maar Paul stelt bij het schaap een besmettelijke vorm van t.b.c. vast. Hij neemt onmiddellijk de nodige maatregelen. Ondertussen maakt Adeline in het hospitaal kennis met Elsa (Dutot), een leeftijdsgenote die aan leukemie lijdt. Paul ontfermt zich over een oude ezel die door de ziekte ondermijnd wordt. Op uitnodiging van V[KA1]eronique komt Elsa enkele dagen doorbrengen in Henriette`s (Doll) huis om op krachten te komen. Ze verzorgt de ezel en diens naderende dood helpt haar om haar eigen ziekte te aanvaarden. Een gevoelig portret van de vriendschap tussen een ziek meisje en een stervend dier. De kaap van de gemakkelijke sentimentaliteit werd met succes omzeild, zodat je een aangrijpend verhaal krijgt dat tot op het einde blijft boeien. De kijker wordt volledig ingepalmd door de twee meisjes. Intelligent scenario van Françoise Pasquini en Jean-Paul Demure. Fotografie is van Paul Bonis.

Crimes en série : Variations mortelles

1999 | Misdaad

Frankrijk/België 1999. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvan Back, Clémence Boué, Henri Salvador en Christian Hecq.

Nadat op de oever van een rivier een dode werd gevonden, besluit de politie in de rivier te gaan dreggen. Er worden nog verschillende lijken opgevist. Specialist in seriemoorden Assadourian (Ashanti) wordt door de onderzoeksrechter ter plekke gezonden, maar de lokale politie ziet de ervaren speurder eerder als een indringer. Er kan geen verband gevonden worden tussen de verschillende slachtoffers. Maar dan wordt Assadourian ontvoerd en wat later levenloos in een kist teruggezonden aan de politie. Thomas Berthier (L[KA1]egitimus) en zijn partner Denard (Back) nemen de zaak op zich. Een politiefilm volledig geënt op Amerikaans model, inclusief de seriemoordenaar en de twee cops die volledig op elkaar ingespeeld zijn. Gevolg is natuurlijk dat de film een opeenstapeling is van clichées die we al tientallen keren beter uitgewerkt hebben gezien in Amerikaanse films. Uitsluitend geschikt voor fervente fans van dit subgenre in de misdaadfilm. Weinig opwindend scenario, geschreven door Yann Le Nevet en regisseur Dewolf, naar een verhaal van Benoît Valère en Nicolas Robert. Fotografie is van Thierry Jault.

Crimes en série : Histoires d'amour

1999 | Misdaad

België/Frankrijk 1999. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvon Back, Clémence Boué, Christian Hecq en Jean-Pierre Cassel.

Alles begint met het lijk van een man die blijkbaar zelfmoord pleegde door uit een venster te springen. Het gaat hier om een oude vriend van politieluitenant Pierre Denard (Back) en die is er rotsvast van overtuigd dat het niet om een zelfmoord gaat. Zijn baas en vriend Thomas Berthier (Légitimus) stemt in met een autopsie en hieruit blijkt dat het lijk enkele beenderen mist. Er werden eerder gelijksoortige moorden gepleegd en telkens bleek er een verband te bestaan tussen het slachtoffer en een ziekenhuis in Parijs. Berthier en Denard gaan op onderzoek uit. De zoveelste maniakale filmmoordenaar, geënt op de figuur van Hannibal Lector. Onderhavige psychopaat heeft als hobby het gedeeltelijk ontbenen van zijn slachtoffers. Niet enkel een serie-moordenaar, maar ook een serie-verhaal, dat wel op bepaalde momenten spannend is, maar dat blijk geeft van weinig originaliteit. Je hebt het allemaal al zo dikwijls gezien. Matt Alexander, Yann Le Nivet en regisseur Dewolf baseerden het scenario op een idee van Michel Munz en Gérard Bitton. Het is bedoeld als pilot voor een nieuwe serie. Fotografie is van Thierry Jault.

Mary Lester : Marée blanche

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Christiane Lehérissey. Met o.a. Sophie De la Rochefoucauld, Gérard Rinaldi, Matthieu Roze, Patrick Burgel en Cérise.

In de haven van Concarneau in Bretagne wordt het lichaam aangetroffen van een aan alcohol verslaafde visser. Alvorens te sterven werd de man zwaar gefolterd. Het lijk werd gevonden door Fine (C[KA1]erise), de uitbaatster van een hotelletje. Mary Lester (De la Rochefoucauld) van de misdaadbrigade wordt met het onderzoek belast. Ze vormt een team met de zwaar drinkende agent Louis Moisan (Rinaldi). Fine verklaart dat het slachtoffer de avond voor zijn dood nog een rondje heeft gegeven voor de hele zaak terwijl hij meestal platzak was. Mary gaat haar licht opsteken bij diens werkgever, de reder Le Maout (Aussedat). Routine-policier, voorspelbaar en zonder veel verrassingen. Liefhebbers van het genre zullen zich niet bekocht voelen, maar ze zullen het personage evenmin lang herinneren. Mary Lester zou het Bretoense zusje kunnen zijn van Julie Lescaut. Isabel Sebastian baseerde het scenario op de roman van Jean Failler. Fotografie is van Roberto Venturi. De pilot voor een serie tv- films die een speelduur hebben van 50m.

Le refuge : L'enfant qui dérange

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Christian François. Met o.a. Maxime Leroux, Marie-Dominique Dessez, Robin Maridet, Dora Doll en Valérie Gil.

Na een zwaar verkeersongeval ligt Sylvaine Rivaud (Gil) in coma. Haar tien-jarig mongolo[KA3]ide zoontje Rudy (Maridet) moet door iemand opgevangen worden. De politie neemt contact op met diens peetoom, dierenarts Paul Grimon (Leroux). Deze trekt zich het lot van de jongen aan sinds jaren geleden diens vader het gezin in de steek liet. Paul vreest dat de jongen in een home zal belanden als hij zich niet over hem ontfermd en het zou een hele klus worden hem er terug uit te krijgen, zelfs als zijn moeder weer volledig gezond wou worden. Hierdoor verwaarloost hij zijn praktijk en zijn vriendin en burgemeester van het dorpje V[KA1]eronique (Dessez) komt hem ter hulp. In plaats van voor dieren wordt het asiel nu opengezet voor zieke en gehandicapte kinderen, verworpelingen van de maatschappij. Vanzelfsprekend wordt de stroop er met de kilos overgegoten en zal geen enkele gevoelige ziel de film met droge ogen uitkijken. Erg origineel kan men het scenario van Yves Thibaut, Jacques Trefouël, Françoise Pasquini, Christian Biegalski en Christian François, naar een verhaal van Elisabeth Arnac, bezwaarlijk noemen. De uitwerking ervan gebeurde routineus en mist alle persoonlijkheid. Fotografie is van Anne Khripounoff.

Le refuge : Entre chien et loup

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Philippe Roussel. Met o.a. Maxime Leroux, Marie-Dominique Dessez, Dora Doll, Annie Grégoire en François Caron.

De inwoners van Chom[KA1]erac gaan gebukt onder een verzengende hittegolf. Sommige eigenaars worden niet meer bevoorraad met water uit het kanaal en burgemeester V[KA1]eronique (Dessez) is ervan overtuigd dat enkele scrupuleuze dorpelingen hier de hand in hebben. Dierenarts Paul (Leroux) wordt bij de gekwetste hond van een nieuwe eigenaar, M[KA1]enard (Caron), geroepen. Na onderzoek is Paul ervan overtuigd dat het dier opgeleid werd als doder en hij geeft M[KA1]enard de raad zijn hond niet zonder muilband te laten loslopen. Paul en V[KA1]eronique geven onderdak aan J[KA1]er[KA1]emy (Chappelet), een adolescent die van zijn vader alles krijgt wat hij verlangd, behalve liefde. Alle ingredi[KA3]enten voor de wekelijkse dosis sentiment en ontroering zijn weer aanwezig. Eens te meer staat het vredig dorpje in rep en roer en weerom worden de `vreemdelingen` aansprakelijk gesteld voor alles wat verkeerd loopt. Maar Paul en V[KA1]eronique, geholpen door Henriette (Doll), zullen alles vanzelfsprekend weer onder controle krijgen. Voer voor de liefhebbers van lichtvoetige ontspanning op de zaterdagavond. Françoise Pasquini en Jean-Paul Demure baseerden het scenario op een verhaal van David Crozier en Patrick Amos. Fotografie is van Jacques Boumendil.

Le Refuge : La Finette

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Christian François. Met o.a. Maxime Leroux, Marie-Dominique Dessez, Dora Doll, Anne Canovas en Gérard Hernandez.

Terwijl hij `La Finette` verzorgt, de prijskoe van boer Vergeron (Hernandez), sterft het dier onverwacht onder de handen van dierenarts Paul (Leroux). Paul wil een autopsie om de doodsoorzaak uit te maken, maar daar wil Vergeron niets van weten. Hij heeft geen vertrouwen meer in Paul en bazuint dit dan ook rond. Als dan nog een tweede koe ziek wordt doet Vergeron beroep op Andr[KA1]e (Cafaro), een `genezer`. Paul vreest een epidemie en slaagt erin toelating te krijgen voor een lijkschouwing. Hij ontdekt een gevaarlijk griepvirus. Ondertussen heeft zijn vriendin V[KA1]eronique (Dessez) enkele kleine kostgangers in huis genomen en wordt ook haar moeder Henriette (Doll) ernstig ziek. Voorspelbaar doktersdrama dat meermaals beroep doet op de traanklieren van de kijker. Paul moet het opnemen tegen vastgeroest dorpsbijgeloof en stelt vast dat deze mensen helemaal niet gevoelig zijn voor de wetenschap van de twintigste eeuw. Het is allemaal nogal vergezocht en weinig geloofwaardig. Jean-Paul Demure, Françoise Pasquini en regisseur François baseerden het scenario op een verhaal van Elisabeth Arnac. Fotografie is van Anne Khripounoff.

Docteur Sylvestre : Ecorchée vive

1998 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 1998. Drama van Didier Grousset. Met o.a. Jérôme Anger, Maria Pacôme, Catherine Wilkening, Jean-Pierre Germain en Selma El Mouissi.

Dr. Pierre Sylvestre (Anger) wordt dringend opgeroepen voor een ongeval met de achtjarige Lola Merlin (El Mouissi), die een pan kokend water over haar benen heeft gekregen. Pierre stelt onmiddellijk vast dat het meisje duidelijk zichzelf heeft verwond. Een stille hulpkreet van een kind van gescheiden ouders. Haar moeder, Alice (Wilkening), heeft het te druk met haar beroepsbezigheden en de vader, Fred (Germain) bemoeit zich slechts sporadisch met zijn dochter. Pierre staat voor een haast onmogelijke opdracht om hier iets aan te veranderen. Een verhaaltje dat niet zou misstaan in de stroperige reeks L'INSTIT, die gelijktijdig liep, met dat verschil dat deze variante meer gemotiveerd is en minder inspeelt op de goedkope emoties van de kijker. Alhoewel, de kleine El Mouissi werkt erg ontroerend en je moet al erg gehard zijn om geen medelijden met dit meisje te voelen. Heel wat kinderen groeien op onder dezelfde omstandigheden en ook al grijpen ze niet allen naar deze drastische maatregelen, hun gevoelens zullen toch wel hetzelfde zijn als die van Lola. Yann Le Nivet schreef het scenario. Fotografie is van Gérard Vigneron.

Théo et Marie

1997 | Drama, Oorlogsfilm

België/Frankrijk 1997. Drama van Henri Helman. Met o.a. Véronique Jannot, Catherine Jacob, Marie-Charlotte Dutot, Erwan Baynaud en Burkhard Heyl.

September 1945, Noord-Frankrijk. De veertien-jarige Th[KA1]eo Valmore (Baynaud) woont met zijn moeder Adeline (Jannot) in een klein dorpje waar zij werkzaam is als arts. Zijn vader is omgekomen in het begin van de oorlog. Als de gealli[KA3]eerden het dorp bevrijden is Th[KA1]eo dol van vreugde. Maar de volgende ochtend krijgt hij minder goed nieuws. Adeline werd aangehouden wegens collaboratie. Ze wordt ervan beschuldigd een netwerk van het verzet verraden te hebben. Th[KA1]eo is er de hele bezettingstijd van overtuigd geweest dat zijn moeder met de weerstand meewerkte en hij kan niet in haar schuld geloven. Samen met het weesmeisje Marie (Dutot) tracht hij naar Parijs te vluchten, waar hij ervan overtuigd is de bewijzen van de onschuld van zijn moeder te vinden. Gevoelig oorlogsdrama dat de periode van de bevrijding uit een ander standpunt bekijkt. Niet de helden staan hier in de schijnwerper, maar de vrouwen die van collaboratie verdacht worden. De verwarring die in deze tijd heerste wordt haast fysiek voelbaar weergegeven. De twee kinderen spelen hun rol uiterst geloofwaardig. Béatrice Rubinstein, Henri Helman en Jacques Duquesne baseerden het scenario op een roman van Duquesne. Sfeervolle fotografie van Bernard Malaisy. Stereo.

Qui mange qui ?

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Dominique Tabuteau. Met o.a. Catherine Jacob, Roger Mirmont, Julien Guiomar, Ludwig Stanislas Loison-Robert en Anna Gaylor.

Rose (Jacob) is controleur van de eetwareninspectie. Haar relatie is juist afgesprongen en ze gaat medogenloos te werk in haar nazicht op hygi[KA3]ene van restaurants en winkels. In het restaurant van Martial (Mirmont) gaat ze zo hatelijk te werk dat deze zijn hoop op het verkrijgen van een ster wel kan laten varen. Martials oom Ren[KA1]e (Guiomar) is een ouwe bajesklant en hij weet van aanpakken. Hij drogeert Rose en deponeert haar op een vuilnisbelt. Op slag is ze haar geloofwaardigheid kwijt. Rose is woedend. Romantische komedie waarin veel te veel getaterd wordt. De film bevat alle denkbare clich[KA1]es, bij elkaar geraapt om een niet-denkend publiek te verstrooien. Wat tederheid, wat humor, wat liefde, gekruid met een vleugje suspense en een paar tranen van ontroering. Dit alles gemixt tot een gemakkelijk drinkbare cocktail door scenaristen Natalie Carter en Dominique Roulet, naar een origineel (?) gegeven van Catherine Jacob. Fotografie is van Vincent Jeannot.

Les rives du paradis

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Robin Davis. Met o.a. Richard Bohringer, Bernard Verley, Coraly Zahonero, Diane Bellego en Elisabeth Kaza.

Tijdens een huwelijksfeest in het dorp geeft de koppige boer Raoul Peyrolle (Bohringer) burgemeester Philippe Saint-Brice (Verley) een vuistslag. Zojuist heeft Raoul vernomen dat hij het proces verloren is dat hij had ingespannen omdat het dorpsbestuur zijn boerderij wil onteigenen om er een sportcentrum te bouwen. Raoul, een weduwnaar, heeft nog drie dagen tijd om te verhuizen. Op de boerderij woont hij samen met zijn twee zonen, de advocaat Fran[KA10]cois (Boisselier) en Raouls opvolger Rick (Slagmulder) en zijn dochtertje Julie (Valette). Raoul verwijt de burgemeester ook een oogje te hebben op Agn[KA2]es (Bellego), de vrouw met wie hij wil trouwen. Rick volgt zijn vader, terwijl François tracht hem tot rede te brengen. Het was een eerlijk proces en zij hebben het verloren. De ruzie tussen vader en zoon wordt nog heviger als François opmerkt dat hij Agnès geen vrouw vindt voor zijn vader. Een familieruzie en een strijd tegen de overheid voor hun eigendom, een cocktail die een boeiende film waarborgt, temeer daar de acteurs zich uitstekend in hun rollen inleven. Erg origineel is het niet, maar het is zeker gelukt als ontspanning met een zeker niveau. Patrick Laurent en Davis schreven het scenario. Sfeervolle fotografie van Jimmy Glasberg.

Le refuge : Chenil en péril

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Christian François. Met o.a. Maxime Leroux, Marie-Dominique Dessez, Dora Doll, Julien Boisselier en Yves Beneyton.

Olivier Tessier (Boisselier) steekt al zijn geld in de oprichting van een hondenkwekerij. Zijn zuster V[KA1]eronique (Dessez) is burgemeester van Chom[KA1]erac in de Ard[KA2]eche en tevens de vriendin van dierenarts Paul (Leroux). Deze laatste raadt de jongeman aan goed uit te kijken bij de aankoop van zijn dieren, maar Olivier koopt zijn stock toch van een ongure handelaar aan dumpprijzen. Dat is natuurlijk om moeilijkheden vragen en het duurt dan ook niet lang voordat de eerste hond ziek wordt. Paul kan enkel een besmettelijke ziekte vaststellen waartegen hij machteloos staat. Natuurlijk is de handelaar die Olivier met de zieke dieren opzadelde niet terug te vinden. Dierenarts Paul heeft het niet gemakkelijk in deze aflevering. Niet enkel moet hij de kwekerij van zijn schoonbroer zien te redden, maar hij zit tevens nog met een meisje dat van huis is weggelopen. De illustratie van het dorpsleven wordt treffend gebracht, maar het verhaal is voorspelbaar en niet vrij te pleiten van gemakkelijke clichés en goedkope emoties. Toch goed voor een avondje ontspanning voor de liefhebbers van deze prachtige streek. Regisseur François en Patrick Tringale schreven het scenario. Fotografie is van Anne Khripounoff.

Docteur Sylvestre : Programme : substition

1997 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 1997. Drama van Didier Grousset. Met o.a. Jérôme Anger, Maria Pacôme, Marie Vincent, Olivier Granier en Thierry Magnier.

Dr. Sylvestre (Anger) komt Thierry (Magnier), een drugsverslaafde, ter hulp daar deze besloten heeft komaf te maken met zijn toestand. Sylvestre wil de jongeman een behandeling geven met methadon waarna hij hem wil begeleiden tijdens zijn herintegratie in familie en maatschappij. Het gemeentebestuur, dat in zijn kortzichtigheid verslaafden sowieso gelijkschakeld met criminelen, heeft geen oren naar Sylvestres zienswijze. Het is niet steeds een overdosis die fataal is voor een verslaafde. Soms kan het de maatschappij zijn die deze rol overneemt. Een idealistische, maar erg naïeve, benadering van een steeds groter wordend probleem. Het is allemaal goed bedoeld, maar waarom moet het de schijn krijgen van een sentimentele soap? Het scenario werd op papier gezet door Jean-Louis Boujenah, David Crozier, Michel Guilbert, Pierre Pauquet en Christian François. Achter de camera stond Bertrand Cassan.

Docteur Sylvestre : Les pièges de Saturne

1997 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1997. Drama van Denis Malleval. Met o.a. Jérôme Anger, Maria Pacôme, Raymond Gérôme, Alicia Alonso en Jean-Noël Brouté.

Docteur Sylvestre (Anger) wordt dringend aan het ziekbed geroepen van een kleine jongen die doorlopend blijft overgeven. Hij stelt vast dat het kind aan saturnisme lijdt, een zeldzame chronische loodvergiftiging. Het is maar de vraag welke ziektes men nog allemaal gaat oprafelen om de afleveringen van alle dokters- en ziekenhuisseries op tv te vullen. Deze prent beschikt in elk geval weer over alle troeven. Een kind, een dodelijke ziekte en een heldhaftige dokter die de nodige romantische avontuurtjes meepikt onderweg. De liefhebbers zullen ongetwijfeld snoepen van dit scenario van Jean-Pierre Hasson, Jean-Christophe Lecru en Christian François. Hou de zakdoek in elk geval maar in de hand. Fotografie van Bernard Cassan.

Docteur Sylvestre : Entre 4 murs

1997 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 1997. Drama van Christian François. Met o.a. Jérôme Anger, Maria Pacôme, Thibault de Montalembert, Nathalie Villeneuve en Tiphanie Lemaire.

Dr. Sylvestre (Anger) krijgt de opdracht Dr. Clauzet te vervangen in diens gevangenis consultatie. Reeds bij zijn aankomst kan Sylvestre ondervinden dat het er ruw aan toe gaat binnen deze vier muren. In de gevangenis maakt hij kennis met Simon (De Montalembert), die slechts een lichte straf uitzit. De jongeman wordt gebrutaliseerd door zijn celgenoot en Sylvestre wil er iets tegen ondernemen, echter zonder dat hijzelf het slachtoffer zal worden. Het leven in de gevangenis zoals we het kennen uit zoveel andere films wordt hier nogmaals geromantiseerd gezien vanuit het standpunt van een dokter. Zijn gevecht tegen de administratie is boeiend, maar dat is nog lang niet spannend. Laurence Condroyer, Yann De Nivet en Christian François baseerden het scenario op een verhaal van Isabelle Thomas. Bernard Cassan stond achter de camera. Niet slecht, maar je hoeft er echt niet voor thuis te blijven.

Le secret de Julia

1996 | Mysterie, Romantiek, Drama

Frankrijk 1996. Mysterie van Philomène Esposito. Met o.a. Julien Guiomar, Chantal Lauby, Etienne Chicot, Agathe De la Fontaine en Jenny Clève.

Het platteland van Frankrijk, 1946. Vier maanden geleden verdween de man van Julia (Lauby) onder mysterieuze omstandigheden. Sindsdien staat Julia alleen voor de opvoeding van haar dochters L[KA1]eone (De la Fontaine) en Anna (Martel). Op een dag verschijnt Jean (Chicot), een oude vriend van Auguste (Guiomar), Julia's vader. Met lede ogen moet Léone toezien hoe deze vreemde man bij hen intrekt zonder dat er ook maar iemand bezwaar tegen heeft. Léone, die niet kan aanvaarden dat haar moeder haar vader bedriegt, eist een verklaring voor de verdwijning van deze laatste. Erg literair drama met oneindig veel dialogen, maar toch zit het sterk in elkaar. De jonge De la Fontaine is de revelatie van de film. Zij brengt haar uiterst moeilijke rol met de juiste dramatiek. De acteerprestaties liggen over de hele lijn op een zeer goed niveau en de sfeer op het na- oorlogse Franse platteland wordt met gevoel voor detail weergegeven. Esposito en Patrick Laurent baseerden hun scenario op de roman Le retour de Jean van Jacques Mazeau. Mooie fotografie van Emmanuel Machuel.

La vie à trois

1996 | Komedie

Portugal/Frankrijk 1996. Komedie van Christiane Lehérissey. Met o.a. Isabel Otéro, Aurélien Recoing, Catherine Jacob, Roger Mirmont en Bruno Madinier.

Al vijf jaar leven Lise (Ot[KA1]ero) en Gilles (Recoing) passioneel bij elkaar. Dan wordt Marina geboren en is het gedaan met het onbezorgde, de rust en de passie. Spanningen komen in de plaats. Gilles voelt zich naar het tweede plan verwezen en werpt zich als een bezetene op zijn werk. Lise staat alleen als moeder en als werkende vrouw, want haar job kan ze niet opgeven. Verwijten en jaloezie volgen. Ze verwijten elkaar wederzijds onbegrip. Gilles doet een onhandige poging om hun vroeger leventje terug aan te vatten. Een sentimentele komedie over een zorgeloos levend echtpaar dat eensklaps geconfronteerd wordt met de komst van een baby. Het idee is leuk (en alledaags), maar de personages zijn teveel met zichzelf bezig om ook voor de kijker boeiend te zijn. Dominique Lancelot en Joëlle Goron baseerden hun scenario op de roman L'absent van Alexandra Lapierre. Fotografie van José Antonio Loureiro.

Docteur Sylvestre : Un esprit clairvoyant

1996 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1996. Drama van Igaal Niddam. Met o.a. Jérôme Anger, Maria Pacôme, Laure Marsac, Chantal Bronner en Sylvie Loeillet.

In een dorpje in de Jura, dichtbij de Zwitserse grens krijgt een jonge vrouw Marie (Marsac) een visioen: S[KA1]ebastien (Van den Bergh), een jongen uit het dorp, loopt ernstig gevaar. Dokter Sylvestre (Anger) staat erg sceptisch tegenover die mededeling, maar toch onderzoekt hij de knaap. Tot zijn ontsteltenis ontdekt Sylvestre dat de jongen een hersentumor heeft. Dr. Sylvestre wordt geconfronteerd met het paranormale en de onbekende bovennatuurlijke paden van de menselijke geest. Veel meer dan anderhalf uurtje zorgeloze ontspanning, versierd met een lach en een traan, heeft dit scenario van Laurence Condroyer, Yann Le Nivet en Christian François niet te bieden. Snelvergeten consumptiemateriaal in beeld gebracht door Michel Siebenmann.

Docteur Sylvestre : Condamné à vivre

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Dominique Tabuteau. Met o.a. Jérôme Anger, Maria Pacôme, Jean-François Stévenin, Clotilde Baudon en Francis Renaud.

De beroemde fotograaf Charly (St[KA1]evenin) bereidt een tentoonstelling voor in Marseille. Hij is de peetvader van Dr. Pierre Sylvestre (Anger) die hem voorstelt om een ernstig medisch onderzoek te ondergaan. Charly weigert echter want hij weet dat hij het slachtoffer is van Huntingtons chorea, een ziekte die hem onvermijdelijk naar de dementie leidt. Uiteindelijk besluit hij om openlijk met Pierre te praten en vraagt hem voor een einde aan zijn leven te stellen daar hij de aftakeling niet wil ondergaan. Dr. Sylvestre wordt geconfronteerd met een zwaar dilemma. Zal hij voor een man die hij al sinds zijn geboorte kent en waarvan hij houdt zijn medische ethiek overtreden, ook al is hij niet in staat hem te genezen? Goede vertolkingen maar een eindeloze waterval van dialogen zonder veel actie. Christian François en Laurence Condroyer schreven het scenario. Achter de camera stond Bernard Cassan.

La voyageuse du soir

1994 | Komedie, Familiefilm, Drama

Frankrijk/Italië/Zwitserland 1994. Komedie van Igaal Niddam. Met o.a. Sophie Broustal, Andrea Occhipinti, Yves Jacques, Aurore Clément en Maxime Leroux.

Viviane Vermorel (Broustal) groeit op in Marseille. Haar vader is marine-officier en meestal afwezig. Haar moeder, een naaister, weigert in te zien dat haar dochter het talent bezit om een succesrijke mode-ontwerpster te worden. Het komt dan ook dikwijls tot hevige ruzies tussen moeder en dochter. De enige die begrip opbrengt voor het meisje is Jeanne (Cotillon), eigenares van het H[KA4]otel des Voyageurs, waar zeelieden en prostitu[KA1]ees elkaar ontmoeten. Nadat ze door haar vriend bedrogen werd, besluit Viviane naar Parijs te trekken om er een mode-opleiding te volgen. Drie jaar later studeert ze met succes af. Door haar grote zelfzekerheid slaagt ze erin een baan als stagiaire te krijgen in het mode-atelier van J. Boissard. Hier maakt ze kennis met Boissards medewerker Arthur (Jacques), die droomt van een carrière als striptekenaar. Het dramatische relaas van een meisje dat haar milieu wil ontvluchten en er nog in slaagt ook. Het verhaal loopt niet altijd even vlot en Broustal is niet steeds even geloofwaardig in haar rol. Dat sociaal succes steeds een prijs heeft is de moraal van het scenario dat Odile Barsky en Igaal Niddam baseerden op de roman van Annick Geille. Fotografie van Charlie Gaëta.

Le clandestin

1993 | Komedie

Frankrijk/Zwitserland 1993. Komedie van Jean-Louis Bertucelli. Met o.a. Zbignew Zamachowski, Rebecca Potok, Neige Dolsky en Jean-Luc Buguet.

De tachtig-jarige Dolsky weigert haar appartement om te ruilen voor een kamer in een luxueus rustoord, zoals haar dochter graag zou willen. Niemand luistert nog naar haar en ze wordt door iedereen als dement beschouwd. Op een dag trekt men een stelling op. De gevel van de appartementen krijgt een verjongingskuur. Een jonge Pool, Zamachowski, die illegaal in het land verblijft, heeft de leiding. Tussen de vrouw en de arbeider ontstaat een warme vriendschap. Gevoelig portret van het milieu van illegale arbeiders, gekoppeld aan het verhaal van een koppige, eenzame maar kranige oude dame. Het samenspel van beide hoofdrolspelers is schitterend, dramatiek doorspekt met een ontroerende humor. Het scenario werd geschreven door Bertucelli, Sabine Ullmann en Daniel Boublil. Fotografie van Paul Bonis.

Ne vous fâchez pas, Imogène !

1988 | Komedie, Mysterie

Frankrijk 1988. Komedie van François Leterrier. Met o.a. Dominique Lavanant, Roger Mirmont, Antoine Duléry, Jean-Michel Molé en Julie Jezequel.

Imog[KA1]ene Le Dantec (Lavanant) groeide op in Plouquirec, een stadje in Bretagne, als dochter van een admiraal/oorlogsheld. Na de dood van haar vader vestigt ze zich in Parijs waar ze werk vindt als secretaresse bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Daar ze de streek goed kent wordt ze door haar baas naar Bretagne gezonden om een belangrijk document, dat betrekking heeft op de nucleaire situatie van Frankrijk, op te halen en, onder strikte geheimhouding, af te leveren aan een contactpersoon in haar geboortestadje. Al van in het begin loopt alles verkeerd en bovendien zijn er nog andere partijen geïnteresseerd in de inhoud van het pakje dat ze ontving. Een overtrokken komedie van vergissingen. De situaties zijn voorspelbaar en de acteurs schmieren dat het een lust is. Het eerste deel van een reeks van dertien films rond het personage van Imogène, een doodgewone jonge vrouw die in allerlei onfrisse praktijken betrokken wordt, volgens de producenten met plezierige gevolgen. Het scenario werd geschreven door Michel Crisolia en Martin Lamotte naar een roman van Exbrayat. Fotografie is van Martial Thury. Gevolgd door IMOGENE EST DE RETOUR.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Laurence Bachman op televisie komt.

Reageer