Philippe Perrin

Acteur, Producer

Philippe Perrin is acteur en producer.
Er zijn 17 films gevonden.

Nos jolies colonies de vacances

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Stéphane Kurc. Met o.a. Jean-Claude Brialy, Valentine Varela, Hélène Foubert, Hugues Boucher en Franck Dubosc.

De zestigjarige Max (Brialy) is al sinds jaren de eigenaar van een vakantiekolonie. Hij heeft zijn leven gewijd aan de opvoeding en opvang van kinderen en jongeren. Maar nu is hij moe en ziek en hij gaat op zoek naar iemand aan wie hij de verantwoordelijkheid over kan geven. Zijn toekomstige schoonzoon is gemeenteraadslid en heeft andere ambities. Hij wil de kolonie verkopen om er luxeverkavelingen van te maken en dat wil Max in elk geval voorkomen. Hij nodigt acht van zijn vroegere gasten uit en hoopt onder hen een geschikte overnamekandidaat te vinden. Maar deze jonge mensen die hem vroeger zo goed bevallen zijn, hebben nu een eigen leven opgebouwd en vinden het idee om een vakantiecentrum te leiden eerder belachelijk. Kruising tussen drama, komedie en nostalgie met veel flair gebracht, maar toch iets te conventioneel uitgewerkt om echt boeiend te worden. Het scenario van Carole Giacobbi confronteert een aantal volwassenen met hun verleden en de terugslag ervan op hun toekomst. De uitstekende vertolkingen camoufleren vele tekortkomingen in de karaktertekeningen van de personages. Fotografie is van Romain Winding.

Les mômes

1999 | Komedie

België/Frankrijk 1999. Komedie van Patrick Volson. Met o.a. Charles Aznavour, Marie-Joséphine Crenn, Anissa Stili, Pascale Robert en Philippe Faure.

De Parijse vioolbouwer Gaspard (Aznavour) baant zich een weg om in de metro zijn trein te halen. In de gang staan twee meisjes te zingen. Eensklaps verschijnt de politie, die de meisjes wegens bedelarij wil aanhouden. Het jongste meisje, de tienjarige Manon (Crenn) werpt zich in de armen van Gaspard en noemt hem haar grootvader. Het andere meisje, de veertienjarige Sarah (Stili), speelt het spelletje mee en de politie blijft achterdochtig, maar laat hen toch gaan. Op de vraag waar hun moeder is antwoordt Manon dat ze in de gevangenis zit. Al gauw gaat Gaspard zich aan de meisjes hechten en zich over hen ontfermen. Het gevoelige portret van een oudere man die zich het lot aantrekt van twee door iedereen verlaten kinderen. Een verhaal dat zich uitstekend leent tot goedkoop sentiment, maar door de ijzersterke vertolking van Aznavour en de ontwapenende (en ondeugende) onschuld van de kleine Crenn wordt het een aangrijpend, droefgeestig stukje realiteit, verteld met veel humor. Een klein juweeltje, geschreven door David Pharao en in beeld gebracht door Hans Meier.

Baldi et Tini

1999 | Komedie, Misdaad

België/Frankrijk 1999. Komedie van Michel Mees. Met o.a. Charles Aznavour, Annie Cordy, Laura Martel, Jérémie Covillault en Sekkou Sall.

De levenslustige Parijse vagabond Baldi (Aznavour) wordt aangesproken door zijn oude vriendin Colette (Cordy), die hij ooit eens hielp om haar zoon uit de Hongaarse gevangenis vrij te krijgen. Nu blijkt haar vijftienjarige kleindochter Tini (Martel) van huis weggelopen te zijn. Ze vraagt zijn hulp om het meisje op te sporen. Het enige probleem is dat Tini in Brussel woont en ook al is Baldi niet bepaald enthousiast om op reis te gaan, toch kan Colette hem meelokken. Ze vinden Tini op een ontgroeningsceremonie in het Brusselse studentenkwartier, waar ze optrekt met een oudere kerel die geen graat ziet in het plegen van kleine misdaden, zoals Baldi en Colette al vlug aan den lijve ondervinden. Bovendien is het meisje verslaafd aan alcohol en drugs. Er is heel wat werk voor de boeg voor Baldi en Colette. Een op zich erg deprimerende plot wordt veel lichter gemaakt dank zij de doorleefde vertolkingen van Aznavour en Cordy, die de film probleemloos op een hoger echalon plaatsen dan het scenario van David Pharao zou doen vermoeden. Gewoon in je luie stoel zitten en je laten meevoeren door deze twee doorwinterde rastalenten en je geniet ongetwijfeld van deze film. Opgenomen in Brussel door Jean-Claude Neckelbrouck. Stereo.

Petits nuages d'été

1998 | Romantiek

België/Hongarije/Frankrijk 1998. Romantiek van Olivier Langlois. Met o.a. Marie Matheron, Odette Laure, Yves Robert, Jean-Paul Roussillon en Giulia Demont.

Walter (Benedict) en Maria Mueller (Matheron) arriveren met hun elfjarig dochtertje Christina (Demont) in hun riante vakantiewoning in M[KA3]unchen. Ze hopen hier te redden wat nog rest van hun huwelijk. Maria is een fanatieke eco-militante en tijdens haar kruistochten voor een beter leefmilieu heeft ze haar gezin verwaarloosd. Hierdoor heeft ze Walter in de armen van andere vrouwen gedreven. Hun rust is echter van korte duur, want Maria verneemt dat er zich een kartonfabriek in de buurt zal komen vestigen en die zal ongetwijfeld de omgeving vervuilen. Walter op zijn beurt valt voor de charmes van de mooie Marl[KA2]ene (Arnold), secretaresse van het gemeentehuis. Onder het mom van een milieufilm wordt hier een stationsrommannetje opgeklopt tot een militant pamflet. De jonge Demont als Christina levert nog de beste prestatie van de hele cast: ze is natuurlijk en spontaan en steelt het hart van de kijkers. De rest komt, ondanks alle goede bedoelingen, geforçeerd en vooral gemanipuleerd over. Claude d'Anna en Laure Bonin baseerden het scenario op een verhaal van Jean-Louis Magnon. Gefilmd in Hongarije door Bruno Privat.

Maximum vital

1998 | Drama

Frankrijk/België 1998. Drama van François Rossini. Met o.a. Pierre Kreitmann, Fabienne Babe, Daniel Briquet, Camille Japy en Claudine Baschet.

De ouders van de twaalfjarige J[KA1]er[KA1]emie (Kreitmann), Lucie (Japy) en Paul (Briquet), leven al enkele jaren gescheiden. De jongen woont bij zijn moeder in een flat in Belleville, maar gaat geregeld logeren bij zijn vader, die hertrouwd is met Claire (Babe) en die nog twee andere kinderen hebben. De jongen is dolgraag bij zijn vader, die bezeten is van vliegtuigen en waar hij allerlei drieste avonturen beleeft, maar geniet evenveel van de kalmte bij zijn moeder. De vakantie is haast ten einde en Jérémie ziet al met tegenzin de tijd naderen dat hij terug naar het college moet. Maar dan wordt zijn vader getroffen door een hersenbloeding en komt in coma te liggen. Gevoelig portret van een jongen van gescheiden ouders, die eensklaps geconfronteerd wordt met de ziekte van zijn vader, die hem voor het eerst bewust maakt van zijn eigen sterfelijkheid. Sentimentaliteit kon niet steeds vermeden worden, maar dank zij de ontroerende vertolking van de jonge Kreitmann blijf je toch geboeid kijken, met natte ogen en een krop in de keel. Regisseur Rossini schreef zelf het scenario. Voor de fotografie werd beroep gedaan op Norbert Marfaing-Sintes. Stereo.

L'été de Mathieu

1998 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk/België 1998. Komedie van Sylvie Durepaire. Met o.a. Louis Kreitman, Didier Bienaimé, Isabelle Habiague, Léa Coquin en Hannah Cailloux.

De tien-jarige Mathieu (Kreitman) woont met zijn vader (Bienaim[KA1]e), begrafenisondernemer en weduwnaar, in een kleine badplaats. De zomer is net begonnen en Mathieu verheugt zich over het weerzien van zijn vriendjes die de grote vakantie hier komen doorbrengen. Zijn plezier wordt bedorven als hij ontdekt dat Catherine (Habiague), de moeder van zijn gezworen vijand Romain (Cousin), zijn vader wil verleiden en zwanger wil worden zodat ze met hem kan trouwen. Een ramp die Mathieu moet zien te voorkomen. Hij wil Catherine ongemerkt de pil geven, maar dan beginnen de problemen pas goed. Een frisse, ontspannende kijk van een kind op de wereld van de volwassenen. Het spontane spel van de kinderen maakt de film al de moeite waard. Voor hen was het duidelijk een spel en de filmcamera waren ze al vlug vergeten. Helaas verstoren de volwassenen met zinloze dialogen de actie. Het originele scenario is van Francis Ryck en Marina Edo. Het camerawerk is van Jean-Louis Sonzogni. Stereo.

Doggy Bag

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Frédéric Comtet. Met o.a. Michèle Laroque, Didier Bourdon, Line Renaud, Étienne Chatiliez en Muriel Robin.

Jeanne (Laroque) kwam voor haar moeder altijd op de tweede plaats, want de eerste werd ingenomen door de hond. Ze bedenkt wat ze zal doen als het beest doodgaat. Ze zal hem dan in het holst van de nacht begraven. Als het zo ver is ontmoet ze William (Bourdon), die haar vertelt dat een hondenkadaver veel geld waard is, maar in het Chinese restaurant legt de bazin (Robin) uit dat men alleen levende viervoeters koopt... Vervolgens gaat Jeanne William een honds verhaal vertellen. De film is een beschrijving van stukje Parijse subcultuur gezien door de ogen van iemand die rond de veertig is en in een midlifecrisis zit. Het gaat over angsten, onzekerheden, zenuwtoestanden, enz. Het scenario van debuterend regisseur Comtet en hoofdrol Laroque is vrijelijk geïnspireerd op de roman Cold Dog Soup van Stephen Dobyns. De held in het oorspronkelijke boek is een man, hier een vrouw en het verhaal speelt zich niet in New York, maar in de Franse hoofdstad af. Het resultaat is een bijzondere vorm van humor die lang niet iedereen begrijpt, waardoor de verveling snel toeslaat. De personages zijn niet onsympathiek, maar ze zijn tamelijk dom en hebben niet in de gaten wat er allemaal rondom hen gebeurt. Kortom voer voor psychologen. Het camerawerk is van Olivier Guéneau.

Baldi et Radio Trottoir

1998 | Komedie

België/Frankrijk 1998. Komedie van Claude D'Anna. Met o.a. Charles Aznavour, Martin Lamotte, Olivier Saladin, Denis Sylvain en Sekkou Sall.

Al geruime tijd zit clochard Baldi (Aznavour) met een nieuw idee in zijn hoofd: hij wil een radiostation oprichten om zijn vrienden van de straat te ondersteunen. Zo kan hij hen bv. melden waar ze onderdak kunnen vinden op gure avonden, of waar ze terecht kunnen als ze ziek zijn, enz. Maar de uitwerking van het plan loopt niet van een leien dakje. Dus doen ze beroep op Marco Tout-Court (Lamotte), een aan lager wal geraakte zanger die wat ondervinding heeft met het medium. Dan moeten ze nog een frequentie vinden. Baldi en zijn vrienden vinden er niets beter op dan een golflengte van het Franse leger in te pikken. De moeilijkheden laten dan ook niet lang op zich wachten. De legeroverheid is niet erg opgezet met de piraten en bovendien denkt Marco in de eerste plaats aan zichzelf. Hij wil de radio gebruiken om terug gratie te vinden bij het publiek. Als clochard vraagt Aznavour in deze aflevering aandacht voor de daklozen en minder begoeden, op het moment dat de winter voor de deur staat en de grauwe schim van kou en honger op de loer ligt. Een film die de sukkels van onze maatschappij een warm hart toedraagt. Alleen hebben de 'sukkels' in de film het nog niet zo slecht. D'Anna en Laure Bonin schreven het sympathieke scenario. Achter de camera stond Jorge Lechaptois.

Baldi : Le serment de Baldi

1998 | Komedie

Frankrijk/Portugal 1998. Komedie van Claude D'Anna. Met o.a. Charles Aznavour, Serge Spira, Véronique Octon, Ludovic Bergery en André Gago.

Het is zomer in Parijs en de daklozen trachten zoals steeds hun karige centjes te verdienen om de dag door te komen. Ook al gaat het er niet steeds eerlijk aan toe, toch doen ze niemand kwaad. Met Baldi (Aznavour) gaat het minder goed. Zijn oude vriendin Zaza (Bertin) staat op het punt haar laatste adem uit te blazen. Alvorens het echter zo ver is, laat ze Baldi beloven dat deze haar asse in haar geboortestad Lissabon zal begraven. Baldi is vastbesloten zijn belofte te houden en onderneemt de lange reis. Onderweg ontdekt hij echter enkele bijzonderheden over Zaza. Aznavour kruipt voor de derde maal in de huid van vagabond Baldi, een levensgenieter die houdt van vrijheid, drank en vrouwen. Zijn enthousiaste vertolking overtreft in grote mate het zeemzoeterige verhaaltje. Het is gewoonweg een genot om die man zijn levenswijsheden te horen uitkramen. Zoals steeds is hij omringd door een aantal goede, jonge en oudere acteurs die hem op gepaste wijze van wederwoord dienen. D'Anna schreef het scenario samen met Laure Bonin. Fotografie is van Jorge Lechaptois.

Le feu sous la glace

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Françoise Decaux-Thomelet. Met o.a. Philippine Leroy-Beaulieu, François Levantal, Rufus, Valérie Bonneton en Pierre-Olivier Mornas.

Pierre Autrac (Levantal), een vermaard journalist, wordt ervan verdacht een interview te hebben vervalst. In afwachting dat hij van alle blaam gezuiverd zal worden aanvaardt hij een baantje als cultureel redacteur van een regionale provinciekrant. Hij is de alleenstaande vader van een dochtertje en daar hij dikwijls weg moet doet hij beroep op Eve (Bonneton), een jonge, levenslustige babysit. In het appartementsgebouw waar hij zijn intrek neemt maakt hij kennis met Constantine Duparc (Leroy- Beaulieu), zijn onaangename, verwende, antipathieke buurvrouw en haar norse vader Albert (Rufus). Op een winteravond treft hij Constantine aan aan de rand van een plattelandsweg. Ze heeft autopech en gaat tegen haar zin met hem mee. Wat verder begeeft ook zijn wagen het en in de storm vluchten ze in een leegstaande villa, waar ze elkaar beter leren kennen. Gevolg: hij komt te laat op een afspraak voor een interview met een bekende thrillerauteur. Een sentimentele komedie over het krijgen van een tweede kans, zowel in het privéleven als professioneel en de moeilijke geboorte van een liefdesrelatie. Het verhaaltje verliest dikwijls ritme en soms lijkt het alsof de acteurs niet meer weten waar het met hun personage heen moet. Niet bepaald vervelend, maar evenmin erg interessant. Decaux-Thomelet schreef het scenario samen met Nathalie Steinberg en François Bonaventura. Fotografie is van Hans Meier.

La petite maman

1997 | Komedie, Sportfilm, Familiefilm

België/Frankrijk 1997. Komedie van Patrice Martineau. Met o.a. Clothilde De Bayser, Simon Abkarian, Salomé Stévenin, Maria Riva en Eva Ionesco.

De twaalf-jarige Mathilde (Stévenin) is de oudste van een gezin met zes kinderen. Met de jaren is zij als het ware een tweede moeder geworden binnen het gezin. Op een dag wordt het meisje in het zwembad aangesproken door de trainer. Hij heeft gemerkt dat zij duidelijk talent heeft en zou haar graag in zijn ploeg opnemen. Mathilde staat voor een verscheurend dilemma. Ze wil dolgraag meezwemmen, maar beseft dat de zware last die haar thuis wordt opgelegd teveel van haar energie opslorpt. Vertwijfeld besluit ze in het geheim toch te gaan trainen. Een geslaagde jeugdfilm die bewijst dat kinderen, mits ze over een dosis doorzettingsvermogen beschikken, kunnen bereiken wat ze willen, ook al lijkt het een volwassene veel te zwaar wat ze op hun schouders genomen hebben. De jonge Stévenin zet een hartveroverend personage neer. Valérie Bonnier, Paul Gueu en Carole Giaccobi schreven het scenario dat door Dominique Gentil in beelden werd omgezet.

Mélanie

1996 | Drama

Frankrijk/België 1996. Drama van Emmanuel Finkiel. Met o.a. Michel Duchaussoy, Pascale Roberts, Marie Matheron, Marion Ducamp en Alexis Tomassian.

M[KA1]elanie (Ducamp) is dertien. Ze woont met haar zeventien-jarige broer Patrick (Tomassian) bij haar alleenstaande moeder Florence (Matheron) die een antiekwinkeltje heeft. Ze is een teer, maar vrolijk meisje dat erg aan haar moeder gehecht is. Ze is een redelijke leerling op school. Op een dag komt mamma haar niet van school halen en thuis is ze ook niet. Haar grootouders (Duchaussoy en Roberts) zeggen dat ze in het ziekenhuis ligt, maar later komt Mélanie achter de waarheid als haar broer zich verspreekt en die is hard: haar moeder is aangehouden en zit in de gevangenis. Alles, waarin ze geloofde, is nu kapot. Een integer drama over de gevolgen van de arrestatie van een moeder op een gevoelig kind dat groot wordt. Mélanie, schitterend gespeeld door de jonge Ducamp maakt een veranderingsproces door in enkele uren, waarover ze onder normale omstandigheden jaren gedaan zou hebben. Bij gevolg is ze totaal uit het lood geslagen. Knap uitgewerkt scenario van Paul Irrtum. Sombere fotografie van Hans Meier.

Les enfants d'abord : Le Mexique

1996 | Documentaire, Drama

Frankrijk 1996. Documentaire van Serge Moati.

Mexico, een land waar de religieuze waarden nog steeds hoog in het vaandel gedragen worden, waar de jaarlijkse processie van de Maagd het hoogtepunt is voor de mensen in het kleine dorpje Coatecas Atlas, waar voornamelijk zapotisten wonen van indiaanse origine. Maar de kinderen leven hier in haast primitieve omstandigheden, groeien op op de straat, vormen bendes en schrikken niet terug voor moord. Zij zijn hiervan niet de schuldigen, maar hun ouders, die de kinderen aan hun lot overlaten. Ze kunnen stelen en bedriegen lang voordat ze kunnen schrijven en lezen (als ze die kunst al ooit leren beheersen). Op amper honderd kilometer van het superbeschaafde Amerika leven kinderen in mensonwaardige omstandigheden. Moati schreef het scenario en liet de commentaar inspreken door Paul Chevillard. Liliane Lifchitz monteerde het niet erg opwekkende materiaal dat gefilmd werd door Nicolas Moscara. Gemaakt in opdracht van UNICEF.

Les enfants d'abord : Le Cambodge

1996 | Documentaire, Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk 1996. Documentaire van Serge Moati.

Cambodja is een land dat al tientallen jaren verscheurd wordt door diverse oorlogen. Deze bloedige strijd laat frustrerende lidtekens na op de fragiele geesten van opgroeiende kinderen. Vele van deze kinderen worden reeds voor de oorlogsvoering ingezet. Ze worden brutaal weggetrokken uit de schoot van hun familie en gedropt in een universum van geweld en dood. Moati praat met de kinderen en hun ouders, waar ze al dan niet gescheiden van leven. Het is een schrijnend portret van een verloren jeugd in een ontwikkelingsland dat in verregaande vorm van ontbinding is. Moati schreef het scenario en de commentaar wordt ingesproken door Paul Chevillard. Sylvie Millet stond in voor de montage en Eric Pittard filmde de dikwijls pijnlijke beelden. Gemaakt in opdracht van UNICEF.

Les enfants d'abord : L'Inde

1996 | Documentaire, Drama

Frankrijk 1996. Documentaire van Frédéric Compain.

Een van de meest opvallende vooroordelen in Indië is de discriminatie van de meisjes, haast onzichtbaar, maar pijnlijk aanwezig. Taboes verbieden om hierover te praten en door de meeste meisjes wordt dit aangevoeld als een noodlot dat niet door woorden veranderd kan worden. Een meisje uithuwelijken is een kostbare zaak, terwijl haar ouders er zo goed als zeker van zijn dat ze hun dochter nooit meer zullen terugzien. De huwelijksschat komt volledig ten goede aan de echtgenoot. Een dochter krijgen wordt als een vloek beschouwd en ze krijgen dan ook veel minder onderricht dan hun broers. De makers van deze documentaire veroordelen deze levenswijze, maar veel meer kunnen ze niet ondernemen. Indië is duidelijk nog een ontwikkelingsgebied wat betreft gelijke rechten voor man en vrouw. Compain schreef scenario en commentaar samen met Marianne Niermans. Ze wordt ingesproken door Nicolas Baulieu. Yves Demoy tekende voor de montage. Achter de camera werd plaatsgenomen door Jean-Marc La Rocca.

Les enfants d'abord : Enfants d'Ethiopie

1996 | Documentaire, Drama

Frankrijk 1996. Documentaire van Joël Calmettes.

Het is al vele jaren onrustig in Ethiopië. Er waren de stigmatische hongersnoden van 1968, 1973, 1984 en 1993. Daarnaast werd het land bijna twintig jaar verscheurd door een bloedige vrijheidsstrijd. Dit alles tekende uiteraard de jeugd van Ethiopië en zij dragen er de erfenis van. Nochtans zijn zij het die binnen afzienbare tijd de fakkel moeten overnemen en ervoor zorgen dat hun kinderen een beter tijdperk kunnen beleven. De documentaire toont beelden van bitterheid, van haat en ellende, maar toch blijft de hoop dat dit alles kan veranderen er toch doorklinken. De jongeren die in beeld gebracht worden dragen duidelijk de lidtekens van hun woelige geschiedenis en uit hun woorden blijkt weinig lof voor de mensen die hen regeren. Maar zullen zij het beter doen? Calmettes en Moati schreven het scenario. Voor de montage werd beroep gedaan op Yan Kassile en Philippe Kinderf. De beelden zijn van Philippe Dorelli.

La grande fille

1994 | Komedie, Drama

Frankrijk 1994. Komedie van Jean-Paul Salomé. Met o.a. Zabou Breitman, Christian Charmetant, Michel Robin, Julie Voisin en Xavier Rothmann.

Mathilde (Zabou), een zevenendertig jarige werkloze architecte betrekt met haar gezin een luxueus appartement in de betere wijk van de voorstad. Alles lijkt koek en ei te zijn in dit wereldje, maar Mathilde verliest langzamerhand haar greep op het leven en vlucht weg in de alcohol. Zonder dat ze het echt beseft kan ze niet meer leven zonder drank en de enige die dit lijkt op te merken is haar dertien-jarig dochtertje Marion (Voisin). Haar man Fran[KA10]cois (Charmetant), is geoloog en brengt veel tijd door in het buitenland. Zijn lange afwezigheden zorgen voor nog meer onstabiliteit in het leven van Mathilde en als hij thuis is merkt François de wanhoop van zijn vrouw niet eens op. Een gezin staat op het punt in elkaar te storten en dit alles wordt gezien vanuit het standpunt van Marion, die met heel wat vragen blijft zitten die ze niet begrijpt. Een interessant perspectief om dit probleem te benaderen, maar de opbouw van het verhaal is niet altijd even logisch. Zabou levert een goede prestatie, maar de jonge Voisin is toch moeiteloos de ster van de film. Achter de camera werd plaatsgenomen door Jacques Guérin.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Philippe Perrin op televisie komt.

Reageer