een idee?

Hoe werkloosheid werkt #1: UWV-perikelen

Valentine Heuzinkveld ,

Valentine heeft binnenkort geen baan meer. Van een fulltime werkweek, naar fulltime niets. Voor Dorst doet ze de komende tijd verslag van haar bevindingen als kansl... eh, werkloze. Vandaag deel 1: UWV-perikelen.

Mijn telefoon blijft al twee weken angstvallig stil. Het UWV geeft complete radiostilte. Oké, op een enkel automatisch verstuurd mailtje na dan: “Helaas zijn er geen nieuwe vacatures gevonden die passen bij uw cv.” Eigenlijk had ik allang gebeld moeten worden door een zogeheten werkcoach (*gruwel*), dat zou namelijk binnen twee weken na inschrijving op internet gebeuren. Niet dus. Zucht... Werkloosheid. Daar gaan we dan.

Ik heb nog zeven werkdagen als communicatiemedewerker te gaan voor het tijd is om op zoek te gaan naar nieuwe kansen, uitdagingen en avonturen. Of is dat eigenlijk meer een mooie verwoording van kansloos de WW in gaan? Geen idee. Het wisselt per dag, per gemoedstoestand, per hoeveelheid hormonen en periode van de maand hoe ik de zaken bekijk. Tot nu toe weet ik totaal niet wat ik kan verwachten. Mijn WW en de hoogte ervan zijn nog niet bevestigd, ik ben nog niet gebeld, laat staan dat er een brief op de deurmat is gevallen.

Gelukkig staat mijn werkpet vandaag redelijk oké, dus ik besluit het UWV zelf maar te bellen. Als het aan die knakkers ligt, gebeurt er weinig. Ik log in op mijn online werkprofiel voor het telefoonnummer van een locale vestiging.

Waar moet ik nu precies kijken? Ik zie allerlei mappen met op elkaar lijkende termen en veel, heel veel oranje. Gelukkig kan je als werkloze nog troost vinden in de Vaderlandsche kleur... Oh, wacht. Misschien is het overzicht ‘mijn documenten’ een idee. Ik klik en open het bestand ‘bevestiging inschrijving werk.nl’, waarna op mijn beeldscherm het volgende verschijnt:
 

Goed, nou vind ik alles leuk en aardig, maar beweren dat ik al een gesprek heb gehad? Doe dat maar even niet. Welk gesprek?! Wanneer dan?! Waar hebben ze het over! Ik ben dan wel bijna werkloos, dat wil nog niet zeggen dat ik niet meer kan nadenken. Ik heb geen woord gerept, met geen coach, met geen baliemedewerker, met niemand niet. Zelfs niet met een telefoniste. Vreemd. Ik pak de telefoon en bel het nummer dat ik rechts bovenin zie staan.

Geen gehoor.

Nog een keer...

Weer niets.

Steun. Puf. Kreun. Dit wordt nog een hele bevalling. Als het hier al spaak loopt? Wat staat mij verder dan nog te wachten? Ga ik dit volhouden? Hoe gefrustreerd willen ze me hebben? Hebben alle bijna-werklozen hier last van? En hoe is het als ik straks echt werkloos ben? Duizend vragen schieten door mijn hoofd, maar één ding weet ik wel: over nieuwe avonturen hoef ik mij geen zorgen te maken. Die komen er wel. Maar of ze ook leuk en spannend zijn? Dat valt nog te bezien.