Maandag 25 oktober
 
Vandaag zijn Bert, Bram, Craig en ik met onze snelle mini-van terug gereden naar Los Angeles. Craig is inmiddels een goede camera-assistent geworden. Dat was de deal: Hij zou mij leren de bus te rijden en ik zou hem inwijden in de “geheimen”van de camera. Met Craig er bij is mijn werk minder zwaar. Hij weet de dolly op te zetten, helpt met het licht en vooral met het “schleppen” van al die koffers die ik bij me heb. Onze reis naar Los Angeles was wel wat teleurstellend en terugrijdend bedacht ik dat Hans Keller vrijwel niets zou kunnen gebruiken van ons materiaal. Wat een inspanning voor niets. We hebben bijna vier honderd mijl gereden. We zijn doodmoe als we weer terug zijn bij de bus en het hotel waar Hans Keller en Jan Overweg inmiddels zitten te monteren. Gegeten met de Los Angeles-ploeg en daarna slapen. Als ik bij de bus kom ruik ik meteen onraad. De bus is gevuld met de stank van een open riool. Het toilet –hoe kan het anders- is de boosdoener. Om een of andere rede is de inhoud van onze beerput naar boven gekomen en via de wc pot de bus in gekomen. Het liefst zou ik nu in huilen uitbarsten. Kop op Fels, laat je niet kisten. Met plastic zakken probeer ik de ergste rotzooi in de wc op te ruimen. Als de boel weer schoon is gooi ik een flinke scheut chemisch toiletvloeistof in de wc en ga buiten een sigaret roken. Daarna neem ik een hele lange douche. Eigenlijk mag dat niet want dan raakt weer een andere tank vol, maar vanavond kan dat me geen barst meer schelen.

Dinsdag 26 oktober
 
Vandaag rijden we met de bus helemaal naar links onder op de kaart. Hans Keller en Jan Overweg blijven achter in het hotel waar inmiddels de montage computers staan opgesteld. Bram, Bert en ik werken uren in zon en de zeewind aan de eindscène van ons project. Soms lijkt alles van een leien dakje te gaan…Deze plek, - het uiterste stukje Amerikaans land met een hek dat tot ver in zee loopt en zo de rest van de wereld van de Verenigde Staten scheidt - is van af het begin van dit project in mijn gedachte geweest. Nooit ben ik er eerder geweest maar ik wist dat deze plek moest bestaan. Cristina heeft weer fantastisch werk verricht. We kunnen onze bus op de laatste vierkante meters USA parkeren. Normaal is dit gebied ‘off limits’, behalve voor de Border Patrol die waakt om illegale immigratie vanuit Zuid Amerika tegen te houden. “We zorgen ervoor”, zegt de dienstdoende agent tegen mij. “dat er ook geen terroristen binnen komen”. Mooi zo, maar de kapers van 9/11 kwamen toch gewoon eerste klas, met paspoort en visum Amerika binnen? Het is moeilijk voor te stellen dat ze in de toekomst hier om het hek heen zullen zwemmen vanuit Mexico. De verrekijker is gedurende alle uren dat we hier aan het werk zijn gericht op de plek waar het hek definitief in de zee verdrinkt. Geen illegale immigrant, geen terrorist, alleen een dolfijn zwemt gezellig heen en weer. We zijn opgetogen over ons materiaal en sturen de tapes terug naar San Diego. De bus zal vandaag nog een stuk van de grens verkennen. De avond eindigt goed in een hotel ver weg van alles. Hot Springs en sauna! Om veiligheidsredenen slaap ik niet in de bus maar in een heus hotelbed.
 
Woensdag 27 oktober
 
We draaien nog een laatste scène tegen beter weten in. De kans dat Keller die nog in de film zal stoppen lijkt me nihil. Toch maar gedaan. Dan is het afgelopen, het laatste shot is immers gedraaid. Bert rijdt de bus terug naar La Jolla. Bram en ik nemen de mini-van. Bram koopt onderweg een fles whisky om vanavond een glas te heffen met Cindy, zijn vrouw die straks in San Diego aan zal komen.
 
Donderdag 28 oktober
 
Vandaag gaat het laatste deel van de film met Hans Keller terug naar Nederland. Zo kan die dan ondertiteld worden. Jan Overweg blijft in het hotel achter om een definitieve kopie te maken. Vrijdag als Bert, Jan en ik terugkeren naar Nederland zullen wij die meenemen. Voor het laatst sta ik op in mijn bus. Vanavond zullen we die weer inleveren bij de verhuurder in Los Angeles. Bert en ik verheugen ons nu al op het restaurant waar we zullen gaan eten. We kennen deze stad immers zo goed en weten daarom nu al hoe het zal smaken. Ik breng de hele verdere dag door met het weer inpakken van al mijn spullen. Pas om half vier rijden we San Diego uit, op weg naar Los Angeles en komen daardoor in de avondspits terecht en doen er vier en een half uur over. Afscheid van Craig genomen, nog een maal rond gekeken in de bus. Alles is er uit. De bus rijdt weg en ik ben weer een gewone hotelganger geworden. Ik moet wennen aan de enorme afmetingen van mijn kamer, uitkijkend op Sunset boulevard. Morgen om vier uur vliegen we terug. Omdat ik zaterdag na aankomst op Schiphol meteen naar de studio moet wil ik morgen in het vliegtuig goed slapen. Daarom neem ik het ferme besluit pas om drie uur ’s nachts te gaan slapen. Ik ga een film kijken, nog wat rondjes over straat lopen en mijn administratie doen. Dan weet ik zeker dat ik morgen pas echt uitgeput in mijn vliegtuigstoel zal vallen. Kerry, zo meldt CNN vanavond, staat een procent achter op Bush. Ik geloof niet dat dat een goed idee is.
 
Hans Fels, Los Angeles 28/10/2004