De media zijn de zintuigen geworden, waarmee wij de wereld om ons heen bespieden. Media-ervaringen zijn vaak bevredigender dan echte ervaringen. Bestaan "echte" ervaringen nog wel?
 
Makers van virtual reality systemen beoordelen hun creaties op presence. Een 3d bril heeft een goede presence wanneer het de perceptuele illusie opwekt dat er zich geen medium tussen de gebruiker en het onderwerp bevindt. Je hebt presence wanneer je naar een film kijkt en de bioscoopstoel waar je in zit vergeet. Deze perceptuele illusie doet zich steeds vaker voor.
Presence kunnen we dus als volgt definiëren: The perceptual illusion of nonmediation.
Media hebben invloed op onze manier van kijken, denken en handelen. Een meisje dat met haar vader in het bos wandelt en zegt: "Pappa het bos ruikt naar shampoo". We zijn zo gewend ons in virtuele ruimtes te bewegen, dat we vaak het verschil niet zien tussen echt en kunstmatig, tussen werkelijkheid en representatie. Is het nog wel mogelijk ervaringen te hebben zonder te refereren aan mediaervaringen? Een vakantie naar een Caribisch strand is de vervulling van een Bounty reclame, een bezoek aan de Eifeltoren een controle van de ansichtkaarten die je zijn toegestuurd.
 
Er zijn situaties die je in de werkelijkheid niet zo vaak meemaakt, maar wel vaak in de media ziet. Bijvoorbeeld het verbreken van een relatie, dat gebeurt dagelijks in soaps, maar niet zo vaak in je echte leven. Als het je dan overkomt dan is het handig dat je al geoefend hebt in de soap.
Mediarepresentaties zijn echter geworden dan echte dingen. Ze zijn echter geworden dan de dingen die ze representeren en veel mediaervaringen zijn ook meer bevredigend dan echte ervaringen.
Het programma 'Het bos ruikt naar shampoo' toont een fris perspectief op deze ontwikkelingen. Het is gemaakt door de onlangs aan het Sandberg Instituut afgestudeerde Michel van Duyvenbode en Koert van Mensvoort. Ook zijn er vele bijdragen van andere studenten van het Sandberg Instituut zijn in dit programma verwerkt.