Vorige week wist Ronald Plasterk de ideale kandidate. Met de gepaste nederigheid van een onbegrepen ziener, zei hij dat hij er niet over ging. Maar als het aan hem lag zou hij VVD- Tweede-Kamerlid Ayaan Hirsi Ali als collega-columnist willen verwelkomen. Dat is een slimme zet van Plasterk. Iemand naar voren schuiven die voor hem de hete kastanjes uit het vuur haalt. Hij kan dan op zijn gebruikelijke kabbelende toontje zijn volstrekt ongevaarlijke licht over de binnenlandse politiek blijvend laten schijnen en tegelijkertijd doorgaan voor iemand die het begrepen heeft, een voorstander van het vrije woord, ook voor vrouwen.

Hirsi Ali, zei Plasterk, verdiende toch een podium. Ook al had zij dan niet begrepen dat het parlement geen vrijblijvende sociëteit voor vrije geesten was.

Het is wel duidelijk. De hoogleraar heeft zin in een zondagse catfight. Hij vermoedt dat de eindredacteur van Buitenhof het aanstuurt op de komst van een vrouwelijke columnist en daarvan wil hij zoveel mogelijk genieten. Gratis en voor niets de vrouwen die voor deze prestigieuze positie in de running zijn, opdrijven tot ongekende hoogten zodat ze zich uitputten in het verzinnen van steeds dwarsere uitlatingen. Zodat ze zich doodvechten ter leering ende vermaack van het mannelijke publiek.

Om zelf de sympathie van het publiek te winnen dacht ik eraan een aloude Rotterdamse uitspraak nieuw leven in te blazen: ‘Allah is groot en Mohammed is zijn proletaar. Dwars hè?

Ronald Plasterk heeft gelijk. Ayaan Hirsi Ali verdient een podium in Buitenhof. En omdat hij zich daar zo sterk voor heeft gemaakt, is het aan hem de eer dit mogelijk te maken. Ronald Plasterk, practice what you preach en maak onmiddellijk plaats voor Ayaan Hirsi Ali. Ik verheug me erop haar volgende week als mijn collega-columnist te verwelkomen.

|Amanda Kluveld, universitair docent Cultuur- en Mentaliteitsgeschiedenis aan de faculteit der Geesteswetenschappen van de Universiteit van Amsterdam. Daarnaast schrijft zij columns voor de opiniepagina van NRC-Handelsblad.